ตอนที่ 1297.1
ตอนที่ 1297-2 เหลืออีกเพียงก้าวเดียว (2)
October 22, 2026
ตอนที่ 1297-2 เหลืออีกเพียงก้าวเดียว (2)
หลินเยวียนนึกไม่ถึงเลยว่า การที่หยางจงหมิงเชิญเขามาแสดงเปิดคอนเสิร์ตเดี่ยวของตัวเองนั้น แท้จริงแล้วคือการสร้างโอกาสให้เขาเฉิดฉายต่อหน้าเจ้าหน้าที่สมาคมวรรณศิลป์
จะไม่พูดถึงว่าหลินเยวียนต้องการโอกาสแบบนี้ไหม
แต่ความตั้งใจที่จะส่งเสริมเขาในครั้งนี้ ล้วนมาจากความจริงใจของผู้ใหญ่คนหนึ่ง
มิน่าล่ะ ทำไมวันนั้นอาจารย์หยางจงหมิงถึงโทรมาชวนเขาเล่นเปิดงานด้วยกันอย่างกะทันหัน
คงเพราะตอนนั้นหยางจงหมิงรู้แล้วว่าคนจากสมาคมวรรณศิลป์จะมาเข้าชมด้วย
คิดถึงตรงนี้ หลินเยวียนก็กลับไปยังห้องรับรอง
“เพราะมาก!”
“ยอดเยี่ยมสุดๆ !
“พี่เก่งมากเลย!”
ครอบครัวของเขาล้วนปลาบปลื้มใจ
ส่วนหลินเยวียน อยู่ ๆ ก็ผุดความคิดประหลาดขึ้นมา หรือว่าคราวหน้า ควรเจรจากับโถงทองคำดูสักหน่อย แล้วพาหนานจี้มาด้วย?
ก็เอาเถอะ
คิดออกทะเลไปไกลแล้ว
อย่างน้อย เขาก็ทำแบบนี้ไม่ได้ในคอนเสิร์ตของคนอื่น
แต่ถ้าเป็นคอนเสิร์ตของตัวเองเมื่อไหร่ อาจจะลองคุยกับโถงทองคำดูหน่อยก็ได้เผื่อพาเจ้าน่านจี้ไปนั่งในห้องรับรองได้
ระหว่างที่จิตใจเขาวิ่งเตลิด
การบรรเลงบทเพลงใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ความรู้ทางดนตรีของหยางจงหมิงนั้นเป็นเลิศ เรียกได้ว่าเป็นคนเก่งที่สุดเท่าที่หลินเยวียนเคยพบมาในชีวิต
แม้เขาจะมีระบบอยู่ในมือ พร้อมทรัพยากรระดับโลกจากโลกเดิมคอยเกื้อหนุน แต่ก็ไม่เคยกล้าดูเบาอีกฝ่ายเลย
และความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าความคิดของเขาถูกต้องทุกประการ
ต่อให้ไม่มีผลลัพธ์จากสูตรโกงอย่างทักษะเสียงสัมผัสใจอันโกงสุดชีวิตของหลินเยวียน
ดนตรีของหยางจงหมิง ยังคงมอบประสบการณ์ทางโสตทัศน์ที่ชวนตะลึงอย่างถึงที่สุด!
แต่ละเพลงคือผลงานระดับคลาสสิก
โดยเฉพาะผลงานสำหรับไวโอลิน ไพเราะจนลืมไม่ลงจริงๆ
ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินเยวียนทึ่งที่สุด กลับเป็นซิมโฟนีที่หยางจงหมิงตั้งใจเก็บไว้เป็นชิ้นสุดท้ายของงาน!
ซิมโฟนีหมายเลขเก้า!
ตามชื่อเลย นี่คือซิมโฟนีหมายเลขเก้าในเส้นทางการประพันธ์เพลงของเขา
มีอีกชื่อว่า ‘ซิมโฟนีท้องนภา’!
แค่ท่อนแรก ก็ทำให้หลินเยวียนถึงกับแทบหยุดหายใจ!
และในวินาทีนั้น ถึงได้เข้าใจอย่างแจ่มชัดว่า
ทำไมหยางจงหมิงถึงได้เป็นพ่อเพลงชั้นครูซึ่งติดอันดับสามของวงการดนตรีบลูสตาร์
มนตร์สะกดของซิมโฟนีเพลงนี้ ทำให้หลินเยวียนมองเห็นเงาของเหล่าอัจฉริยะทางดนตรีจากโลกเดิมอยู่ในตัวของหยางจงหมิงอย่างชัดเจน!
…
ซิมโฟนีท้องนภาบทนี้ ไม่ได้ทำให้หลินเยวียนตะลึงเพียงคนเดียว
หลังจบท่อนที่หนึ่ง
ท่อนที่สองเริ่มขึ้น
สีหน้าของผู้ชมนั้นแทบนิ่งอึ้งไปพร้อมกัน
ครั้งสุดท้ายที่มีคนทำสีหน้าเช่นนี้ในโถงทองคำ ก็คือตอนที่ได้ฟังซิมโฟนีโชคชะตาของเซี่ยนอวี๋
“แข็งแกร่งมาก!”
“เก่งจัด!”
“นี่แหละพ่อเพลงหยาง!”
“ไม่แปลกใจพ่อเพลงอวี๋ยังต้องเรียกเขาว่าอาจารย์!”
“ทำฉันขนลุกไปหมด เพลงนี้สุดยอดจริงๆ !”
“ยอดเยี่ยม ยิ่งใหญ่ เกรียงไกร เพลงของพ่อเพลงหยางเปล่งประกายดั่งจอมราชัน!”
“ถึงจะอยู่ที่สามของสาขาดนตรี แต่วันนี้ผมรู้สึกเหมือนสัมผัสถึงความยิ่งใหญ่ของอันดับหนึ่งแห่งวงการดนตรีเลย!”
“ถ้าเทียบแค่ความยิ่งใหญ่ คงมีแค่ซิมโฟนีโชคชะตาของพ่อเพลงอวี๋เมื่อไม่นานมานี้ที่พอสู้ได้!”
“ท้องนภากับโชคชะตา ผลงานซิมโฟนีที่ทรงพลังที่สุดแห่งปีทั้งสองชิ้นได้ถือกำเนิดแล้ว!”
…
เมื่อเข้าสู่ท่อนที่สาม พ่อเพลงทั้งหลายก็เริ่มเบิกตากว้าง อ้าปากค้างกันเป็นแถว
ผ่านไปพักใหญ่
ท้ายที่สุดก็มีคนเริ่มพึมพำออกมาเบาๆ
“ทะลุขีดจำกัดแล้ว”
“ก้าวขึ้นไปอีกขั้นจริงๆ !”
“นี่คือผลงานที่ดีที่สุดของหยางจงหมิงในรอบหลายปี!”
“ยิ่งกว่าซิมโฟนีหมายเลขสามที่เขาเขียนตอนดวลกับฉินเจินอีก!”
“รัสเซลล์งานเข้าแล้ว”
“เหล่าหยางนี่คิดจะพุ่งขึ้นไปอันดับสองใช่ไหมเนี่ย”
“อบิเกลนี่สายตาเฉียบคมจริงนะ ทั้งชีวิตเลือกคู่แข่งไว้สองคน คนหนึ่งคือหยางจงหมิง อีกคนคือเซี่ยนอวี๋ ปรากฏว่าคนนึงเป็นปีศาจตัวพ่อ อีกคนก็ปีศาจตัวลูก”
“ปีศาจตัวลูก?”
“ถ้าเอาซิมโฟนีท้องนภามาเทียบกับซิมโฟนีโชคชะตา จะเห็นเลยว่า สองคนนี้คือปีศาจเต็มขั้นทั้งคู่!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะการถือกำเนิดของซิมโฟนีท้องนภาละก็ ฉันแทบจะเชื่อแล้วว่าเซี่ยนอวี๋แซงอาจารย์ของเขาไปแล้วจริงๆ ”
“แต่ตอนนี้ ต่อให้ยังไม่แซง ทั้งคู่ก็อยู่ในระดับที่สูสีกันแล้วละ”
…
เมื่อท่อนที่สี่ดังขึ้น
ในห้องรับรองใหญ่บนชั้นสอง
เจ้าหน้าที่จากสมาคมวรรณศิลป์ต่างมองหน้ากันไปมา
“มิน่าล่ะ ทำไมอาจารย์หยางจงหมิงถึงพูดคุยเป็นการส่วนตัวว่าจะขึ้นไปชิงอันดับที่สูงขึ้น เพลงนี้มีศักยภาพมากพอจริงๆ !”
“พรสวรรค์ระดับนี้ ต่อให้เป็นฉินเจินก็คงรู้สึกกดดันแน่นอน”
“ในประวัติศาสตร์หลายยุคหลายสมัยที่ผ่านมา มีนักดนตรีอัจฉริยะอยู่มากมาย แต่ผลงานชิ้นเอกยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้มีอยู่แค่ไม่กี่ชิ้นเท่านั้น”
“วงการดนตรีในยุคนี้มีแต่คนเก่งๆ ”
“มีผลงานชั้นยอดตั้งหลายชิ้นถือกำเนิดขึ้นในยุคสมัยเดียวกันได้ นับว่าไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ”