BAIMAI | ครอบครัวที่รัก!

อิกล้ามาเหรอ?! ทำไมฉันเพิ่งรู้?!

"งั้นกลับกัน...อิไม้แลนด์วันไหน?" ฉันรีบถามเจแปน ก่อนจะเดินนำออกไปลานจอดรถ

"กัปตันแลนด์พรุ่งนี้เช้าค่ะ เอ้อพี่ใบไม้คะ..พักนี้กัปตันต้นไม้ดูแปลกๆไหมคะ? เขสมองผู้ชายบ่อยรึป่าว?" ฉันหยุดนิ่ง มือที่กำลังจะดึงประตูรถเปิดก็หยุดชะงัก ทำไมเจแปนถามอะไรไร้สาระแบบนี้วะ..

"ทำไม?" ฉันถามกลับด้วยความสงสัย แล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถ จากนั้นก็รีบสตาร์ทและเปิดแอร์พลางๆ ก่อนจะหันไปจ้องน้องสะใภ้ข้างๆรอคำตอบ

"คือ..เจแปนอึดอัดค่ะ พักนี้เชนกับกัปตันสนิทกันมาก แล้ววันที่เจแปนบอกว่าท้องและจะแต่งงาน อยู่ๆเชนก็มองเจแปนแปลกๆ ตาเขาเศร้าๆยังไงไม่รู้ค่ะ"

ฉันนั่งนิ่งมองน้องสะใภ้ ที่ตอนนี้หน้าเธอเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ ที่จริงก็ไม่ใช่แค่เจแปนหรอก..ฉันอิคนที่รู้ทุกอย่างแต่บอกใครไม่ได้ ก็อึดอัดเหมือนกัน!

"ทำไมเธอคิดว่าเชนกับอิไม้ได้กันเหรอ?-_-" ฉันถามผ่านๆ ก่อนจะหันมาจับพวงมาลัยรถและขับออกไป ส่วนเจแปนเธอก็นั่งเงียบอยู่สักพัก สงสัยกำลังช็อคกับคำว่า 'ได้กัน'ของฉัน

"พี่ใบไม้..มันจะมีโอกาสเป็นแบบนั้นไหมคะ?" ฉันถอนหายใจกับความคิดตื้นๆของเจแปน ถ้าอิไม้ชอบตูดป่านนี้มันกับอิไคล์ถึงไหนต่อไหนกันแล้ว สมัยมัธยมก็หมกอยู่ในห้องกันทั้งวัน

"ไม่มีอะไรหรอก เชนคงตกใจ..ก็เลยมองเธอแปลกๆ-_-"

"แต่มันหลายครั้งนะคะพี่ใบไม้ ทุกครั้งที่เจอกันเลย...อีกอย่างที่เจแปนคิดนะคะ มันอาจจะดูหลงตัวเอง แต่เจแปนคิดว่า เชนยังรู้สึกดีกับเจแปนอยู่"

เจแปนพูดเสียงเบา แล้วก้มหน้าลงมองนิ้วตัวเอง ก่อนจะเขี่ยมันเล่นกึกๆจนฉันรู้สึกคันปาก อยากจะพูดๆแม่งให้จบ แต่กูจะพูดยังไงล่ะ..ไม่ให้ยัยลาเวนเดอร์นี่หนักใจ เดี๋ยวพาลไปดร่ามาอีก

"เธอเคยคบกับเชนมานาน..เขาอาจจะไม่ชินมั้ง ที่เธอจะแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา-_-"

เจแปนพยักหน้าเบาๆแล้วเงียบไป กว่าฉันจะหลุดจากความคันปากยุบยิบได้ก็นานโข จนเรามาถึงบ้านพ่อแม่ มาถึงปุ๊บ..แม่บ้านคนสวนก็ดี๊ด๊าคึกกันแปลกๆ รีบมาเปิดประตูรถและช่วยฉันถือของ

"อะไรคะ มีอะไร? ทำไมบ้าน..." ฉันหันไปถามแม่บ้าน แต่ถามไม่ทันจบ..หัวสมองที่ปราดเปรื่องก็ฉุกคิดขึ้นมา

อิกล้า..มันมาถึงแล้วแน่ๆ! ฉันเม้มปากหนึ่งทีก้าวฉับๆเดินนำเจแปน แต่เมื่อเท้าก้าวขึ้นบันไดหน้าบ้านขั้นแรก.. อิกล้าก็วิ่งและไถลมาขวางทางฉันหน้าประตู

"หวัดดีเจ๊!!"

"-_-"

"หน้าเดิมอีกแล้ว จะมีสามีแล้วก็ยังหน้าเดิม อ้าวเธอ!..เราเคยเจอกันที่นิวยอร์กนี่" ฉันกลอกตามองบนใส่อิกล้า ที่ตอนนี้หันไปยิ้มกวนตีนเจแปนแล้ว

"ใช่ๆ จำได้..^^"

"เสร็จไอ้ไม้จนได้สินะ ไม่น่าเลยๆ...ไปๆเข้าบ้าน พ่อแม่รออยู่" อิกล้ากอดคอเจแปเข้าบ้านเหมือนเมียตัวเอง ทำเอาคนที่ยืนมองอยู่อย่างฉัน..ก้าวขาแทบไม่ออก

กูไม่อยากจะคิด ถ้าอิไม้เห็นภาพนี้..อิกล้าจะตายเป็นศพสภาพยังไง

"อ้าวมาแล้ว ต้นกล้านี่จริงๆเลย นั่นพี่สะใภ้นะลูก" นั่นไงวุ่นวายทันที ฉันได้ยินเสียงแม่ไกลๆแล้ว

ฉันถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะรีบเดินตามสองคนนั้นเข้าบ้าน เอือมกับอิไม้ไม่พอ..วันนี้กูต้องมาเอือมกับอิกล้าอีก ไปอยู่เมืองนอกมา..นึกว่าจะเป็นผู้เป็นคนขึ้น

"แม่ๆ นี่เจ๊ใบจะแต่งงานกับไอ้ไคล์จริงอะ ไม่อยากจะเชื่อ ฮ่าๆ" ไอ้กวนตีน ฉันเลื่อนเก้าอี้นั่งแล้วจิกตาใส่อิกล้าทันที ก่อนที่พ่อจะรีบยกมือห้ามไว้

"อย่าทะเลาะกัน ต้นกล้ากลับมาไม่ถึงยี่สิบนาที ก็ก่อเรื่องเลยนะ อย่ากอดคอพี่สะใภ้แบบนี้ให้ต้นไม้เห็นล่ะ เดี๋ยวเป็นเรื่อง-.,-" อิกล้าหน้ามุ่ยเหมือนเด็ก แม่งทำอะไรไม่ดูสารรูปตัวเอง

"พ่ออ่ะ..ผมมาถึงก็บ่นเลยนะ แค่กอดคอเป็นเพื่อนกันเอง" เจแปนยิ้มแต่ไม่พูดอะไร ถึงอิกล้าจะคล้ายๆอิไม้..แต่ก็ไม่ทุกอย่าง และที่เห็นชัดๆก็คือนิสัย..อิกล้ามันกวนตีน ส่วนอิไม้น่ะ..มันเลว

"นี่ต้นกล้า..เพื่อนก็เพื่อนแต่กอดคอไม่ได้ ว่าแต่เราน่ะพาสาวๆมาด้วยรึป่าว?" แม่เหล่มองอิกล้าที่นั่งกินมะม่วงสุกไปกระดิกเท้าไป

"พามา อยู่ที่โรงแรม 5 คน" เคร้ง! เสียงช้อนในมือแม่..หล่นลงถ้วยของหวาน จนน้ำกระทิสีขาวกระเด็นออกมาโดนฉันกับเจแปน ซึ่งแม่ก็ไม่ได้สนใจ..ยังหันไปจ้องอิกล้าต่อ

"อะไรนะ?"

"ล้อเล่นค้าบ จะพาใครมาล่ะ..ผมไม่มีเงินค่าตั๋วให้ใครหรอก สาวๆค่อยมาหาเอาที่ไทย"

ฉันเบะปากทันทีเมื่อต้นกล้าพูดจบ ส่วนแม่น่ะเหรอ เหอะ! รีบหายาดมมาเตรียมไว้แล้ว เพราะไม่รู้อิกล้ามันจะเล่นเซอร์ไพรส์อะไรอีก ฉัน พ่อ อิไม้อาจจะตามมันทัน แต่แม่ไม่เคยตามต้นกล้าทันเลยสักครั้ง

วุ่นวายไม่นาน..ตกเย็นแม่ก็ชวนไคล์มากินข้าวที่บ้าน ซึ่งไคล์มาถึงอิกล้าก็เอาแต่ถาม ถามว่าคิดดีแล้วใช่ไหมที่เลือกฉัน แถมบอกเขาว่า..ตอนนี้ยังหนีทันอีก!

"ไม่หนีจริงเหรอเพื่อน...ยังทันนะ^^"