ตอนที่ 126 เปิดกล่อง

ตอนที่ 126 เปิดกล่อง

หลินเยวียนไม่รู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะเพลงความฝันแรกเป็นเหตุ

ช่วงปิดภาคเรียนใกล้เข้ามาแล้ว

หวาลี่อาจารย์ประจำสาขาควบตำแหน่งอาจารย์ที่ปรึกษามาหาหลินเยวียน ยิ้มเอ่ยว่า “เพลงของคุณได้คะแนนสูงที่สุดในการประเมินครั้งนี้”

หลินเยวียนพยักหน้า “ครับ”

หวาลี่มองหลินเยวียน มักรู้สึกว่านักศึกษาคนนี้เยือกเย็นเป็นพิเศษ “คุณไม่มีอะไรอยากพูดเหรอ”

หลินเยวียนครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยถาม “ปีสามผมจะได้เป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนมั้ยครับ”

หวาลี่ชะงักไป “คุณอยากไปฉีโจว?”

หลินเยวียน “กำลังคิดอยู่ครับ”

เขาต้องไปปรึกษากับคนที่บ้านก่อน

หวาลี่ยิ้ม “เข้าใจแล้ว โควตาเก็บไว้ให้คุณได้ ถ้าตัดสินใจได้ค่อยมาบอกฉันก็แล้วกัน”

ด้วยคุณภาพของเพลงความฝันแรก กอปรกับผลการเรียนที่ผ่านมาของหลินเยวียน ถ้าเขาอยากได้โควตานักศึกษาแลกเปลี่ยนย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

เป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนเป็นเวลาเพียงสองภาคการศึกษา รวมเป็นเวลาไม่ถึงหนึ่งปี

สำหรับการศึกษาระดับอุดมศึกษาห้าปี พริบตาเดียวก็ผ่านไปแล้ว

“ขอบคุณครับ”

หลินเยวียนพยักหน้า

………………………………………

กลับไปถึงที่พักได้ไม่นาน พี่สาวก็เลิกงานแล้ว

ในมือของเธอมีกับข้าวกับปลาอยู่ไม่น้อย กลับถึงบ้านก็เข้าไปในครัวทันที ไม่นานก็ผัดผักเสียหอมฟุ้ง จนหลินเยวียนอดรู้สึกหิวไม่ได้

“รอแป๊บหนึ่งนะ”

พี่สาวทำกับข้าวไปพลาง พูดกับหลินเยวียนซึ่งอยู่ในห้องรับแขก “กินที่โรงอาหารยังพอว่า แต่ถ้านายไปกินที่ร้านทุกวัน พี่รู้สึกว่าไม่ดีต่อสุขภาพเท่าไหร่ หลังจากนี้พี่จะทำกับข้าวให้นายเอง หรือออกไปกินข้างนอกบ้างก็ได้”

“โอเค”

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

กับข้าวสองอย่าง และข้าวสวยอีกสองชามก็มาจัดวางบนโต๊ะ สองพี่น้องกินข้าวด้วยกัน

“พี่”

หลินเยวียนลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ผมกำลังคิดว่าปีหน้าจะไปเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่ฉีโจวดีมั้ย ถ้าพี่ไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไรนะ…”

“นักศึกษาแลกเปลี่ยน?”

หลินเซวียนเอ่ยด้วยความดีใจ “ก็เป็นเรื่องดีนี่นา ตอนพี่เรียนมหา’ลัยก็อยากไปแลกเปลี่ยนเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่ไปไม่ได้ ผลการเรียนไม่ดีพอ”

“พี่เห็นด้วย?”

“แล้วทำไมพี่จะต้องไม่เห็นด้วย?”

หลินเซวียนใคร่ครวญเล็กน้อย ก็เข้าใจเหตุผลแล้ว

เธอผุดยิ้มขึ้นมา “นายคิดว่าพี่ทำงานอยู่เมืองซู แล้วตัวเองไปฉีโจวแบบนี้ไม่ดีใช่มั้ยล่ะ นี่มันเรื่องใหญ่ที่ไหนกัน นักเรียนแลกเปลี่ยนคำนวณเต็มๆ ก็ปีเดียว หรือว่านายอยากอยู่ที่ฉีโจวแล้วไม่กลับมา”

“ไม่ใช่แบบนั้นอยู่แล้ว”

หลินเยวียนเพียงนึกสงสัยเกี่ยวกับบลูสตาร์

เขาอยากรู้ว่าทวีปอื่นๆ ของบลูสตาร์นั้นเป็นอย่างไร

โชคดีที่เจี่ยนอี้ก็จะไปฉีโจวเหมือนกัน ทั้งสองยังไปเป็นเพื่อนกันได้

“งั้นผมจะไปบอกแม่?”

“เดี๋ยวพี่ไปบอกแม่เอง แม่ไม่เข้าใจเรื่องอย่างการแลกเปลี่ยน แต่เหยาเหยาอาจไม่ได้ดีใจสักเท่าไหร่ น้องกำลังจะมาเรียนที่นี่ นายก็ไม่อยู่แล้ว จุ๊ๆ ก่อนหน้านี้นายยังบอกว่าจะปกป้องน้องนี่นา”

“ผมจะให้เพื่อนช่วย”

หลินเยวียนคิดว่าจะไหว้วานคนในสาขาจิตรกรรมช่วยดูแลหลินเหยา และไม่ขึ้นค่าเรียนไปก่อน

รอให้ตนกลับมาจากฉีโจวแล้วค่อยขึ้นราคาก็แล้วกัน

หลินเซวียนพยักหน้า เหลือบมองโทรศัพท์ จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น “เริ่มแล้ว!”

“อะไรเริ่มแล้ว”

“การแข่งขันไง!”

ระหว่างที่พูด พี่สาวก็เปิดโทรทัศน์ไปด้วย

สิ่งที่ฉายในโทรทัศน์ตอนนี้ก็คือการแข่งขันรายการสะพรั่ง!

“เห็นมั้ย เมื่อกี้เหมือนมีแอร์ไทม์ของซย่าฝานด้วย!” หลินเซวียนชี้ไปยังโทรทัศน์ด้วยความตื่นเต้น

หลินเยวียนพยักหน้า

เขาเห็นว่ามีกล้องฉายไปที่ซย่าฝาน

หลินเซวียนเห็นคนคุ้นเคยในโทรทัศน์ จึงรู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมา

“เมื่อวานซย่าฝานได้ผ่านเข้ารอบห้าสิบคนสุดท้าย วันนี้เลยไม่มีการแข่งขันของเธอ แต่ตอนนี้บนโลกออนไลน์ก็มีเเฟนคลับที่ซัพพอร์ตเธอไม่น้อยเลย พี่ก็อยู่ในกลุ่มแฟนคลับด้วย!”

หลินเยวียนพยักหน้า

ไม่ได้มีอะไรอยู่เหนือความคาดหมาย ในความคิดของหลินเยวียน ด้วยความสามารถของซย่าฝาน การเข้าสู่ห้าสิบอันดับแรกไม่ใช่เรื่องยากเลย

“ตอนนี้ก็ห้าสิบคนคัดเหลือยี่สิบคนแล้ว!”