ตอนที่ 1061.1
ตอนที่ 1061-2 โซนาตาแสงจันทร์ (2)
October 22, 2026
ตอนที่ 1061-2 โซนาตาแสงจันทร์ (2)
บนเวที
กวงหลินลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดสิ้น
ราวกับว่าการแข่งขันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีกแล้ว
การบรรเลงของเขาได้แปรเปลี่ยนเป็นการถ่ายทอดความรู้สึก เสียงดนตรีไหลเวียนไปกับโลหิตในกายท่วงทำนองกลายเป็นบทกวีที่ไพเราะจับใจ!
โน้ตอันแสนประณีตล่องลอยไปทั่วเวทีมหกรรมดนตรีบลูสตาร์
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด เทคนิคที่ใช้เริ่มซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ
เสียงเพลงเหมือนพายุคลั่งที่โหมกระหน่ำอารมณ์เกรี้ยวกราด ผสานกับจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้ถาโถมใส่หัวใจของทุกคนในสนามอย่างไม่หยุดหย่อน!
อบิเกลทนไม่ไหวแล้ว!
ดวงตาของเขาแดงก่ำ ลมหายใจเริ่มหนักหน่วงขึ้น
ในขณะเดียวกันเหล่าพ่อเพลงทุกคนที่อยู่ในสนาม ล้วนมีสีหน้าไม่ต่างกันเลย
บางคนดูเหมือนจะอยากพูดอะไรสักอย่าง
แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก
กลับกลืนมันลงไปพร้อมกับความรู้สึกที่อัดแน่นเกินจะเอ่ย
ท่วงทำนองยังคงพุ่งทะลวงอย่างไม่มีวี่แววว่าจะแผ่วลง!
นี่คือบทเพลงที่มีความยาวประมาณสิบห้านาที
ประกอบด้วยสามท่อน สว่างไสว ทอประกายอันเจิดจ้าข้ามกาลเวลา!
แต่กลับไม่มีใครรู้สึกว่าเพลงนี้ยาวเกินไปแม้แต่น้อย
ทั้งสามท่อน เชื่อมต่อกันอย่างแนบแน่นอารมณ์ที่ระเบิดออกมาไม่อาจหยุดยั้งได้ ราวกับพายุแห่งความโกรธที่กำลังโหมกระหน่ำหรือไม่ก็ราวกับเสียงกระทืบเท้าต่อเนื่องของจิตใจที่กำลังดิ้นรน
เสียงโน้ตความเร็วแปดโน้ตบรรเลงรัวซ้ำ
สร้างจังหวะที่เด็ดขาดดั่งคมมีดผ่ากลางใจ!
และเมื่อเข้าสู่ท่อนสุดท้ายอันซับซ้อนท่วงทำนองค่อยๆ หลอมรวมตัวกันกลายเป็นจุดไคลแมกซ์!การโจมตีครั้งสุดท้ายกำลังเริ่มต้น!
ดั่งพายุที่โหมกระหน่ำ!
รวดเร็วและรุนแรงจนตามไม่ทัน!
จนกระทั่งโน้ตสุดท้ายดังขึ้น เสมือนม่านที่ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์ ทั่วทั้งสนามแข่งขันเงียบสงัดถึงขั้นได้ยินแม้เสียงเข็มตก!
ราวกับว่ามีใครกดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้
เสียงปรบมือที่ดังขึ้นอย่างฉับพลัน จึงเป็นตัวปลดสลักแห่งกาลเวลา ให้เข็มนาฬิกาเดินต่อได้อีกครั้ง
…
แปะๆๆๆ!
เสียงปรบมือดังกระหึ่ม ซัดถาโถมเข้ากลืนกินพื้นที่ของทีมโค้ชจากทุกทวีป!
“โซนาตา?”
“แสงจันทร์?”
“หรือว่าเราแก่เกินจะเข้าใจแล้ว?”
“เด็กคนนี้เติบโตขึ้นมาได้ยังไงกันแน่?”
“งดงามเหลือเกิน”
“เปียโนคลาสสิกที่เหมือนกับหลุดออกมาจากโลกแห่งจินตนาการ”
“ท่อนที่สามสะเทือนใจอย่างถึงขีดสุด”
“ตอนนี้ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อเพลงหยางถึงไม่ออกโรงเลยสักครั้ง”
“ก็มีเจ้าปลาตัวนี้อยู่ แล้วยังจะต้องออกโรงไปทำไมอีกล่ะ?”
ท่ามกลางเสียงปรบมือดังกึกก้อง
พ่อเพลงทยอยลุกขึ้นยืนทีละคน
หัวหน้าโค้ชจำนวนมากพากันลุกจากเก้าอี้!
แม้แต่หัวหน้าโค้ชใหญ่จากทุกทวีป!
และเมื่อเสียงบรรเลงสิ้นสุดลง กวงหลินก็ลุกขึ้นยืน ก่อนจะโค้งคำนับไปทางหลินเยวียนอย่างเคารพ
ด้านฝั่งคณะกรรมการ
กรรมการหลายคนสบตากันเล็กน้อยจากนั้นก็ก้มลงให้คะแนนอย่างพร้อมเพรียง
พรึบๆๆ !
และเมื่อการรวมคะแนนเสร็จสิ้น ทั้งสนามก็แตกตื่นอีกครั้ง!!
98.9 คะแนน!!
นี่คือการแข่งขันรายการสุดท้ายของมหกรรมบลูสตาร์นี่คือการแข่งขันรอบสุดท้ายของงานในปีนี้ และในขณะเดียวกันนี่ก็คือบทเพลงเดียวที่ได้คะแนนสูงสุดตลอดงาน!
สถิติใหม่!!
สถิติใหม่ที่ใกล้เคียงกับคะแนนเต็ม!
…
ทั้งสนามต่างโกลาหล!
ห้องถ่ายทอดสดของฉินโจวลุกเป็นไฟ!
ห้องถ่ายทอดสดของทุกทวีปลุกเป็นไฟ!
‘คุกเข่า!’
‘คุกเข่าลงให้หมด!’
‘บ้าบออะไรฟะเนี่ย!’
‘เมื่อกี้ใครบอกว่าเซี่ยนอวี๋แต่งได้แค่ราตรีบรรเลงนะ!?’
‘เซี่ยนอวี๋ที่ไม่ใช้ราตรีบรรเลงน่ะ ถึงจะเป็นเวอร์ชันที่น่ากลัวที่สุดจริง ๆ!!’
‘คะแนนนี่มัน!!’
‘อบิเกลหวนคืนราชสำนักเถอะ’
‘รีบกลับบ้านเร็ว’
‘เชี่ยย!’
‘แม่เจ้าโว้ย!!’
‘รอบสุดท้ายของการแข่งขันเดือดถึงขีดสุดแบบนี้!?’
‘ผมนึกว่ารายการวางแผนมาแล้วนะเนี่ย!’
‘เป็นตำนาน!’
‘พ่อเพลงอวี๋กลายเป็นตำนานไปแล้วจริงๆ !’
ห้องถ่ายทอดสดของจงโจวเงียบงันชั่วขณะ
สองแขกรับเชิญนั่งนิ่ง ดวงตาเลื่อนลอย!
ผู้บรรยายอีกหลายคนรู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง!
โดยเฉพาะชายผู้บรรยายที่เพิ่งแช่งใส่เซี่ยนอวี๋ไปเมื่อครู่ใบหน้าของเขาตอนนี้ ดำทะมึนราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง!
‘นี่มันอะไรกัน!?’
‘อะไรฟระเนี่ย!?’
‘ให้ตายเถอะ!’
‘นี่สัตว์ประหลาดจากไหนเนี่ย!’
‘ปลาตัวนี้ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่าเนี่ย!’
‘ปลาตัวนี้ไม่เคยเป็นมนุษย์มาตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก!’
‘เล่นบ้าอะไรของแกเนี่ย!’
‘ยังจะต้องแข่งอะไรล่ะทีนี้!?’