บทที่ 8 ก่อนป่วยหนัก

หยวนชิงหลิงเงยหน้าขึ้นและสบกับดวงตาที่อ่อนโยนและห่วงใยของฉู่หมิงฉุ่ย

"เจ้าอยากนั่งพักสักหน่อยไหม?" ฉู่หมิงฉุ่ยถาม

หยวนชิงหลิงส่ายหัวและถอนมือออกโดยไม่รู้ตัว "ไม่ ขอบใจ"

ฉีอ๋องอวี่เหวินชิงดึงฉู่หมิงฉุ่ยกลับไป เขามองไปที่ใบหน้าของหยวนชิงหลิงอย่างไม่สบอารมณ์และพูดกับฉู่หมิงฉุ่ยว่า "คนเช่นนี้เจ้าจะไปยุ่งทำไม?"

ฉู่หมิงฉุ่ยถอยกลับไปยืนที่ด้านข้างของฉีอ๋องและเหลือบมองหยวนชิงหลิงอย่างแผ่วเบา ดูเหมือนประหลาดใจเล็กน้อย นางกระซิบ "ทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น"

"เจ้าเป็นคนจิตใจดี" ฉีอ๋องจับมือของฉู่หมิงฉุ่ย ยามทั้งสองยืนคู่กันแล้วดูราวกับเทพและเทพธิดาคู่หนึ่ง

จู่ๆหยวนชิงหลิงก็รู้สึกถึงความหนาวเย็นรอบตัวเธอ ความหนาวเย็นนี้ถูกส่งมาจากอวี่เหวินฮ่าวนั่นเอง

คนรักของเขายืนอยู่ข้างกายของชายอื่น จะไม่ทำให้เขาโกรธและเสียใจได้อย่างไร? หยวนชิงหลิงคิดเช่นนั้น

ภายในตำหนักมีเสียงร้องไห้ดังแว่วมา

ทุกคนตกใจและมองไปที่ประตูโดยพร้อมเพรียงกัน

ม่านม้วนขึ้น ขันทีผู้มีผมสีขาวราวหิมะเดินออกมา ดวงตาของเขาบวมแดง ใบหน้าของเขาก็อ้างว้าง เขากล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง "ฮ่องเต้มีคำสั่งให้พระสนมทุกท่าน องค์ชายและพระชายาเข้าเฝ้า"

คนผู้นี้คือหลี่กงกงที่คอยรับใช้อดีตจักรพรรดิมาสี่สิบห้าปี

สีหน้าของทุกคนเงียบงันและเจ็บปวด พวกเขาเดินตามหลี่กงกงเข้าไปในตำหนัก ฝีเท้าเบามาก ลมหายใจของพวกเขาต่างก็แทบจะหยุดนิ่ง

หยวนชิงหลิงเดินตามหลังอวี่เหวินฮ่าวพลางพยายามควบคุมอาการวิงเวียนศีรษะของนาง

ในตำหนักมีคนอยู่แล้วหลายคน

ไทเฮาและจักรพรรดิกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง ฮองเฮาก็ยืนเฝ้าอยู่ด้านข้าง เหล่าพี่น้องของอดีตจักรพรรดิที่มีศักดิ์เป็นอ๋องต่างก็กลับมาที่ราชสำนักนานแล้ว เมื่อวานก็ได้เข้าวังมาเฝ้าอยู่ทั้งคืน

หมอหลวงเกือบทั้งหมดต่างก็ยืนเรียงแถวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หยวนชิงหลิงแอบดูและเห็นเพียงม่านสีทองถูกม้วนขึ้น มีชายชราร่างท้วมนอนอยู่บนเตียงไม้จันทน์หลังใหญ่พร้อมหนุนหมอนสูง เขาอ้าปากเพื่อสูดหายใจ ปากของเขาราวกับหลุมดำและดวงตาก็ลึกโหล

เสียงร้องไห้ดังมาจากไทเฮา นางนั่งอยู่ข้างเตียงสวมชุดสีม่วงทำให้ยิ่งดูผอมบางมาก

นางเช็ดน้ำตาด้วยผ้าเช็ดหน้า แม้ว่านางจะพยายามกลั้นน้ำตาอย่างที่สุด แต่ก็ยังมีเสียงร้องไห้เล็ดลอดออกมา

เมื่อเห็นว่าทุกคนเข้ามาแล้ว นางก็เงยหน้าขึ้น น้ำตาเอ่อล้นออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้และสะอื้นไห้ "คุกเข่าลงส่งเสด็จปู่ของพวกเจ้า"

ทุกคนคุกเข่าลง หยวนชิงหลิงก็คุกเข่าลงเช่นกัน

สุนัขตัวน้อยแอบเข้ามาจากนอกตำหนัก ส่งเสียงเห่าโฮ่งๆ ปีนขึ้นไปบนเตียงของอดีตจักรพรรดิและไม่มีใครหยุดมัน

อดีตจักรพรรดิทรงเลี้ยงสุนัขตัวนี้ เห็นมันเป็นดังแก้วตาดวงใจและเขาจะมีความสุขเมื่อได้เห็นมัน หากสุนัขตัวน้อยหายไปสองสามวัน เขาก็จะกินข้าวไม่ลงไปสองสามวันเช่นกัน

เมื่ออดีตจักรพรรดิเห็นสุนัขตัวน้อย เดิมทีเขาที่กำลังหายใจอย่างยากลำบากก็กลอกตา เผยสีหน้ายินดีออกมา ยกมือขึ้นลูบสุนัขที่นอนอยู่ข้างเขา

สุนัขตัวน้อยส่งเสียงครางหงิงๆใส่เขา

ในตำหนักมีเพียงเสียงของสุนัขตัวน้อย

หยวนชิงหลิงราวกับถูกฟ้าฟาด นางตกตะลึงไปทั้งร่าง

นางเข้าใจความหมายของเสียงเห่าของสุนัขว่าลูกตัวน้อยนั้นกำลังคร่ำครวญถึงเจ้าของที่กำลังจะจากไป

นางมีความสามารถพิเศษเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด? นางเข้าใจภาษาสุนัข?

อดีตจักรพรรดิลูบลูกสุนัขตัวนั้นอย่างสั่นๆ จากนั้นก็ค่อยๆหันหน้าไปมองฮ่องเต้ แม้ว่าเขาจะพูดออกมาไม่ได้ แต่ดวงตาของเขาก็บ่งบอกถึงความรู้สึกผิด

จักรพรรดิหมิงหยวนตี้เข้าใจความหมายของอดีตจักรพรรดิดีจึงรีบพูดว่า "เสด็จพ่อโปรดวางใจ ข้าจะปฏิบัติต่อฝูเป่าอย่างดี"

อดีตจักรพรรดิยิ้มอย่างพอใจมองไปที่สุนัขตัวน้อยฝูเป่าด้วยสายตาอ่อนโยน เขาหายใจสะดวกกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย

ไทเฮาสะอื้นและพูดว่า "ท่านพี่ เหล่าหลานๆต่างก็อยู่ที่นี่ จะไม่ดูเสียหน่อยหรือ?"