ตอนที่ 1286.1
ตอนที่ 1286-2 อองคอร์แบบจัดเต็ม (2)
October 22, 2026
ตอนที่ 1286-2 อองคอร์แบบจัดเต็ม (2)
ตามปกติแล้ว การแสดงอองคอร์บรรเลงแค่หนึ่งเพลงก็นับว่ามากพอแล้ว
แต่หลินเยวียนกลับเล่นไปสองเพลงรวด ทว่าปรากฏว่าเสียงปรบมือกลับดังกว่าเดิมเสียอีก!
สีหน้าของผู้ชมหลายคนแลดูคลั่งไคล้สุดขีด
“สุดยอดมาก!”
“เมื่อกี้เพลงนั้นชื่อระฆังใช่ไหม!?”
“ฉันได้ยินเสียงระฆังชัดเลย!”
“นี่คืออองคอร์หรือ!?”
“คุณภาพไม่ได้ด้อยกว่าการแสดงหลักเลยนะ!”
“คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้มอีก!”
“ถ้ารวมเพลงพวกนี้เข้าไปด้วย อีกนิดก็จัดคอนเสิร์ตใหม่ได้แล้ว!”
“ยังไม่จบใช่ไหม!?”
“ต่ออีก!”
“ปรบมือสิทุกคน!”
“วันนี้เราต้องขอเพลงจนเขาหมดแรงให้ได้!”
แน่นอน เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะขอเพลงจนเขาหมดแรง ภาษิตกล่าวไว้ว่าสามหนก็เกินพอ
การแสดงอองคอร์ก็ไม่ควรเกินสามเพลง และถ้ามากกว่านั้น หลินเยวียนเองก็คงรู้สึกเหนื่อยล้ามากเหมือนกัน
ท่ามกลางเสียงปรบมือที่กระหน่ำเข้ามาราวเกลียวคลื่น หลินเยวียนก็เอ่ยนัดหมายล่วงหน้าเอาไว้ก่อน “ต่อไปจะเป็นเพลงสุดท้ายของวันนี้แล้วครับงั้นเรามาเปลี่ยนเครื่องดนตรีเล่นกันหน่อยดีกว่า”
เขาว่าพลาง หยิบกีตาร์คลาสสิกขึ้นมา
ทุกคนต่างรู้ดีอยู่แล้วว่า เซี่ยนอวี๋เชี่ยวชาญเครื่องดนตรีสารพัดชนิด
และในบรรดาเครื่องดนตรีเหล่านั้น เขามีผลงานชิ้นเอกแทบทุกประเภท
อย่างเช่น เปียโน มีเพลงโซนาตาแสงจันทร์ แด่อลิซ และวิวาห์ในฝัน
ไวโอลิน มีบทเพลงแห่งผู้พเนจร และเหลียงจู้ ที่เพิ่งบรรเลงไปในวันนี้
แซ็กโซโฟน เดิมทีไม่มี แต่ตอนนี้มีแล้ว นั่นคือเพลงกลับบ้าน
พิณผีผา มีผลงานระดับตำนานอย่างเพลงซุ่มโจมตีสิบทิศ
สำหรับซอเอ้อร์หู เขาได้สร้างสรรค์บทเพลงไว้ทั้ง เพลงแข่งม้า และจันทร์ส่องสองบ่อน้ำ
แต่ท่ามกลางเครื่องดนตรีนับไม่ถ้วนเหล่านี้ กลับยังขาดกีตาร์อยู่หนึ่งชิ้น
ทั้งที่กีตาร์ก็เป็นเครื่องดนตรีที่ได้รับความนิยมที่สุดชนิดหนึ่ง และเพลงพ็อปโดยทัวไปทุกเพลงพ็อปก็ล้วนองค์ประกอบของกีตาร์
ดังนั้น
หลินเยวียนจึงตั้งใจจะเติมเต็มช่องว่างนั้น
ด้วยบทเพลงตัวแทนของกีตาร์ที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นบนเวทีแห่งนี้เอง
“บทเพลงนี้ชื่อว่า ‘โรมานซ์แห่งความรัก’ หวังว่าทุกคนจะชอบนะครับ”
พูดจบ
เสียงดนตรีก็เริ่มต้นขึ้นทันที
บทเพลงนี้เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายบนโลก เป็นหนึ่งในบทเพลงประจำตัวของนักกีตาร์ผู้ยิ่งใหญ่แทบทุกคน
ผลงานอมตะแห่งวงการกีตาร์!
ไม่ว่าใครที่เรียนกีตาร์ ล้วนต้องผ่านบทเพลงนี้ทั้งสิ้น
ปลายนิ้วของหลินเยวียนค่อยๆ เคลื่อนไปบนสายกีตาร์อย่างนุ่มนวล
นี่เป็นรูปแบบสามส่วนแบบเดี่ยวที่เป็นเอกลักษณ์ โมเดราโตในจังหวะ 3/4
เริ่มต้นด้วยคอร์ดหลักหนึ่งคอร์ด และทำนองซึ่งเป็นสเกลลดหลั่นก็ค่อยๆ ดำเนินไปอย่างนุ่มนวล
เมื่อถึงห้องที่สี่ของเพลง
เสียงประกอบของคอร์ดหลักถูกยกขึ้นไปอีกหนึ่งอ็อกเทฟ
และแล้วจุดไคลแมกซ์แรกก็มาถึง!
ทำนองประกอบ
เสียงประสาน
เปล่งประกายงดงาม
จับใจไม่อาจลืมเลือน
ช่วงท้ายของบทเพลง
อารมณ์ค่อยๆ สงบลง
ราวกับผิวน้ำในทะเลสาบที่ถูกสายลมอ่อนๆ พัดไหว เกิดระลอกคลื่นบางเบา เคลื่อนไหลอย่างช้าๆ สู่ขอบฟ้า
ทำนองที่งดงามเรียบง่ายหลอมรวมเข้ากับเสียงคอร์ดที่โปร่งใสอย่างสมบูรณ์ เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนดุจสายน้ำ
บทเพลงจบลงท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบเช่นนั้น
และแตกต่างจากก่อนหน้านี้ ครั้งนี้เสียงปรบมือกลับไม่ดังสนั่นเท่าเดิม
แต่ไม่ได้หมายความว่าผู้ชมไม่ชอบเพลงนี้
ตรงกันข้าม
เพราะพวกเขาชอบมากเสียจนไม่อยากทำลายบรรยากาศอันงดงามของบทเพลงสุดท้ายนี้
แม้แต่เสียงปรบมือก็ยังแฝงไว้ด้วยความรู้สึกอ่อนโยนและยับยั้งชั่งใจ
“เพลงสุดท้ายแล้วสินะ”
“ต้องรู้จักพอได้แล้ว แถมอองคอร์ถึงสามรอบ แถมแต่ละเพลงยังเป็นผลงานใหม่ทั้งหมด คุณภาพก็ไม่ด้อยไปกว่าการแสดงหลักเลยสักนิด ทั้งโลกนี้คงไม่มีใครให้อองคอร์ที่มีใจให้ผู้ชมขนาดนี้อีกแล้ว”
“ตั้งแต่วันนี้ไป เซี่ยนอวี๋คือศิลปินที่ฉันรักที่สุด!”
“รีบซื้อตั๋วคอนเสิร์ตของพรุ่งนี้ให้ฉันที!”
“มีงานหรือ?”
“งานน่ะเลื่อนได้ แต่คอนเสิร์ตเขาไม่รอฉันหรอกนะ!”
“พรุ่งนี้เขาว่าจะเล่นซิมโฟนีนี่นา!”
“ฉันรอฟังแทบไม่ไหวแล้ว!”
“ความรู้สึกของการเป็นแฟนคลับใครสักคน เป็นแบบนี้เองสินะ?”
“เซี่ยนอวี๋ก็คือเทพเจ้าแห่งดนตรี!”
…
บางคนกระซิบพูดคุยกันเบาๆ
บางคนยังคงมีสีหน้าเหม่อลอยราวกับดื่มด่ำอยู่ในอารมณ์ของบทเพลง
ส่วนหลินเยวียนนั้น โค้งคำนับอย่างเป็นทางการก่อนเดินลงจากเวทีไป
คราวนี้เสียงปรบมือกลับมาดังกึกก้องอีกครั้ง และผู้ชมทั้งหมดต่างพากันลุกขึ้นยืน ส่งเสียงปรบมือพร้อมสายตาที่มองตามเขาจนลับหลัง