ตอนที่ 1237-2 ระบำนกยูงสะเทือนบลูสตาร์ (2)

ตอนที่ 1237-2 ระบำนกยูงสะเทือนบลูสตาร์ (2)

ไม่ใช่แค่ทีมฉินโจวเท่านั้น

แม้แต่ผู้ชมชาวฉินโจวเองก็เริ่มเงียบเชียบ

ส่วนทีมจากทวีปอื่นๆ ก็ต่างมีอารมณ์ปะปนกันไป

“ดูการแสดงของเยี่ยนโจวครั้งนี้แล้ว ต้องยอมรับจริงๆ ว่าเอฟเฟ็กต์เวทีเป็นสิ่งที่สำคัญขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะในรายการแข่งขันลักษณะนี้”

“สิ่งหลักๆ เลยคือการสร้างบรรยากาศ”

“นี่มันไม่เหมือนกับมหกรรมดนตรีบลูสตาร์หรือพวกรายการจัดอันดับประจำฤดูกาล”

“การแข่งพวกนั้น แค่ร้องเพลงให้ดีๆ ก็พอ แต่ที่นี่กลับต้องพึ่งพาเอฟเฟ็กต์เวทีอย่างมาก ต้องทำให้เพลง เวที และการเต้นกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว ทำให้ผู้ชมให้ได้มากที่สุด”

“ฉินโจวนี่ซวยจริงๆ ”

“เอาจริงๆ ที่ฉินโจวแพ้มาหลายรอบ ก็แพ้ตรงเอฟเฟ็กต์เวทีนี่แหละ เพลงของพวกเขาเองไม่ได้ด้อยกว่าคู่แข่งเลย”

“รอบนี้ก็เหมือนกัน”

“คราวหลังพวกเราต้องให้ความสำคัญกับเอฟเฟ็กต์เวทีให้มากกว่านี้ การเสียเปรียบของฉินโจวครั้งแล้วครั้งเล่า ก็คือบทเรียนราคาแพงที่ย้ำเตือนพวกเราอีกครั้งหนึ่ง”

…

บนเวที

พิธีกรอันหงก้าวออกมาข้างหน้าอีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้งกล่าวว่า “เมื่อการร่ายรำและเสียงเพลงผสานเข้าด้วยกัน ก็เปรียบได้กับสุราล้ำค่าที่หายากบนโลกมนุษย์ ผมไม่อาจแยกประเมินได้เพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเพลงหรือการเต้น ทั้งสองสิ่งต่างเกื้อหนุนกันและกัน ขอบคุณทีมเยี่ยนโจวสำหรับการแสดงอันยอดเยี่ยม และตอนนี้ ความกดดันได้ตกมาสู่ฝั่งทีมฉินโจวของเราแล้ว ในฐานะคู่ต่อสู้ พวกเขาจำเป็นต้องเผชิญหน้ากับเยี่ยนโจวอย่างตรงไปตรงมา!”

เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ อันหงพลันเปลี่ยนโทนเสียงขึ้นทันที “แต่ทีมฉินโจวของเรา ก็ไม่อาจมองข้ามได้เช่นกัน ผู้ประพันธ์เพลงคืออาจารย์ลู่เซิ่ง ผู้ขับร้องคืออาจารย์เว่ยห่าวอวิ้น และที่ต้องขอแนะนำเป็นพิเศษก็คือ ผู้รับผิดชอบเวทีของทีมฉินโจวในรอบนี้คืออาจารย์เซี่ยนอวี๋ ผู้ครองอันดับที่สิบเอ็ดบนการจัดอันดับสาขาการเต้นรำของบลูสตาร์ ขอเชิญทุกท่านรับชมการแสดงของพวกเขาได้เลย!”

เซี่ยนอวี๋!?

แม้ผู้ชมจะรู้กันอยู่แล้วว่าเซี่ยนอวี๋คือผู้รับผิดชอบเวทีของทีมฉินโจวในรอบนี้ แต่เมื่อวานในรายการก็ชี้แจงชัดเจนว่า

เซี่ยนอวี๋แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะเปลี่ยนการออกแบบเวทีซึ่งถูกกำหนดไว้แล้ว ภายในเวลาเพียงสามวัน!

แล้วทำไมอันหงถึงยังต้องเน้นแนะนำตัวตนของเซี่ยนอวี๋อีก?

หรือว่า ภายในสามวัน เซี่ยนอวี๋สามารถปรับกลยุทธ์เวทีที่ถูกกำหนดไว้แล้วของฉินโจวได้จริงๆ ?

“จะไหวหรือ?”

“พ่อเพลงอวี๋เล่นจริงเลยหรือ?”

“สามวันจะไปทำอะไรทัน?”

“หรือว่าโดนบังคับให้ขึ้นเวที?”

“แบบนี้มันจะฝืนเกินไปหรือเปล่า?”

“แถมคู่แข่งก็ยังแข็งแกร่งสุดๆ อีก!”

“พ่อเพลงอวี๋นี่เหมือนถูกบังคับให้รับภารกิจยามคับขัน รับของร้อนมาใส่มือเต็มๆ เลยนะ”

“เฮ้อ”

“ก็ดูกันไปก่อนแล้วกัน”

“ถึงยังไงการออกแบบเวทีของพ่อเพลงอวี๋ก็น่าจับตาอยู่แล้วละ เพียงแต่เวลาสามวันนี่สั้นเกินไปจริงๆ อย่าไปตั้งความหวังสูงเกิน ให้อภัยกันหน่อยเถอะ ถึงยังไงสถานการณ์นี้พิเศษจริงๆ ”

…

ห้องรับรองของฉินโจว

อวิ๋นถงถงลุกขึ้น

เว่ยห่าวอวิ๋นลุกขึ้น

ลู่เซิ่งวางแท็บเล็ตที่กำลังถ่ายทอดสดลงแล้วพูดว่า “พยายามให้เต็มที่ก็พอ ทำให้ดีที่สุด ไม่เสียใจภายหลัง”

“พวกคุณทำได้แน่นอน”

หลินเยวียนก็ยิ้มให้กำลังใจเช่นกัน ระบำนกยูงของหยางลี่ผิง เคยคว้ารางวัลนานาชาติให้แดนตะวันออก และทำให้ผู้ที่รักการเต้นรำทั่วโลกต่างชื่นชมและยกย่อง

เว่ยห่าวอวิ๋นยิ้มขมขื่น

“สิ่งที่ฉันกลัวไม่ใช่แพ้คู่แข่ง แต่กลัวแพ้อาจารย์ถงถงมากกว่า แบบนั้นฉันก็คงกลายเป็นแค่นักร้องประกอบไปเลย”

ลู่เซิ่งงงงวย หมายความว่าไงกันแน่?

แต่อวิ๋นถงถงกลับหัวเราะสดใสแล้วพูดว่า

“พี่ห่าวอวิ๋นอย่าถ่อมตัวเลย ถึงฉันจะเต้นประกอบเก่งแค่ไหนก็ไม่อาจกลบเสียงร้องของพี่ได้หรอก เราต้องช่วยกันให้ทั้งสองฝั่งโดดเด่นไปด้วยกันต่างหาก”

เว่ยห่าวอวิ๋นพยักหน้า

ทั้งสองก้าวเดินไปยังเวทีมืดสนิท

พรึบ!

แสงไฟสาดสว่างขึ้นอีกครั้ง!

ผู้ชมทั้งหมดมองเห็นเว่ยห่าวอวิ๋นและอวิ๋นถงถงบนเวที

อวิ๋นถงถงยืนอยู่กลางฟลอร์เต้นรำ ศีรษะประดับด้วยขนนกยูง กระโปรงประดับชายขอบสีฟ้าอ่อน แทบจะดูเหมือนนกยูงทั้งตัวที่มีสีน้ำเงินเป็นหลัก รวมถึงการแต่งหน้าก็ลงตัวกับธีมนี้

ส่วนเว่ยห่าวอวิ๋นยืนอยู่บนขั้นบันไดที่สูงกว่า

เมื่อเป็นเช่นนี้ ผู้ชมย่อมสามารถมองเห็นอวิ๋นถงถงเต้น และพร้อมกันนั้นก็มองเห็นเว่ยห่าวอวิ๋นร้องเพลง

ไฟเวทีส่องตาม