ตอนที่ 1294-2 อันดับใหม่รอการตัดสิน (2)

ตอนที่ 1294-2 อันดับใหม่รอการตัดสิน (2)

นั่นมันมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของบลูสตาร์เชียวนะ ทำไมคุณพูดถึงเขาเหมือนเป็นแค่คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเลยล่ะ?

เอาเถอะ

นี่แหละสไตล์ของหลินเยวียนจริงๆ

แต่ถ้าเมื่อคืนซุนเย่าหั่วพาหลินเยวียนไปร่วมงานเลี้ยง แล้วหวังลั่วก็อยู่ที่นั่นด้วย แสดงความร่วมมือของสองคนนั้นจะเกี่ยวข้องกับหัวหน้าของเขาเองไหมนะ?

ดูจากท่าทีของหลินเยวียนแล้วก็คงไม่ใช่

“เมื่อคืนคุณกับหวังลั่วได้คุยอะไรกันบ้างไหมครับ?”

“จำไม่ได้แล้ว”

พักหลังนี้หลินเยวียนต้องเจอเรื่องแบบนี้บ่อยมาก

คนข้างนอกมักหาทางนัดกินข้าวกับเขาผ่านคนรู้จักรอบตัวเขาเสมอ

พูดว่าจำไม่ได้จะไม่ง่ายเกินไปหน่อยหรือ?

จินมู่ยกมือขึ้นคลึงขมับ ไม่รู้ควรจะพูดดีไหมว่าหัวหน้าของเขานี่ช่างเก่งกาจเกินคน หรือจะบอกว่า…

หืม?

ขณะจินมู่กำลังคิดเช่นนั้น

จู่ๆ ก็มีข่าวด่วนเด้งขึ้นมาบนแท็บเล็ตอีกครั้ง

[หวังลั่วเชิญเซี่ยนอวี๋ร่วมรับประทานอาหารค่ำเมื่อคืนนี้ และวันนี้ได้โพสต์ภาพถ่ายคู่กันอย่างเป็นกันเองลงบนโมเมนต์!]

ใต้ข่าวมีภาพหน้าจอโพสต์จากโซเชียลมีเดียของหวังลั่วแนบมาด้วยในภาพนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นรูปคู่ของหวังลั่วกับเซี่ยนอวี๋หวังลั่วดูเหมือนจะดื่มสุราไปเล็กน้อย แก้มแดงด้วยความท่าทางตื่นเต้นสุดขีด ยืนถ่ายรูปคู่กับเซี่ยนอวี๋ พร้อมโพสท่าชูสองนิ้ว ซึ่งเป็นท่าทางที่ไม่ค่อยเข้ากับภาพลักษณ์ของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งนัก

ส่วนเซี่ยนอวี๋ก็เผยรอยยิ้มที่เป็นไปตามความคาดหวังของสังคม

‘ขอแนะนำให้ทุกคนรู้จัก นี่คือศิลปินที่ผมชอบที่สุด’

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยโพสต์ในโมเมนต์ส่วนตัวของหวังลั่วออกมา แต่ดูจากภาพแล้ว ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่ภาพตัดต่อแน่นอน

“แฟนคลับงั้นหรือ…”

จินมู่มองไปทางหลินเยวียนอย่างอดไม่ได้

บางทีหลินเยวียนเองก็คงไม่รู้เลยว่า บรรดางานเลี้ยงที่เขาถูกลากไปอย่างงงๆ ในช่วงไม่กี่วันมานี้ แท้จริงแล้วได้ช่วยปัดเป่าอุปสรรคให้เขาได้มากแค่ไหน

และหลินเยวียนก็ยิ่งไม่รู้

แม้แต่จินมู่เองก็ไม่รู้แน่ชัด แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้คือ

ในบรรดางานเลี้ยงที่ทำให้หลินเยวียนเหนื่อยหน่ายนั้น น่ากลัวว่าจะมีแขกหลายคนที่มีอิทธิพลระดับเดียวกับหวังลั่วเลยทีเดียว

เพียงแต่หลินเยวียนไม่สนใจเท่านั้นเอง

เขาไม่เคยเลือกคบคนจากเปลือกนอกอยู่แล้ว

คล้ายกับว่าเป็นการยืนยันสิ่งที่จินมู่เพิ่งคิดไว้ เพราะทันใดนั้น หลินเยวียนก็ได้รับสายจากซุนเย่าหั่ว

เสียงของซุนเย่าหั่วดังเสียงจนจินมู่ที่อยู่ข้างๆ ยังได้ยินอย่างชัดเจน“ฉันได้จับมือร่วมงานเชิงกลยุทธ์กับมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของบลูสตาร์ อย่างหวังลั่วแล้ว ตอนนี้ธุรกิจหลายอย่างในเครือของฉันจะได้ร่วมมือกับเขา โดยเฉพาะบริษัทเยวียนหั่วเกม ที่ฉันกับนายร่วมกันก่อตั้ง เหล่าหวังถึงขั้นอยากลงทุนร่วมพัฒนาเกมใหม่กับเราด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะนายช่วยออกหน้าพาไปเจอเมื่อคืน เขาคงไม่หันมามองฉันด้วยซ้ำแต่ไม่ต้องห่วงนะ จากนี้ไปเราจะยิ่งทำเงินได้มากกว่าเดิมแน่นอน!สักวันหนึ่ง เอาให้มากกว่าหวังลั่วไปเลย พอถึงตอนนั้น พวกเราจะได้เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแทนเขาเลย!”

หลินเยวียนยิ้มออกมา

ดูท่าว่าสิ่งที่จินมู่พูดไว้คงไม่ผิด

และความคิดของเขาเองก็ถูกต้องเช่นกัน

งานเลี้ยงเหล่านั้น อย่างน้อยก็มีเหตุผลให้ไปอยู่เหมือนกัน

ได้ช่วยซุนเย่าหั่วแบบนี้ หลินเยวียนก็รู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อยบางทีพอมีเวลาว่างเมื่อไหร่ ก็คงได้ทำเกมใหม่สักเกมดูอีกสักรอบ

เช่น ลีกออฟเลเจนด์?

หรือ เวิลด์ออฟวอร์คราฟต์

หรืออาจเป็น เกนชินอิมแพ็ก ไซเบอร์พังก์ 2077 ไปจนถึงเอลเดนริง

…

ตั้งแต่งานเลี้ยง งานสังสรรค์ และปาร์ตี้ต่างๆ ไม่ว่าจะไปที่ไหน หลินเยวียนก็มักถูกหญิงสาวรุมล้อมอยู่เสมอ บ้างก็อายุน้อยกว่า บ้างก็รุ่นราวคราวเดียวกัน หรือแม้แต่อายุมากกว่าเขาก็มีทั้งนั้น นี่แหละคือชีวิตประจำวันของเขาหลังจากจบการแสดงคอนเสิร์ตในเดือนธันวาคม

ชีวิตแบบนี้ดำเนินต่อเนื่องมาจนถึงวันที่ 25 ธันวาคม

เทศกาลฤดูใบไม้ผลิใกล้เข้ามาแล้ว

แต่หลินเยวียนยังไม่เห็นวี่แววของการอัปเดตอันดับในสาขาดนตรี แต่เขากลับได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

เป็นสายจากหยางจงหมิง

“อีกสามวัน คอนเสิร์ตของผมก็จะจัดที่โถงทองคำเหมือนกัน พรุ่งนี้แวะมาที่บริษัทมารับบัตรนะ”

“อาจารย์ก็จะจัดคอนเสิร์ตด้วยหรือครับ?”

“อืม กำหนดวันไว้ตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว พอดีตามหลังของคุณเลย”

“งั้นช่วยเก็บบัตรไว้ให้ผมหลายๆ ใบหน่อยนะครับ ครอบครัวผมก็ชอบผลงานของอาจารย์มากเหมือนกัน”

“ได้สิ”

หยางจงหมิงเป็นคนตรงไปตรงมา

หลินเยวียนอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

เพราะหยางจงหมิงคือหนึ่งในนักดนตรีระดับแนวหน้าของบลูสตาร์

ผลงานของเขามักทำให้หลินเยวียนนึกถึงเหล่าปรมาจารย์ในโลกเดิม ผู้ซึ่งฝีมือเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ทางศิลปะอันลึกซึ้ง