JAPAN | สงครามมินิ

"สงสัยพี่คนนั้นไม่ได้ตั้งใจค่ะ แม่ฮายไม่ต้องเครียดนะคะ"

(ไม่ให้ฉันเครียดได้ไง พอฉันว่าหน่อยก็เถียง..เธอน่ะไม่ต้องเรียกว่าพี่นะ อายุน้อยกว่าเธออีก)

"อ๋อค่ะๆ..ไว้ยังไงเจแปนจะรีบไปนะคะ"

(รีบๆมา ก่อนที่่ฉันจะอกแตกตายก่อน) พูดจบก็ตัดสายไปเลย อารมณ์ฉุนเฉียวแบบนี้ฉันไม่แน่ใจจริงๆ..ว่าคนแสบน่ะ แฟนพี่ฮาวายหรือแม่ฮายกันแน่

"ใครโทรมา..แม่ฮาย? ที่เราจะไปหาเหรอ?-_-"

"ค่ะ บอกให้รีบๆไป งั้นไปจ่ายตังค์กันเถอะค่ะ ^^" กัปตันพยักหน้าเบาๆแล้วเข็นรถไปจ่ายตังค์ให้ ส่วนฉันยืนโทรเช็คว่าไทเปถึงไหนพลางๆ จนรู้ว่าพี่ฮาวายไปรับน้องและตอนนี้ก็กำลังขับรถไปที่บ้านกัน และในสายไทเปบ่นอุบอิบกับฉัน น้องบอกเสียดายมาก..ที่เชนติดงานไปไม่ได้

แต่ทำไม..ฉันรู้สึกโล่งก็ไม่รู้ ไม่ใช่ฉันไม่ชอบหรืออคติกับเชนนะ แต่หลังๆฉันรู้สึกว่าเชนแปลกไป..เขาดูมีอะไรในใจ..และฉันก็ไม่กล้าคิดเองเออเองด้วย

เมื่อกัปตันจ่ายตังค์เสร็จ เราก็ขับรถตรงไปที่บ้านพี่ฮาวายเลย ซึ่งฉันไปครั้งเดียวก็พอจำทางได้ แต่กัปตันต้นไม้เขาไม่ค่อยชิน จากที่เคยขับเร็วเหยียบร้อยแปดสิบตอนนี้ขับแค่แปดสิบเอง

"นั่นๆถึงแล้วค่ะ บ้านหลังใหญ่ซ้ายมือ^^" ขับมาถึงหน้าบ้าน..ประตูรั้วก็เปิดกว้างรอเราแล้ว และเมื่อกัปตันเขาจอดรถสนิท เขาก็หันมามองฉันนิ่งๆไม่ยอมลงจากรถ

จนฉันที่กำลังก้มปลดเข็มขัด..ต้องหยุดและถามเขา

"มีอะไรคะ?"

"รู้สึกประหม่านิดหน่อย แม่ฮายอะไรของเธอ..ไม่ดุใช่ไหม ?-_-"

"ไม่มีใครดุเท่าพ่อแม่กัปตันแล้วค่ะ^^" ล้อคนประหม่าตัวโตเสร็จฉันก็รีบลงจากรถทันที จนคุณกัปตันเขาต้องจำใจหยิบกระเช้าผลไม้ลงจากรถ แล้วเดินเร็วๆมาจับมือฉัน

มาถึงใครๆก็แปลกใจทางเข้าบ้าน แม้กระทั่งคุณกัปตันที่ตอนนี้เขากำลังมองตามผนัง โดยทั้งสองฝั่ง..มีรูปบรรพบุรุษตั้งแต่รุ่นแรกยันรุ่นปัจจุบันติดอยู่

"เธอหน้าเหมือนใครในนี้-_-" เจอคำถามนี้เข้าไป..มันทำฉันขนลุกซู่ขึ้นทันที ไม่รู้ทุกสายตาที่จ้องอยู่นี้มีใครไปเกิดบ้างรึยัง

ฉันไม่รอช้ารีบสาวเท้าก้าวยาวๆมาหยุดที่ห้องโถง.. ก่อนจะรีบชี้ให้คนที่วิ่งหอบตามมาติดๆดู ว่ารูปที่แขวนใหญ่กลางบ้านนั้นคือใคร...

"นั่นพ่อเจแปนค่ะ สวัสดีพ่อเจแปนสิคะ^^"

"สวัสดีทำไม มาสวัสดีฉันนี่" เราสองคนหันขวับ..ไปตามเสียงแข็งๆทันที ก่อนที่จะเห็นแม่ฮายท่านเดินกอดอกมาหาเราสองคน ถึงน้ำเสียงจะแข็งกร้าวแต่ริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงนั่น..ก็เผยยิ้มให้เรา

"สวัสดีค่ะแม่ฮาย นี่กัปตันต้นไม้ค่ะ..แฟนเจแปน^^" กัปตันยกมือไหว้แม่ฮายทันที และสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่ออยู่ๆแม่ฮาย..ท่านเดินมาควงแขนกัปตัน!!

"สวัสดี กินอะไรมารึยัง?..ไปที่โต๊ะอาหารสิ น้องสาวเธอมาแล้วนะ ยัยนั่นก็อยู่-_-" แม่ฮายเดินไปคุยกับฉันไป ก่อนมือที่ควงแขนจะนำทางฉันและกัปตันต้นไม้มาเรื่อยๆจนถึงห้องอาหารใหญ่ของบ้าน

ห้องนี้กว้างและมีถ้วยจานโชว์ในตู้เยอะมาก!! ทางเข้าเป็นพิพิธภัณฑ์รูปถ่าย ห้องอาหารเป็นพิพิธภัณฑ์เครื่องครัว แล้วในห้องนอนล่ะ..พิพิธภัณฑ์อะไร?

"ตกใจห้องอาหารบ้านพี่เหรอเจแปน?^^" ฉันรีบหันไปตามเสียง ก่อนที่จะเห็นกัปตันที่เดินนำ..อยู่ๆยืนนิ่ง..และขาฉันที่ก้าวตามไปติดๆก็หยุดชะงักทันที เมื่อเห็นคนที่นั่งข้างๆพี่ฮาวายบนโต๊ะอาหารคนนั้นเป็น...

คานะ!!!

"แม่นั่นล่ะ ดูเด็กมากใช่ไหม" ถึงแม่ฮายจะถามขึ้นข้างๆแต่ฉันกับกัปตันก็ไม่ได้สนใจ เราเอาแต่มองคานะ..ที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวเป็นตาเดียว