ตอนที่ 1313 ข้างเตียงของตนเอง จะยอมให้คนอื่นมานอนกรนได้หรือ? (1)

ตอนที่ 1313 ข้างเตียงของตนเอง จะยอมให้คนอื่นมานอนกรนได้หรือ? (1)

จะลงมืออย่างไรดี?

หลินเยวียนรู้สึกหนักใจไม่น้อย

ตอนนี้มีคนเริ่มหันปลายหอกไปยังอิ่งจือแล้ว

ในฐานะผู้เกี่ยวข้องโดยตรงอย่างอิ่งจือ ในเวลาเช่นนี้เขาควรออกมาชี้แจงเพื่อล้างข้อสงสัยสักระลอกจึงจะสมเหตุสมผล?

แต่ปัญหาคือ ข้อสงสัยเหล่านี้ก็เป็นเรื่องที่มีเหตุผลทั้งหมด ถ้าอิ่งจือออกมาปฏิเสธตอนนี้ แล้วในวันข้างหน้าตัวตนที่แท้จริงถูกเปิดเผยขึ้นมา จะให้อธิบายอย่างไรล่ะ

ต้องเข้าใจว่า

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถึงแม้ตัวตนเหล่านี้ของหลินเยวียนชักนำให้ผู้คนเข้าใจผิดอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็เป็นเพียงการการชักนำให้เข้าใจผิด

เพราะการชักนำให้เข้าใจผิดกับการปฏิเสธไปตามตรงนั้นไม่เหมือนกัน ในเรื่องนี้หลินเยวียนมีหลักการชัดเจน โดยนิสัยแล้วเขาเป็นเด็กประเภทที่ไม่ชอบโกหกเอามากๆ

เป็นอย่างที่คิด

คราวนี้ยังต้องชักนำในทางที่ผิดต่อไป

หลินเยวียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แผนการเริ่มก่อตัวขึ้นมา

เขาเปิดบล็อก ล็อกอินเข้าบัญชีผู้ใช้ของอิ่งจือ จากนั้นก็แท็กเซี่ยนอวี๋และฉู่ขวง ก่อนจะโพสต์ข้อความว่า

‘ตลกจริงๆ รู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง’

ประโยคนี้ไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธตัวตนของอิ่งจื่อตามตรง แต่กลับมีความชักนำให้เข้าใจผิดสูงมาก ราวกับว่าอิ่งจือซึ่งเป็นคนที่รับรู้เรื่องนี้มานานแล้ว กำลังนั่งหัวเราะเยาะหลินเยวียนที่ตัวตนถูกเปิดเผยอยู่ข้างสนาม

และในเวลานี้เอง

ทั้งโลกออนไลน์กำลังให้ความสนใจการเปิดเผยตัวตนของฉู่ขว

อิ่งจือย่อมถูกลากเข้าไปการถกเถียงอันบ้าคลั่งนี้ไปด้วย

โพสต์สั้นๆ ดังกล่าวของอิ่งจือ ก็ดึงดูดความสนใจจากสาธารณชนในชั่วพริบตา

‘เห็นไหมล่ะ!’

‘ผมว่าแล้วเชียว เทพอิ่งรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว!’

‘ยังจะมาหัวเราะอีก!’

‘อย่าทำเป็นใสซื่อหน่อยเลย!’

‘หลินเยวียนเวลาอยู่ต่อหน้าอิ่งจือคงอึดอัดน่าดูสินะ?’

‘อิ่งจือ: พี่ชายเก่งจังเลยนะ อิจฉาคนที่มีสองแอคจังเลย’

‘ฮ่าๆๆๆๆๆๆ !’

‘ดูแล้วอิ่งจือไม่น่าจะเป็นตัวตนที่สามของใครแน่นอน’

‘เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว’

‘คนที่กล้าเสนอความคิดนี้ก็กล้าจริงๆ ’

‘จินตนาการไม่ออกจริงๆ ว่าอิ่งจือจะเป็นอีกตัวตนหนึ่งของหลินเยวียนได้ยังไง’

‘ผมขอเตือนสติหน่อย ถ้าไม่ใช่เจ้าตัวออกมายอมรับเอง พวกคุณก็ไม่มีทางเชื่อ และไม่มีทางจินตนาการได้เหมือนกัน ว่าเซี่ยนอวี๋กับฉู่ขวงคือคนคนเดียวกัน’

‘ตอนนี้ก็มีแต่คนออกมาพูดหลังจากที่เรื่องเกิดขึ้นไปแล้ว พอมาย้อนดูถึงเห็นรายละเอียดเต็มไปหมด’

‘จริงๆ หลินเยวียนก็ชอบใส่รายละเอียดไว้อยู่แล้ว ตอนท้ายของไลฟ์เขาท่องบทกวีชื่อลำนำหลูซานไม่ใช่หรือ อันตัวข้าคือคนคลั่งแห่งแคว้นฉู่ ก็เป็นหนึ่งในรายละเอียดที่พูดถึงเหมือนกัน อีกอันต้องย้อนกลับไปถึงบทกวีช่วงแรกๆ ของเขาเลย’

‘คุณหมายถึงจารึกกำแพงวัดหลินซีใช่ไหม?’

‘ใช่เลย บทนั้นมีวรรคคลาสสิกอยู่นะ มิอาจยลโฉมหลูซานตระหง่านลับ เพราะข้ายืนอยู่ท่ามกลางภูผานี้’

‘เดี๋ยวนะ!’

‘มิอาจยลโฉมหลูซานตระหง่านลับ!’

หลินเยวียนจับตาดูทิศทางกระแสคอมเมนต์อย่างใกล้ชิด เมื่อเห็นว่าผู้คนเริ่มเลิกสนใจตัวตนของอิ่งจือ เขาก็ผ่อนลมหายใจออกมา

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่กำลังถอนหายใจอย่างโล่งอก สีหน้าของหลินเยวียนกลับยังแฝงด้วยความหนักใจอยู่หลายส่วน

อันที่จริง นี่มันเป็นวิธีที่ช่างไม่เอาไหน แต่ก็ได้ผล

ถึงจะช่วยให้อิ่งจือรอดพ้นที่ตัวตนจะถูกเปิดเผยไปได้ชั่วคราว แต่ถ้าในอนาคตความแตกขึ้นมาจริงๆ ความอับอายที่เขาต้องแบกรับจะหนักหนาสาหัสกว่านี้อีกหลายเท่าอย่างแน่นอน

ช่างมันเถอะ

ข้าแซ่หลิน มองความตายดั่งหวนคืนมาตุภูมิ

เขาว่ากันว่า ครั้งแรกคือบทเรียน ครั้งที่สองคือความชำนาญ

ไม่มีอะไรมากไปกว่าการเผชิญหน้ากับสิ่งที่เคยผ่านมาแล้วอีกครั้งเท่านั้นเอง

ถึงเวลานั้นก็แค่ปิดคอมพิวเตอร์ – ปิดอินเทอร์เน็ต – ปีนขึ้นเตียง – นอนแผ่ไม่รับรู้อะไร

พอนอนแผ่ไปแล้ว ใครจะพูดอะไรก็ไม่เข้าหูเขาอีก ไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องสนใจ แบบนี้ก็เรียกว่าเป็นการจากไปอย่างสงบเหมือนกันไม่ใช่หรือ?

…

ผลกระทบจากเหตุการณ์การเปิดเผยตัวตนของฉู่ขวงนั้นรุนแรงเกินคาด และได้ลุกลามไปยังศิลปวัฒนธรรมแขนงอื่นๆ ของบลูสตาร์ จนกระทั่งช่วงดึกในคืนนั้น ฮ็อตเสิร์ชในทุกแพลตฟอร์มโซเชียลก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเงียบลงเลย!

และเมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงเช้าวันรุ่งขึ้น

ชาวเน็ตที่ยังคงถกเถียงกันอย่างคึกคักเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ ก็สังเกตเห็นว่าหน้าเว็บไซต์ของการจัดอันดับระดับสูงสุดกลับไม่สามารถแสดงผลได้!

ชั่วขณะนั้น

ทั้งโลกออนไลน์ก็เต็มไปการถกเถียง

‘ทำไมจู่ๆ อันดับหลายอันถึงเปิดไม่ได้ล่ะ?’

‘ระบบของสมาคมวรรณศิลป์ล่มหรือยังไง?’

‘ฉันอยากดูว่าอันดับของฉู่ขวงกับเซี่ยนอวี๋จะเปลี่ยนไปไหม’

‘เปลี่ยนแน่นอน!’

‘ในเมื่อฉู่ขวงกับเซี่ยนอวี๋เป็นคนคนเดียวกัน อย่างอื่นผมไม่กล้าพูด แต่อันดับนักเขียนต้องสะเทือนแน่นอน!’

‘ใช่เลย!’

‘ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของฉู่ขวงคืองานเขียนของเขาขาดความเป็นวรรณศิลป์ แต่เซี่ยนอวี๋ชดเชยจุดนี้ได้เต็มๆ !’