ตอนที่ 1326-2 การบริจาคของหลินเยวียนถูกเปิดเผย (2)

……………

เมืองซู

คอนเสิร์ตของซุนเย่าหั่ว

เขายืนอยู่บนเวที ร้องเพลงด้วยเสียงดังเต็มพลัง

“ควรจะถอดเปลือกหนักๆ นี้ลงดีไหม เสาะหาว่าฟ้าสีครามนั้นอยู่ที่ใดปล่อยให้สายลมอ่อนพัดพาให้ลอยไป บาดแผลทั้งหลายที่เคยผ่าน เหมือนจะไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไป

ฉันจะค่อยๆ ปีนขึ้นไป รอให้แสงแดดเงยหน้ามองฉันอย่างสงบนิ่ง ท้องฟ้าเล็กๆ มีความฝันอันยิ่งใหญ่เปลือกหนักๆ ห่อหุ้มความปรารถนาในใจ

ฉันจะค่อยๆ ปีนขึ้นไป โบยบินไปข้างหน้าบนใบไม้ที่อยู่ไกล

ให้สายลมพัดแห้งทั้งน้ำตาและเหงื่อที่เคยรินไหล สักวันหนึ่ง ฉันจะมีท้องฟ้าที่เป็นของฉันเอง”

เพลงนี้ชื่อว่า ‘หอยทาก’เป็นหนึ่งในเพลงปลุกใจจากอัลบั้มใหม่ของหลินเยวียน

ร้องมาจนถึงท่อนสุดท้าย

ดวงตาของซุนเย่าหั่วก็แดงก่ำ

…

ในไลฟ์สตรีมแห่งหนึ่ง

เฉินจื้ออวี่กำลังไลฟ์สดอยู่

เขาร้องว่า

“หยดน้ำค้างยามเช้าเย็นสบาย ทำให้ชุดสูทสีดำชื้น ถนนกรวดมีหมอกปกคลุม พ่อกำลังกระซิบ…”

เมื่อร้องจบ

เฉินจื้ออวี่ก็ยิ้มอย่างขมขื่น “พวกคุณเล่นฉันเกินไปแล้วนะ เพลงในนามของพ่อ นี่เป็นเพลงที่ร้องยากที่สุดในอัลบั้มใหม่เลย นอกจากเขาเองแล้ว คนอื่นร้องยังไงก็ยากจะร้องออกมาให้ได้อารมณ์แบบนี้”

‘แล้วประเมินเพลงนี้ว่ายังไงครัย?’

เฉินจื้ออวี่ตอบว่า

“นี่คือผลงานระดับยอดพีระมิดของเพลงพ็อป พวกคุณฟังครั้งแรกอาจรู้สึกว่าเมโลดีแปลกๆ แต่ฉันรับประกันเลยว่าฟังไปหลายๆ รอบแล้วมันจะยิ่งเพราะขึ้นเรื่อยๆ เป็นเพลงที่ฟังได้ไม่เบื่อและล้ำสมัยมาก อีกสิบปี ยี่สิบปีต่อให้ย้อนกลับมาฟัง เพลงนี้ก็ยังไม่มีทางทำให้พวกคุณผิดหวังอย่างแน่นอน”

…

ที่บ้าน

จ้าวอิ๋งเก้อนั่งขดตัวบนโซฟา ใส่หูฟังแน่น

ในหูฟัง

เป็นเสียงเพลงจากอัลบั้มใหม่ของหลินเยวียน

เพลงเดียวที่ขับร้องด้วยภาษาฉู่

ชื่อเพลงว่า ‘ครั้งหนึ่งฉันก็เคยคิดจะจบทุกอย่าง’

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่

น้ำตาจ้าวอิ๋งเก้อก็ไหลอาบแก้ม

ผู้จัดการที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ “ทำไมอยู่ดีๆ ถึงร้องไห้ล่ะ?”

“ทำยังไงดีล่ะ”

สาวซ่าที่มักกล้าหาญและเปิดเผยเมื่ออยู่ต่อหน้าตัวแทน เวลานี้กลับมานั่งร้องไห้ ใบหน้าสวยเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา

“เหมือนจะยิ่งชอบตัวแทนมากขึ้นกว่าเดิมอีก…”

……

โรงแรมแห่งหนึ่ง

หลังจากถ่ายรายการเสร็จ เจียงขุยที่อ่อนเพลียก็ทิ้งกายลงบนเตียง พลางเปิดมือถือ

เพลงที่ดังขึ้นมาคือเพลง ‘เหมาะสำหรับทุกคน’

เมื่อถึงท่อนไคลแม็กซ์ เสียงของหลินเยวียนฟังดูอืดอาดและผ่อนคลาย “พวกเขาบอกให้เขียนเพลงรักที่เหมาะสำหรับทุกคนมาสักเพลง…”

เจียงขุยหัวเราะเบา ๆ

เพลงที่เหมาะสำหรับทุกคนน่ะ เขาเขียนน้อยเสียที่ไหนกัน?

แต่เมื่อได้ยินท่อนที่ร้องว่า “ขึ้นได้ทั้งห้องโถง ลงได้ทั้งห้องครัว เหมือนหญิงสาวที่ฉันเฝ้าตามหา” กลับทำให้ใจเธอเต้นวูบหนึ่ง

เจียงขุยเอาคางเท้าฝ่ามือ ใจลอยไปไกล

ขึ้นได้ทั้งห้องโถง ลงได้ทั้งห้องครัว นี่หมายถึงฉันหรือเปล่านะ?

ก็ฉันทำขนมเปี๊ยะไส้ไข่เค็มได้ดีนี่นา

…

พี่ห่าวอวิ้นกำลังร้องเพลงกับหลานสาว

“ข้ามขุนเขาลูกแล้วลูกเล่า…”

“แม้เส้นผมจะขาวโพลนแล้วก็ตาม…”

ยิ่งร้อง

พี่ห่าวอวิ้นก็ยิ่งอารมณ์ดีขึ้นเรื่อยๆ

นี่คือเพลงที่เธอชอบที่สุดจากอัลบั้มใหม่ของตัวแทน

เพลงนี้ทำให้เธอคล้ายกับจะเข้าใจสภาพจิตใจของตัวแทนขึ้นมานิดหนึ่ง

เป็นความสบายใจและปล่อยวาง แบบคนที่มองทุกอย่างออกอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

ทั้งที่อายุของเธอมากกว่าท่านตัวแทน

แต่หลายครั้ง เวลาฟังเพลงที่เขาร้อง อ่านหนังสือที่เขาเขียนกลับรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกว่าทั้งความคิดและมุมมองก็ลึกซึ้งกว่า บนบลูสตาร์นี้มีคนแบบนี้ได้อย่างไรกัน

…

บนโลกออนไลน์

ผู้คนมากมาย

ในสถานที่แตกต่างกัน

ต่างกำลังฟังเพลงจากอัลบั้มเดียวกัน

‘วัยรุ่นย่อมมีความบ้าบิ่นของวัยรุ่น หัวใจดั่งตะวันแรงกล้า ทอแสงหมื่นบนนภา อุปสรรคอยู่ข้างหน้าพร้อมฝ่าไป วันนี้ฉันคือชายหนุ่มผู้ยืนหยัด…’

‘เด็กน้อยเอ๋ย เธอมีคำถามมากมายหรือเปล่า…’

‘ใครว่าต้องยืนอยู่ในแสงไฟถึงจะเรียกว่าวีรบุรุษ…’

‘ฉันคิดว่าถ้าร้องด้วยความตั้งใจจริง เธอคงจะสนใจฉันมากขึ้นสักหน่อย…’

‘นอกศาลา ข้างทางเก่าคร่ำคร่า ทุ่งหญ้าเขียวจรดขอบฟ้า…’

…

ในพื้นที่แสดงความคิดเห็นของอัลบั้ม

ในบล็อกของเซี่ยนอวี๋

ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยการพูดถึงเขาและอัลบั้มนี้

‘คารวะพ่อเพลงอวี๋’

‘เทพตลอดกาล’

‘เขาก็เหมือนกับบทเพลงเหล่านี้ สมบูรณ์แบบ’

‘แค่ได้ยินเสียงก็หลงหัวปักหัวปำแล้วเนี่ย’

‘ปกติฉันเกลียดการเป็นติ่งไอดอลมาก แต่ดันเผลอชอบเขามาหลายปีเฉยเลย’

‘เพลงสุดท้ายครั้งหนึ่งฉันก็เคยคิดจะจบทุกอย่างฟังแล้วน้ำตาไหลท่วม ไม่อยากเชื่อตัวเองเลย?’

‘ไม่มีใครแข็งแกร่งมาตั้งแต่เกิดหรอก พ่อเพลงอวี๋ก็คงเคยมีช่วงเวลาที่อยากยอมแพ้เหมือนกันสินะ’

‘ชอบเพลงในนามของพ่อมาก ผลงานระดับเทพชัดๆ !’

‘พ่อเพลงอวี๋มีเพลงระดับเทพเยอะมาก แต่จนวันนี้เขาก็ยังทำให้พวกเราประหลาดใจได้เรื่อยๆ ’