JAPAN | เปิดศึก 1

"นะ..นี่ กัปตันขู่เจแปนเหรอคะ?!" ฉันพยายามฮึดใจสู้รวบรวมเสียงตะเบ็งออกไป แต่เสียงเจ้ากรรมมันดันสั่น!

"กลับถึงห้องเธอก็รู้..ว่าฉันขู่ไม่ขู่ ฉันไม่ได้ขู่เก่งอย่างเดียวนะ..ทำเก่งด้วย" ฉันรีรอรีบหันไปเปิดประตูรถ แต่กัปตันไว๊ไว!! เขาล็อกมันฟรึบ! แล้วกระชากข้อมือฉันกลับไปเผชิญหน้า

"จะหนีไปไหน..เมื่อคืนก็หนีฉัน หนีไม่ฟังอะไรสักอย่าง เธอรู้ไหมว่าความผิดเธอกี่กระทง?" ฉันเกะมือกัปตันออกแล้วส่ายหน้ารัว ฉันกลัวเขาจริงๆขออยู่นิ่งๆรวบรวมความกล้าก่อน แต่เอ๊ะ!..หรือว่าตอนนี้เขาอารมณ์ร้อน กลับถึงห้องบางทีเขาอาจจะเย็นขึ้นก็ได้

"ไม่หนีก็ไม่หนี กลับคอนโดเถอะค่ะ...". ฉันดึงเข็มขัดรัดหน้าบึ้งตึง ก่อนที่คนขับรถจะหัวเราะหึหึ แล้วบึ่งรถออกไป

"เอาแต่ใจ ยอมง่ายๆก็จบ" ?!

"ค่ะ!..เอาแต่ใจ กัปตันก็งอแงมาก ถ้าเป็นแบบนี้ไม่แต่งนะคะ!" ฉันกอดอกขู่เขากลับ แต่ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลไหม

"ใคร..ใครงอแง!? เลิกพูดคำนี้ทีเถอะ! ฉันเกลียดคำนี้ชะมัด!" ไม่ได้ผลแถมโมโหกว่าเดิม เพราะพูดจบกัปตันก็เหยียบคันเร่งมิด ฉันที่หัวติดเบาะรีบหาที่จับทันที ก่อนที่หลับตาปี๋สวดมนต์ในใจ

โอ้ย!! ฉันจำบทสวดไม่ได้ ! จะตายไหมเนี่ย! จะตายไหม!

"กัปตันนนนนนน !"

เสียงกรีดร้องฉันคงไม่เข้าหูเขา ฉันมาถึงคอนโดด้วยหัวใจเต้นตุบๆและเหงื่อเต็มหน้า ฉันเริ่มโกรธเขาแล้วนะ..ขับรถแบบนี้เปฺ็นนักบินได้ไง ฉันยังไม่อยากตายนะเว้ย!!

"กัปตันแม่ง ขับรถโคตรเชี่ย!"

"อะไรนะ!" ฉันด่าเสร็จก็รีบเปิดประตูรถลงทันที ก่อนที่จะเดินเร็วๆขึ้นคอนโดนำเขา เออค่ะ!! ก็คอนโดเขานั่นแหละมาถึงขนาดนี้แล้ว มาเล้ย!..เดือดมาเดือดกลับ ไม่ไหวแล้วเว้ย!!

ฉันรีบกดลิฟต์และกดปิดใส่หน้าเขา ระหว่างรอลิฟต์ขึ้นก็หาคีย์การ์ดเตรียมพร้อม แล้วฉันก็รอด! เพราะมาถึงห้องฉันก็รีบวิ่งเข้าห้องนอนปิดประตูล็อคกลอนทันที

ปากบอกมาเล้ย... แล้วทำไมฉันหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้เนี่ย!-_-

ก้อก ก้อก ก้อก!

"ออกมาเจแปน" ฉันยืนกำมือแน่น..มองที่ประตูห้องนอนที่ใส่กลอนอย่างแน่นหนา

"ไม่ออก!"

"ป๊อดนี่หว่า กล้าไม่จริง..." หึ๋ย หมั่นไส้!! นี่เขาจะเอาชนะให้ได้เลยใช่ไหม! ฉันร้อนใจ..เดินไปเดินมาในห้องนอน บ้างก็เอามือยีหัวตัวเอง บ้างก็กุมขมับหวังคิดอะไรออก

ก้อก ก้อก ก้อก !!

"จะเปิดดีๆหรืออยากโดนดี ยังไงฉันก็เข้าไปได้นะ..เธอจะทำตัววุ่นวายให้เสียเวลาทำไม!!" ฉันขบกรามแน่น คุยกันทุกวันนี้มีแต่ประโยคข่มขู่ ขนาดโดนคุณย่าดึงหู โดนดุมาหมาดๆยังไม่รู้สึกรู้สา...

เอ๊ะคุณย่า ใช่คุณย่า!!...

แล้วคำพูดคุณย่าที่ด่ากัปตัน ก็ผุดขึ้นในหัวฉันทีละประโยค รวมถึงฉากดึงหู ฉากตีแขน แล้วคำพูดที่ชัดเจนที่สุด ถึงขั้นทำกัปตันหน้างอคอตกก็คือ...

'ถ้าด่ากันหัวไหม้แบบนี้...ก็เลิกกันๆไปเป็นเพื่อนกันเถอะ'

เอาไงดี ฝีปากสู้ไม่ได้..ลองดูแบบนี้ดีไหม? แต่ถ้ากัปตันเขาไม่ง้อขึ้นมา..ฉันดราม่านะ! ไม่สิเขาต้องง้อ เพราะเขาพูดกับคุณย่าขนาดนั้น ฉันน่าจะสำคัญบ้างแหละ ไม่งั้นเขาคงไม่บังคับแต่งงานด้วยหรอก

"เปิดเจแปน!!" ฉันสะดุ้งเฮือก!เมื่อได้ยินเสียงตะคอก โอเค..ฉันต้องตัดสินใจแล้วล่ะ เพราะคนข้างนอกเขาเดือดปุดๆยิ่งกว่าน้ำต้มในกา

ฉันจึงนวดหว่างคิ้วคิดทวน..คิดหามารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนเอามาใช้...แต่นอกจากน้ำตาฉันก็คิดอะไรไม่ออกแล้ว และเท่าที่จำได้..ฉันร้องไห้ยังไงเขาก็ด่าอยู่ดี

แต่ฉันจะเสี่ยงดู..

ฉันขยี้ตาหวังให้มันแดง และถูปลายจมูกให้มันรู้สึกแสบๆจนมีน้ำมูกไหลฟุดฟิด พอเซ็ทผมหน้าพร้อม..ฉันก็เปิดประตูให้เขา

เมื่อกัปตันเห็นฉันตาแดงจมูกแดง หน้ามึนตึงก็ค่อยๆถอดสีลง พร้อมกับมือที่ค้ำขอบประตู..ก็ค่อยๆลดลงมาจับไหล่ฉัน

"ฮึกๆ กัปตันเราห่างกันสักพักเถอะค่ะ"

"ห้ะ...0_0" หน้าเขายิ่งกว่าถอดสี ตอนนี้มันซีดเหมือนคนจะเป็นลมแล้ว

"เรากลับมาเป็นคู่นอน เอากันเล่นๆก็ได้ แต่ความสัมพันธ์ของเรา...เจแปนขอหยุดเดินต่อได้ไหมคะ "

"......" เขานิ่งเงียบ ไม่เถียงไม่ด่าฉันสักคำ และฉันเองพอพูดประโยคพวกนี้ออกมา แอคติ้งนางเอกน้ำหูน้ำตาก็ไหลอัตโนมัติ

"ฮึกๆ เรื่องกระเป๋าที่กัปตันลาก..เจแปนไม่คิดอะไรแล้วค่ะ แต่ที่คิดตอนนี้..คิดว่าเราคงเข้ากันไม่ได้ ถ้ายังอารมณ์ร้อนฉุนเฉียวใส่กันอยู่"