ตอนที่ 1325-3 ปราชญ์ดนตรี (3) ...............

ตอนที่ 1325-3 ปราชญ์ดนตรี (3)

……………

ในห้องถ่ายทอดสด

เสียงอุทานดังกระหึ่มไม่แพ้ในฮอลล์

ไม่ใช่ทุกคนในเน็ตจะเข้าใจว่าวาทยกรมีความหมายต่อวงออร์เคสตราอย่างไร

อย่างไรก็ตาม เมื่อมีคนเริ่มพิมพ์อธิบายในคอมเมนต์ ชาวเน็ตก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าการที่หลินเยวียนที่ยืนอยู่บนเวทีวาทยกรนั้นหมายความว่าอย่างไร

‘อ้าว!?”

‘ยังไงล่ะเนี่ย!?’

‘วาทยกรมีผลกับคุณภาพของการแสดงโดยตรง?’

‘งั้นพ่อเพลงอวี๋ขึ้นไปเป็นวาทยากรเองทำไม!?’

‘ต่อให้เขาจะรู้เรื่องการอำนวยเพลงก็เถอะ ถึงยังไงเขาก็ทำได้ทุกอยาง แต่ก็คงไม่ถึงระดับเดียวกับวาทยกรแถวหน้าของบลูสตาร์หรอกมั้ง?’

‘ต้องขนาดนั้นเลยหรือ?’

‘อิทธิพลของวาทยากรสำคัญต่อวงมากนะ วาทยกรฝีมือดีสามารถยกระดับทั้งวงได้เลย แล้วพ่อเพลงอวี๋คิดอะไรอยู่กันแน่?’

‘เชื่อมือเขาเถอะ!’

‘ในเมื่อเขาก้าวขึ้นไปยืนตรงนั้น ย่อมต้องมีเหตุผลของเขานี่คือการดวนครั้งสำคัญที่สุดตั้งแต่เขาเดบิวต์มาเลยนะ!’

…

ไม่ว่าผู้ชมจะคิดอย่างไร การเตรียมการบนเวทียังคงดำเนินไปอย่างราบรื่นดังเดิม

ขณะที่วงออร์เคสตรากำลังปรับเสียงและตำแหน่งแกันอยู่นั้น นักดนตรีแต่ละคนกำลังวอร์มอัปขั้นสุดท้าย

ในตอนนั้นเอง ก็มีคนสังเกตเห็นว่า

มีคณะนักร้องประสานเสียงเดินขึ้นเวทีด้วย

ความสงสัยเช่นนี้ถือเป็นเรื่องปกติ

เพราะซิมโฟนีส่วนใหญ่บนโลกนั้นไม่มีนักร้องประสานเสียง

มีเพียงซิมโฟนีไม่กี่บทเท่านั้นที่ใช้วงประสานเสียงร่วมกับวงออร์เคสตรา

และบนบลูสตาร์ยังไม่เคยมีใครลองทำเช่นนี้มาก่อน

อาจมีเคยทดลองกันส่วนตัวบ้าง แต่ในเวทีการแสดงใหญ่ระดับนี้ ไม่เคยเกิดขึ้นเลยสักครั้ง

ชาวบลูสตาร์ส่วนใหญ่เชื่อว่า ซิมโฟนีคือศิลปะของดนตรี การเพิ่มเสียงร้องของมนุษย์เข้าไปจะทำให้บทเพลงสูญเสียความความบริสุทธิ์ไป

“อะไรฟระเนี่ย?”

“วงประสานเสียงขึ้นเวที!?”

“นั่นมันเทียนคณะนักร้องประสานเสียงเทียนซิง คณะประสานเสียงที่ดังที่สุดในบลูสตาร์ แต่พวกเขาไม่ควรมาอยู่งานแบบนี้นี่นา?”

“นี่เขาจะให้ร้องประสานเสียงประกอบซิมโฟนี?”

“แบบนี้จะไหวไหม?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ”

“อาจจะไม่ได้ให้พวกเขาร้องก็ได้มั้ง?”

“พูดอะไรของนาย วงประสานเสียงขึ้นอยู่กลางเวทีแล้ว จะไม่ให้ร้องได้ยังไง!”

“ขึ้นไปยืนเป็นวาทยากรเองไม่พอ ยังพางงประสานเสียงขึ้นเวทีอีก เขาคิดจะทำอะไรกันแน่!?”

…

ทั้งในฮอลล์และในหน้าจอถ่ายทอดสด

ทุกคนกำลังถกกันไม่หยุด

สามนาทีสุดท้ายก่อนการแสดงเริ่มขึ้น

ไม่ว่าผู้ชมคิดอย่างไร พวกเขาก็ทำได้เพียงข่มกลั้นความค้างคาใจ และรอให้การแสดงเริ่มต้น

สามนาที

สองนาที

หนึ่งนาที

ทันทีที่การนับถอยหลังสิ้นสุด

หลินเยวียนยกไม้บาตองขึ้น

ซิมโฟนีบทนี้มีชื่อทางการว่าซิมโฟนีหมายเลขสอง ของเซี่ยนอวี๋

ท่อนที่หนึ่ง อยู่ในบันไดเสียง ดี ไมเนอร์ จังหวะ 2/4 รูปแบบโซนาตา

ทำนองแรกเปิดมาอย่างด้วยความแข็งกร้าวและเคร่งขรึมเปี่ยมไปด้วยความทรงพลังและสง่างาม เริ่มต้นจากบรรยากาศอันหมองหม่นอึดอัดที่ถูกถ่ายทอดผ่านเครื่องสาย ก่อนจะค่อยๆ ทวีความหนักแน่นขึ้น จนกระทั่งทั้งวงประโคมธีมหลักขึ้นพร้อมกันทั้งน่าเกรงขามและเปี่ยมพลัง ราวกับคลื่นคลั่งภูผาถล่มก็มิปาน!

เพียงแค่เริ่มต้น

เพียงแต่ไม่กี่นาที

สีหน้าของผู้ชมทั้งฮอลล์พลันเปลี่ยนไป

ผลลัพธ์ของทักษะเสียงสัมผัสใจแผ่ซ่านปกคลุมทั่วทั้งหอแสดงดนตรีในชั่วพริบตา ผู้คนราวกับถูกดึงเข้าสู่ดินแดนในอาณัติของดนตรีโดยสมบูรณ์!

ในโซนของพ่อเพลง

อบิเกลพลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที “เป็นความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว!”

เจิ้งจิงมีสีหน้าจริงจัง

คนที่เข้าใจดนตรีจริงๆ ฟังไม่ทันไรก็รู้แล้ว “เพลงนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน!”

ลู่เซิ่งคล้ายกับกำลังตกอยู่ในห้วงความคิด “ให้ความรู้สึกคนละแบบกับ ซิมโฟนีโชคชะตาเลย”

แววตาของหยางจงหมิงยังคงนิ่งสงบราวผิวน้ำ ความประหลาดใจที่ได้รับตั้งแต่ช่วงแรกของบทเพลง มีมากกว่าความตกตะลึงหลายเท่า ไม่ว่าตอนนี้ปลาน้อยตัวนี้จะคิดอะไรอยู่งานเลี้ยงแห่งดนตรีในค่ำคืนนี้ ไม่มีทางทำให้ใครผิดหวังอย่างแน่นอน

ทันใดนั้น

รัสเซลล์เอ่ยขึ้นเบาๆ “ศิลปะการอำนวยเพลงระดับปรมาจารย์!”

แม้เสียงจะเบา แต่กลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ

เซี่ยนอวี๋ มีทักษะด้านการอำนวยเพลงระดับปรมาจารย์ นี่คือบทสรุปที่เขาประเมินได้ภายในเวลาแค่ห้านาที

ฝีมือของชายหนุ่มคนนี้ เกินกว่าคำว่าน่าเหลือเชื่อไปไกลแล้ว

ทั้งที่มีบทบาทและชื่อเสียงมากมายอยู่แล้ว ทำไมเขาจึงยังจะทุ่มเทพลังเพื่อไปให้ถึงจุดสูงสุดของการอำนวยเพลงอีก?

เขาเข้าใจการอำนวยเพลงเป็นอย่างดี และสามารถควบคุมวงออร์เคสตราขนาดใหญ่ได้ แต่เขายังห่างไกลจากระดับปรมาจารย์อีกมากนัก

แต่ไม่นาน พวกเขาก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

ในโสตประสาทของทุกคนเหลือเพียงเสียงดนตรี โลกของพวกเขาเหลือเพียงโน้ตเพลง ราวกับคืนนี้หอแสดงดนตรีจงโจวกลายเป็นอาณาเขตของเซี่ยนอวี๋แต่เพียงผู้เดียว!

เครื่องเป่าลมไม้เริ่มบรรเลง

บรรยากาศหม่นเศร้าค่อยๆ เปลี่ยนผ่านสู่บันไดเสียงจี ไมเนอร์!

เสียงต่อสู้อันตึงเครียดของเครื่องสายผลักดันบทเพลงให้พุ่งเข้าสู่จุดสูงสุดของท่อนแรก

ทำนองขึ้นลงรุนแรง บางครั้งก็บีบคั้น บางครั้งก็งามสง่า

สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าผู้ชม ไม่ใช่เพียงวงดนตรีอีกต่อไป หากแต่เป็นกองทัพ

อาจหาญไม่หวั่นเกรง!

วีรบุรุษมุ่งไปข้างหน้า!

“อ๊าาก!”