ตอนที่ 1277
ตอนที่ 1277 อันดับที่แปดแบบสายฟ้าแลบ
October 22, 2026
ตอนที่ 1277 อันดับที่แปดแบบสายฟ้าแลบ
ฉินโจว
วิลลาของหลู่หยาง
ปรมาจารย์หลู่กำลังอ่านหนังสืออยู่
ด้านข้าง ลูกเขยที่ชงชาให้อย่างตั้งใจดีอดถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้
“กำลังอ่านป้อมปราการที่ถูกปิดล้อมอยู่หรือครับ?”
“อืม หนังสือเล่มนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเลย”
“ผมเห็นคนวิเคราะห์กันในเน็ต บอกว่ายอดขายกับคุณภาพไม่ได้สัมพันธ์กันหรอกครับ หนังสือเรื่องป้อมปราการที่ถูกปิดล้อม ดังขนาดนี้ก็เพราะชื่อเสียงของฉู่ขวงล้วนๆ แถมยังมีฐานแฟนคลับมหาศาล แล้วก็โปรโมตกันยิ่งใหญ่มาก ถ้าพูดถึงคุณค่าความเป็นวรรณกรรมล่ะก็ ผลงานของคุณพ่อต้องเหนือกว่าเขาแน่นอนครับ”
ลูกเขยพยายามประจบประแจง
ฉู่ขวงเคยเอาชนะปรมาจารย์หลู่ได้ถึงสองครั้ง
เขาจึงเดาว่าปรมาจารย์คงไม่ชอบฉู่ขวงเท่าไหร่
ใครจะไปคิดว่า ปรมาจารย์หลู่กลับหน้าขึ้นมามองลูกเขยแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ของคนอื่นน่ะ ยอดขายอาจไม่สัมพันธ์กับคุณภาพ แต่ของฉู่ขวงไม่ใช่แบบนั้น คิดหรือว่าคนที่ซื้อหนังสือพวกนั้นจะเป็นคนโง่กันหมด?”
ลูกเขยถึงกับอึ้ง “หนังสือเล่มนี้ดีขนาดนั้นเลยหรือครับ?”
คราวนี้ปรมาจารย์หลู่ไม่ได้มองเขา ทว่าทอดสายตามองไปไกล
“หนังสือเล่มนี้ มีปัญญาอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่”
“ปัญญาอันยิ่งใหญ่?”
“แน่นอน และนั่นก็คือส่งที่นายเรียกว่าคุณค่าทางวรรณศิลป์นั่นแหละ”
“แต่คงยังเทียบคุณพ่อไม่ได้หรอกครับ”
น้ำเสียงของปรมาจารย์หลู่แฝงด้วยทั้งความเสียดาย ความเปลี่ยวเหงา และในขณะเดียวกันก็ระคนความรู้สึกโล่งใจปนอยู่ด้วย
…
จงโจว
ชายชราสองคนนั่งอ่านหนังสืออยู่ด้วยกัน
หากมีคนนอกอยู่ คงจำได้ในทันทีว่าพวกเขาคือใคร
หนึ่งคือ เตี่ยนอวิ๋น นักเขียนอันดับหกแห่งบลูสตาร์
อีกหนึ่งคือหวงหวง นักเขียนอันดับที่ห้าแห่งบลูสตาร์
ผ่านไปครู่ใหญ่
เตี่ยนอวิ๋นวางหนังสือเรื่องป้อมปราการที่ถูกปิดล้อมลงด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“หนังสือเล่มนี้ไม่ธรรมดาเลย”
“เจ้าของผลงานก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน”
หวงหวงเองก็อ่านจบพอดี
เตี่ยนอวิ๋นหัวเราะอย่างขมขื่น “หลายคนบอกว่างานของฉู่ขวงเน้นเชิงพาณิชย์มากกว่าวรรณศิลป์ แต่หนังสือเล่มนี้พิสูจน์แล้วว่า เขาไม่ได้เขียนงานวรรณกรรมไม่ได้หรอก แค่ที่ผ่านมาเขาเลือกจะไม่เขียนต่างหาก ก็เหมือนจิตรกรที่ฉันชอบที่สุดอย่างอิ่งจือนั่นแหละ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ถนัดภาพหมึก เพียงแต่ช่วงแรกเลือกวาดการ์ตูนเท่านั้นเอง ดูท่าฉันคงต้องสละอันดับหกให้คนเก่งกว่านี้เสียแล้วล่ะ”
“แค่นายคนเดียวที่ไหนกัน”
หวงหวงมีสีหน้าซับซ้อน “เมื่อมีอัจฉริยะผู้เปล่งประกายเช่นนี้อยู่เบื้องล่าง อันดับที่ห้าของฉันก็คงรักษาไว้ได้ไม่นานเหมือนกัน การปรากฏตัวของเขาเปรียบเสมือนพายุลูกใหญ่ที่พัดถล่มวงการวรรณกรรม และในอนาคต คนที่ถูกพายุลูกนี้พัดกระทบ อาจไม่ได้มีแค่ฉันกับนายเท่านั้น”
“หมายความว่ายังไง?”
“คุณพูดถึงอิ่งจือไปเมื่อกี้ไม่ใช่หรือ อิ่งจือเคยพิสูจน์แล้วว่าต่อให้เป็นสามอันดับแรก หรือแม้แต่ที่หนึ่ง ก็ไม่ได้ไร้เทียมทานเสมอไป ยังมีคนที่สามารถดึงพวกเขาลงมาจากบัลลังก์ได้อยู่ดี”
ในแต่ละทวีป
ผู้อ่านนับไม่ถ้วนกำลังอ่านหนังสือเล่มนี้อยู่
ประโยคคลาสสิกมากมายในเรื่องทำให้ผู้อ่านถึงกับตบเข่าพลางเอ่ยชื่นชม!
[ตอนนั้นเธอเห็นค่าความรักของตัวเองเลอค่าเกินไป ไม่ยอมมอบให้ใครโดยง่าย แต่บัดนี้เล่า กลับเป็นเฉกเช่นชุดสวยที่ตัดไว้ ทว่าไม่กล้าใส่ เก็บไว้ในหีบอย่างทะนุถนอม ครั้นเวลาล่วงเลยไปสักปีสองปี ก็พบว่าชุดนั้น ทั้งแบบและสีได้กลายเป็นของล้าสมัยไปเสียแล้ว สุดท้ายจึงได้แต่นั่งเสียใจในภายหลัง]
[การแต่งงานคือสุสานของความรัก]
[แต่หากปราศจากการแต่งงานแล้วไซร้ ความรักก็จะตายไปโดยไร้ที่ฝัง]
[เธอไม่ใช่คนเลว แต่ก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี]
[คนเราหากอายุยี่สิบแล้วยังไม่รู้จักทะเยอทะยาน คนนั้นย่อมไร้อนาคต แต่หากย่างเข้าสามสิบแล้วยังทะเยอทะยานเช่นเดิม ก็ยิ่งไร้อนาคตเข้าไปใหญ่]
[เมื่อบทกวีที่มีความหมายมากเกินไป คือความโชคร้ายของบทกวีนั้นเอง]
[ความละอายไม่ได้ต่ำต้อย หลายคนไม่มีปัญญารักษามันไว้ได้]
ในที่สุด
เสียงชื่นชมต่อเรื่องป้อมปราการที่ถูกปิดล้อมก็ระเบิดขึ้นทั่วทั้งวงการ!
‘สนุกมาก!’
‘ดีมากจริงๆ !’
‘นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันรู้สึกว่าวรรณกรรมบริสุทธิ์ก็น่าติดตามได้ขนาดนี้ สมกับเป็นผลงานวรรณกรรมชิ้นแรกของเจ้าแก่ฉู่ขวงจริงๆ !’
‘คลาสสิกสุดๆ !’
‘ทุกประโยคล้วนแทงใจดำ มุมมองที่เขามีต่อความรักและการแต่งงานนั้นเฉียบคมมาก เหมือนคำพูดแต่ละบรรทัดซ่อนปรัชญาชีวิตเอาไว้’
‘ล้ำมาก!’
‘ฉันมีเพื่อนคนนึงชอบทำตัวเหนือกว่าคนอื่นพูดอยู่บ่อยๆ ก่อนหน้านี้ทำเป็นบอกว่าผลงานของฉู่ขวงเป็นเชิงพาณิชย์มากเกินไป ไม่มีคุณค่าทางวรรณศิลป์เลย วันนี้ตอนเช้าฉันเลยซื้อป้อมปราการที่ถูกปิดล้อมให้ไปหนึ่งเล่ม เมื่อกี้เห็นเขาเปลี่ยนสเตตัสเป็นการแต่งงานคือป้อมปราการแล้วล่ะ โธ่ๆๆ ’
‘อันดับล่ะ!’
‘รอบนี้ได้เวลาพุ่งอีกแล้วแน่ๆ !’
‘นี่แหละที่เรียกว่าทำได้ทุกแนวจริงๆ จะให้เขียนแนวไหน ฉู่ขวงก็เขียนได้หมด ถ้าบอกว่าการจัดอันดับนักเขียนให้ความสำคัญกับวรรณกรรมงั้นหรือ งั้นก็เอาวรรณกรรมบริสุทธิ์ไปเลยหนึ่งเล่มเต็มๆ !’
‘เจ้าแก่ฉู่ขวงเทพตลอดกาล!’
‘ไม่รู้ว่าเจ้าแก่ฉู่ขวงทำได้ยังไง เกินมนุษย์ไปไหมเนี่ย หรือจริงๆ แล้วเป็นชาวสามกายปลอมตัวมา?’
…
ท่ามกลางการถกเถียงของผู้คนมากมาย
ทันใดนั้นเอง