ตอนที่ 1327-2 สวัสดีครับ ผมคืออิ่งจือ (2)

ตอนที่ 1327 สวัสดีครับ ผมคืออิ่งจือ (2)

ข่าวการจัดงานแถลงข่าวเผยแพร่ออกมาในวันเดียวกันนั่นเอง เมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับผู้ที่กำลังโด่งดังที่สุดในเวลานี้ของหลินเยวียน สื่อมวลชนจากทั่วทั้งบลูสตาร์ก็แทบจะหลั่งไหลมายังฉินโจวกันมากมายประหนึ่งถูกสายลมพัดมาเลยทีเดียว

สามวันต่อมา งานแถลงข่าวเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ เมื่อเห็นกล้องและฝูงชนมากมายอยู่ด้านล่างเวที หลินเยวียนก็รู้สึกกระวนกระวายใจ และอดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้

“ใจเย็นๆ ครับ!” จินมู่เข้ามาอยู่ข้างกาย และยื่นสคริปต์หนึ่งชุดให้ “เดี๋ยวขึ้นเวทีไปก็อ่านตามนี้เลยครับ อย่าเพิ่งพูดเรื่องอิ่งจือก่อนเพื่อความสบายใจของคุณ ผมเชิญอันหงมาดำเนินการแถลงข่าวให้เลย”

“โอเค” หนีไม่ได้ก็ต้องสู้ หลินเยวียนได้แต่มองสคริปต์ที่จินมู่อดตาหลับขับตานอนเขียนทั้งคืน เนื้อหาเทียบได้ระดับเดียวกับมือโปรในวงการประชาสัมพันธ์

บนเวที อันหงในฐานะพิธีกรเริ่มกล่าวเปิดงาน “อันที่จริง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เป็นพิธีกรงานแถลงข่าว ก็ถือว่าเป็นการขยายเส้นทางอาชีพของผมเลย แต่ทำไงได้ล่ะครับ ก็ผมกับอาจารย์หลินเยวียนเป็นเพื่อนเก่ากัน ก่อนอื่นต้องขอบคุณสื่อมวลชนจากทั่วทั้งบลูสตาร์ที่มาร่วมงาน ประเด็นหลักที่อาจารย์หลินเยวียนจะมาพูดคุยกับทุกท่านในวันนี้ ส่วนมากจะเกี่ยวกับข่าวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ครับ ทั้งเรื่องการบริจาค เรื่องภาพยนตร์เรื่องใหม่ รวมถึงประเด็นในเพลงใหม่บางเพลงในอัลบั้มของเขาด้วย…”

หลังจากเปิดงานจบ อันหงจึงประกาศเสียงดังฟังชัด “ขอเชิญ อาจารย์หลินเยวียน!”

หลินเยวียนจำใจเดินขึ้นเวทีพร้อมสคริปต์ในมือ ทันทีที่เท้าแตะเวที ทุกสายตาในห้องแถลงข่าวหันมาจับจ้องเขาพร้อมกัน หลินเยวียนก้มมองสคริปต์ ก่อนจะกระแอมเบาๆ

“สวัสดีครับทุกคน ผมคือหลินเยวียน ช่วงนี้มีข่าวที่เกี่ยวกับผมออกมามากมาย ทั้งจริงบ้างเท็จบ้างปนกันไป งั้นเรามาคุยทีละเรื่องดีกว่า เรื่องแรกคือภาพยนตร์ ตอนนี้ยอดพรีเซลล์ของเรื่องนักเปียโนบนท้องทะเลทะลุสามหมื่นสองพันหนึ่งร้อยล้านใบไปแล้วครับ นับว่าทำลายสถิติพรีเซลล์ของวงการภาพยนตร์บลูสตาร์ได้สำเร็จ…”

“อาจารย์หลินเยวียนครับ!” นักข่าวคนหนึ่งด้านล่างเวทียิ้มพลางเอ่ยว่า “เรื่องนั้นไว้ทีหลังเถอะครับ พวกเราอยากให้คุณพูดถึงเรื่องอิ่งจือก่อนมากกว่า อันที่จริง วันนี้สถานีโทรทัศน์ของเราถ่ายทอดสด และชาวเน็ตสามารถรับชมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้แบบเรียลไทม์ และนี่คือประเด็นที่ทุกคนสนใจมากที่สุดครับ”

เมื่อนักข่าวคนนั้นพูดจบ นักข่าวทั้งหลายต่างก็แย่งกันยิงคำถามทันที

“ไม่ทราบว่าท่อนหนึ่งในเพลงฟังคำแม่สอน เป็นการบอกใบ้ถึงตัวตนที่สามของคุณหรือไม่ครับ?”“คุณคืออิ่งจือใช่ไหมคะ?”“ทำไมอิ่งจือไม่เคยเปิดเผยใบหน้าต่อสาธารณะเลยล่ะครับ?”“ความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างคุณกับอิ่งจือเป็นอย่างไรกันแน่คะ?”“ข่าวลือในอินเทอร์เน็ตที่ว่าคุณคืออิ่งจือนี่จริงหรือเปล่าคะ?”

หลินเยวียนรีบยกมือขึ้นตัดบท “เวลาสร้างสรรค์เพลง บางครั้งเราต้องเลือกใช้คำเพื่อให้สัมผัสคล้องจอง จึงมีการใช้ลูกเล่นเติมแต่งทางศิลปะเข้าไปครับ เพลงของผมหลายเพลงก็เป็นแบบนั้น โดยเฉพาะเพลงรัก ผมสร้างเรื่องราวความรักขึ้นมามากมาย และเรื่องราวที่บอกเล่าในเนื้อเพลงนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ชีวิตจริงก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง… รวมถึงงานภาพยนตร์ก็เช่นกัน… ตัวละคร นักแสดง อีกทั้งคนเขียนบทล้วนแยกจากกัน… ผมหมายถึง… ส่วนใหญ่…”

ด้านข้าง จินมู่ขยับเข้ามาใกล้หลินเยวียน กระซิบด้วยสีหน้ากระอักกระอวน “อย่าไปสนใจพวกเขาเลย อย่าเพิ่งพูดเรื่องอิ่งจือ อ่านตามสคริปต์ผมที่ให้ไปก็พอแล้วครับ!”

“ได้… ได้…” หลินเยวียนพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะก้มหน้ามองสคริปต์ในมือ “สวัสดีครับทุกคน… เอาละ… ที่จริงแล้ว…”

เขามองสคริปต์ด้วยสีหน้าของคนอยากร้องไห้มากกว่าอยากแถลงข่าว หลินเยวียนก้มหน้าอ่านสคริปต์อย่างตะกุกตะกัก ผู้คนด้านล่างจ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา ทันใดนั้นเอง เสียงของเขาก็หยุดลง การอ่านตามสคริปต์นั้นช่างน่าเบื่อเหลือเกิน

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกล้องจากสื่อมวลชนจากทั่วทั้งบลูสตาร์ หลินเยวียนคล้ายกับตัดสินใจครั้งสำคัญ เขาสูดหายใจเข้าลึก ดวงตาก็ค่อยๆ ฉายแววมุ่งมั่นราวกับเห็นความตายดังมาตุภูมิ คราวนี้เขาไม่ได้พูดติดขัด เพียงแต่เอ่ยประโยคสั้นๆ

“ผมคืออิ่งจือ”

ครืน! ทั้งห้องแถลงข่าวล้วนแตกตื่น! ดังที่ผู้สื่อข่าวบอกไว้ก่อนหน้านี้ งานแถลงข่าวครั้งนี้ถ่ายทอดสดไปทั่วทั้งบลูสตาร์ และด้วยชื่อเสียงของหลินเยวียนในปัจจุบัน แค่การแถลงข่าวครั้งเดียว ก็เพียงพอจะดึงดูดความสนใจจากผู้คนทั่วทั้งบลูสตาร์แล้ว

ดังนั้น เมื่อหลินเยวียนเอ่ยว่า ‘ผมคืออิ่งจือ’ ออกมาบนเวที ทั่วทั้งบลูสตาร์ก็ปั่นป่วนขึ้นมาทันใด!