ตอนที่ 1197
ตอนที่ 1197 ความตะลึงอย่างต่อเนื่อง
October 22, 2026
ตอนที่ 1197 ความตะลึงอย่างต่อเนื่อง
โซนจัดแสดงภาพขุนเขาและสายน้ำ
ภาพนี้มีชื่อว่า ‘ร้อยมหรรณพ’
ด้วยฝีแปรงที่บริสุทธิ์และสมจริง ความสัมพันธ์ระหว่างมหาสมุทรและขุนเขาในภาพดูราวกับประสานเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ จากแนวเขาซ้อนทับเป็นชั้นๆ ทอดยาว ไล่ระดับสู่แมกไม้เบื้องหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ ท่ามกลางหินผาที่มีร่องรอยการสลักถมทับอย่างหนักแน่น แม้แต่ในพงไพรหนาทึบ ยังสามารถสัมผัสได้ถึงความชุ่มชื้นบางเบา พลังชีวิตกำจายออกมา ประดุจจิตวิญญาณกับธรรมชาติได้หลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ ทำให้ภาพของขุนเขาและสายน้ำที่ดูหนักแน่นมั่นคงนั้น กลับแฝงไว้ด้วยความงดงามละเมียดละไม และในความทรงพลังนี้ ก็ยังเผยให้เห็นความสง่างามอันเฉียบคม
“ใช้ธรรมชาติเป็นครู!”
“การจัดองค์ประกอบฉากนั้นช่างประหลาด พิสดาร ลึกล้ำ และเต็มไปด้วยความลี้ลับเกินพรรณนา คาดไม่ถึงแต่ก็ยังไม่สูญเสียความสมจริงของแนวขุนเขาและสายน้ำ ทำให้ผู้ชมตื่นตาตื่นใจ ราวกับถูกดูดกลืนเข้าไปในภาพ นี่มันคือฝีมือระดับปรมาจารย์ชัดๆ ทั้งบลูสตาร์นี้ มีไม่ถึงห้าคนหรอกที่จะทำได้ถึงระดับนี้!”
“นี่ฝีมือของอิ่งจือหรือ!?”
“ก็ว่ากันว่างานภาพขุนเขาและสายน้ำไม่เน้นความสมจริงของรูปร่าง แต่เน้นการสื่อความหมาย
ต้นไม้ ก้อนหิน ศาลา หรือระเบียง ล้วนเป็นตัวแทนของเจตจำนงในใจของจิตรกร ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับสัดส่วนหรือมุมมองแบบเหมือนจริง
แต่งานชิ้นนี้กลับผสมผสานทั้งสองแนวทางเข้าด้วยกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ
จะบอกว่าเป็นภาพแบบเสี่ยอี้ก็ใช่ จะเรียกว่าเป็นภาพวาดแบบกงปี่ก็ไม่ผิด!”
“อิ่งจือมีขุนเขาและสายน้ำอยู่ในใจจริงๆ !”
“ทุกท่าน จิตรกรทุกท่าน นี่แหละคืออิ่งจือตัวจริง!”
“ต่อให้ไม่ดูภาพอื่นเลย ฉันก็กล้าพูดได้เต็มปาก ฝีมือของอิ่งจือสามารถติดอันดับสิบหรือแม้แต่อันดับห้าของบลูสตาร์ได้แน่นอน!
งานชิ้นนี้ไม่ยึดติดกับกฎเก่าจนเกินไป
แต่กลับหลอมรวมกลิ่นอายของยุคสมัยใหม่ลงไปบนรากฐานแห่งความเข้าใจลึกซึ้งหมึกพู่กันแบบดั้งเดิมได้ ช่างสร้างสรรค์และแปลกใหม่เหลือเกิน!”
…
โซนจัดแสดงภาพบุปผาและวิหค
ภาพนี้มีชื่อว่า ‘ราชันแห่งสรรพสัตว์’
แม้จะเป็นภาพในหมวดบุปผาและวิหค แต่สัตว์ก็จัดอยู่ในกลุ่มนี้ได้ ฉากหลังของภาพคือหน้าผาสูงชัน ริมหน้าผามีกอใบไม้แห้งไหวตามแรงลม เบื้องหลังอันไกลโพ้น บนยอดเขามีสายน้ำตกไหลเชี่ยวกรากลงมา ในหุบเขาเบื้องล่างเต็มไปด้วยม่านหมอกหนาแน่น เมื่อมองจากยอดเขาลงไป ลึกจนสุดสายตาก็ยังมองไม่เห็นก้นเหว
“ลายเส้นประณีต ปลายพู่กันลื่นไหลสุดยอด!”
“ภาพนี้ลบภาพจำเดิมๆ ที่ฉันมีต่ออิ่งจือไปหมดสิ้น!”
“แม้เจ้าพยัคฆ์ตัวนี้จะนิ่งสงบไม่เคลื่อนไหว
แต่ฉันกลับได้ยินเสียงคำรามอันหนักแน่นดังก้องอยู่ในใจ
ยอดเยี่ยมจริงๆ อิ่งจือ ยอดเยี่ยมจริงๆ ราชันแห่งสรรพสัตว์!”
“ต่ำไปแล้ว!”
“อะไรต่ำ?”
“อันดับที่สมาคมวรรณศิลป์จัดให้อิ่งจือต่ำเกินไป! อย่างน้อยต้องติดสิบอันดับแรก!”
“พลังการถ่ายทอดภาพแบบนี้ อย่าว่าแต่ติดสิบอันดับแรกเลย ต่อให้ขึ้นไปอยู่ห้าอันดับแรกก็ไม่มีปัญหา ลองดูทั้งภาพสิ การผสานระหว่างความเคลื่อนไหวกับความนิ่ง การเชื่อมโยงระยะใกล้และไกลทำได้พอดีอย่างยิ่ง ระหว่างความจริงกับความเลือนลางสะท้อนกันจนราวกับพายุฝนที่ถาโถมเข้ามาตรงหน้า เสือที่ปรากฏตรงนี้ ทั้งสง่า ทั้งดุดัน ทั้งรูปลักษณ์และจิตวิญญาณล้วนถ่ายทอดออกมาได้ครบถ้วน!”
…
โซนจัดแสดงภาพวาดบุคคล
ภาพนี้มีชื่อว่า ‘มิตรภาพวิญญูชน’
โขดหินสีหม่นซ้อนทับกันราวกับเก็บงำพายุฝน แมกไม้เขียวขจีแผ่ร่มเงาเย็นในฤดูร้อน ในภาพมีนักพรตไม่กี่คนนั่งอยู่ข้างก้อนหิน บนก้อนหินมีนกน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว รอบข้างประดับประดาด้วยหมู่ไม้เก่าแก่และกิ่งไผ่ สองคนในนั้นพูดคุยหัวเราะอย่างออกรส ร่ำสุรา สนทนาเรื่องบทกวี บรรยากาศเปี่ยมด้วยความรื่นรมย์และอิสระเสรี
“กลิ่นอายโบราณ แฝงด้วยอารมณ์อันลุ่มลึก!”
“องค์ประกอบของภาพเรียบง่าย แต่เปี่ยมพลัง เส้นหมึกเน้นแนวเสี่ยอี้ ตัวบุคคลดูพลิ้วไหว มีชีวิตชีวา และสมจริง”
“สวยงามเหลือเกิน”
“มิตรภาพวิญญูชน บริสุทธิ์ดั่งสายน้ำ”
“ด้วยเส้นหมึกบางเบาสไตล์การวาดแบบหมึกจาง ถ่ายทอดกิ่งไม้ที่ทอดยาวกลางอากาศ ใบหญ้าที่บางเฉียบ สายน้ำที่ไหลเอื่อย ทิวทัศน์อันสดชื่น นักพรตสองคนนั่งอยู่ใต้เงาไม้ข้างโขดหิน ร่ำสุรา พลางพูดคุยถึงบทกลอน ช่างเป็นชีวิตที่ชวนฝันหาเสียจริง”
“นี่เป็นผลงานของนักวาดการ์ตูนหรือ?”
“เอาความสามารถระดับนี้ไปวาดการ์ตูน ถือเป็นการเปลืองพรสวรรค์ของอิ่งจือชัดๆ ภาพวาดพู่กันโบราณที่สะอาดตา คล่องแคล่ว และเปี่ยมชีวิตชีวาขนาดนี้ ต่อให้เป็นหนึ่งในสิบศิลปินระดับตำนานของบลูสตาร์ ก็ยังไม่อาจกล้ารับประกันได้ว่าจะเหนือกว่าชิ้นนี้ ฉันยอมแพ้อย่างหมดใจเลยจริงๆ ต่อไปใครยังกล้าเรียกอิ่งจือว่านักวาดการ์ตูนอยู่ละก็ ฉันจะไม่ทน อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเรียกว่าเป็นจิตรกรแนวจิตรกรรมดั้งเดิมก่อนเถอะ เพราะสองอย่างนี้เทียบกันไม่ได้เลย!”
…
พื้นที่แต่ละโซน!
เสียงอุทานชื่นชมไม่รู้จบ
เสียงเซ็งแซ่ถาโถมเป็นระลอกไม่ขาดสาย!
สุดยอด!
สุดยอดจริงๆ !
ผลงานระดับปรมาจารย์!
ที่สุดแห่งสุนทรีย์ทางศิลปะของบลูสตาร์!
บางคนถึงกับร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย
ผู้ที่หลงใหลในงานศิลปะ เมื่อตกอยู่ท่ามกลางนิทรรศการครั้งนี้ ถึงกับรู้สึกว่าแม้แต่จิตวิญญาณก็ล่องลอยออกจากร่างด้วยความปีติ
เช่นเดียวกับที่ผู้ชมคนหนึ่งเอ่ยด้วยความซาบซึ้งว่า
ภาพเหล่านี้ได้ลบล้างภาพจำเดิมๆ ที่เรามีต่ออิ่งจือจนหมดสิ้น!
โดยเฉพาะผู้เข้าร่วมงานบางคนที่มีพื้นฐานทางจิตรกรรมอย่างลึกซึ้งยิ่งสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนลึกถึงจิตใจ นี่คือการสะท้อนทางอารมณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อจิตวิญญาณสัมผัสได้ถึงผลงานระดับปรมาจารย์อย่างแท้จริง!
อิ่งจือไม่ควรอยู่ในอันดับที่อยู่ในตอนนี้!
สมาคมวรรณศิลป์ประเมินเขาต่ำเกินไป ทั่วทั้งบลูสตาร์ล้วนประเมินเขาต่ำเกินไป!
“เข้าใจแล้ว!”
“เข้าใจอะไรแล้ว?”
“เข้าใจแล้วว่าทำไมสิบสุดยอดจิตรกรแห่งวงการถึงได้มาร่วมนิทรรศการนี้พร้อมกันทั้งหมด ก็เพราะอิ่งจือมีฝีมือในระดับปรมาจารย์ยังไงล่ะ!”
“ระดับปรมาจารย์งั้นหรือ?”
“คุณคงเป็นแฟนคลับสายการ์ตูนของอิ่งจือสินะ ถ้าไม่ได้คลุกคลีในวงการภาพวาดพู่กันโบราณคงไม่รู้ ในสิบอันดับแรกของการจัดอันดับ มีแค่สี่คนแรกเท่านั้นที่ได้รับการยอมรับว่ามีฝีมือระดับปรมาจารย์อย่างแท้จริง แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าอิ่งจือจะกลายเป็นคนที่ห้าที่มีฝีมือถึงขั้นนั้น ถึงได้มีหลายคนพูดเมื่อครู่ว่าอิ่งจือคู่ควรกับห้าอันดับแรก เพราะระดับฝีมือแบบเขา มีแค่ปรมาจารย์สี่ท่านเท่านั้นที่สามารถเทียบชั้นได้!”
“แล้วบรรดามหาเศรษฐีก็มาเพราะเหตุผลนี้ด้วยสินะ?”
“ดูท่าเศรษฐีก็ไม่ได้มาแค่ประดับฉากเสมอไป บางคนในนั้นน่าจะมีรสนิยมพอจะเข้าถึงความลึกซึ้งในผลงานเหล่านี้ แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดี ต่อให้อิ่งจือมีฝีมือระดับปรมาจารย์จริง แต่ภาพที่ปรากฏในวันนี้ ก็ยิ่งใหญ่เกินไปจริงๆ !”
“ตอนนี้ไม่สำคัญแล้วละ”
“ยังไงอิ่งจือก็เตรียมถล่มทั้งวงการแน่นอน เขาคือจิตรกรระดับปรมาจารย์คนที่ห้าของบลูสตาร์ อันดับสิ้นปีของอิ่งจือไม่มีทางต่ำกว่าห้าอันดับแรกของบลูสตาร์แน่นอน
จะพุ่งขึ้นถึงสามอันดับแรกก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง!”
“เวอร์ไปมั้ง?”
“ไม่เวอร์เลย ไม่เวอร์แม้แต่นิดเดียว คุณไม่เข้าใจหรอกว่าฝีมือระดับปรมาจารย์หมายความว่ายังไง นั่นคือจุดสูงสุดของพีระมิดแห่งวงการจิตรกรรม พวกเขาทุกคนล้วนเป็นเหมือนเทพเจ้าสำหรับคนที่เรียนสายจิตรกรรมและคนที่หลงใหลงานจิตรกรรม!”
“พวกเราก็เรียกเขาว่าเทพอิ่งมาตลอดนี่นา”
“ในโลกนี้อาจมีคนเรียกชื่อผิด แต่ไม่มีใครตั้งฉายาผิด!”
“อิ่งจือคือเทพเจ้า แต่ไม่ใช่เทพแห่งการ์ตูน เขาคือเทพแห่งจิตรกรรมต่างหากล่ะ!”
…
ส่วนในโซนจัดแสดงภาพเขียนแนวเสี่ยอี้
เหล่าจิตรกรระดับปรมาจารย์ทั้งสิบอันดับแรกดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านกับเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย ต่างคนต่างจดจ่อกับภาพวาดตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ