ตอนที่ 142 ไปหาออเดอร์ใหม่มาเลย

ตอนที่ 142 ไปหาออเดอร์ใหม่มาเลย

ฉีโจว

แผนกประพันธ์เพลงของบริษัทเพลงสตาร์ไลท์เงียบจนชวนให้รู้สึกแปลกพิกล ขณะเดียวกันก็มองหน้ากันไปมา ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสับสน

ผ่านไปนาน

ในที่สุดก็มีคนถามขึ้นคล้ายกับยังไม่แน่ใจ “ทำเสร็จแล้ว…ความหมายก็คือ…เขาทำออเดอร์เกมแนวกำลังภายในนี้เสร็จแล้ว?”

นี่มันเพิ่งจะผ่านไปได้ไม่เท่าไหร่เองนะ

นับรวมเวลาที่นายเดินทางเข้าไปด้วย ก็ผ่านไปแค่สองชั่วโมงเองล่ะมั้ง

“เหอะ”

มีคนหัวเราะแดกดัน “ถ้าเขาทำเพลงนี้สำเร็จจริงๆ ฉันจะกินคีย์บอร์ดให้ดูเดี๋ยวนี้เลย พวกนายเชื่อมั้ยล่ะ”

จะเป็นไปได้ยังไงกัน

ตัวแทนหลินคนนี้ขี้โม้เกินไปหรือเปล่า

หรือเพราะว่าตนเป็นนักแต่งเพลงมือทองจากมาตุภูมิแห่งดนตรี ก็เลยรู้สึกว่าความสามารถของตนสามารถขยี้พวกกระจอกอย่างเราได้?

ฉะนั้นถึงได้ใช้ช่วงเวลาที่เข้าห้องน้ำ เขียนเพลงออกมาซะเลย คิดว่าจะเทียบเทียมกับพวกเราได้?

และใช้โอกาสนี้ตบตาผู้ว่าจ้างไปด้วยเลย?

อย่างที่คิด คนอายุน้อยใช้การไม่ได้จริงๆ

ทางผู้ว่าจ้างจะทำให้นายได้รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงได้เป็นท่านพ่อ!

อีกอย่าง ตัวแทนหลินคนนี้ ไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาเลยสักนิดสินะ?

คิดจริงๆ หรือว่าออเดอร์ที่พวกเราทำไม่สำเร็จตลอดหลายเดือนที่ผ่านมานี้ ตัวแทนอย่างนายจะมาทำแบบสุกเอาเผากินแล้วสำเร็จ

บรรยากาศในกลุ่มเงียบลงด้วยประการฉะนี้

นิ่งเงียบจนเรียกได้ว่าถูกแช่แข็ง

สุดท้ายแล้วก็เป็นกู้ตงที่เหลืออดเมนชันหลินเยวียนไป ‘ทางผู้ว่าจ้างมาตรฐานสูงมาก เพลงคุณภาพทั่วไปพวกเขาไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอกค่ะ หวังว่าตัวแทนหลินจะตั้งใจสร้างสรรค์ผลงานออกมาอย่างจริงจังอีกสักหน่อย จะใช้ผลงานที่ทำเสร็จในไม่กี่ชั่วโมงมาตบตาผู้ว่าจ้างไม่ได้นะคะ’

“เฮ้อ”

แม้ว่ากู้เฉียงอวิ้นเองจะหัวเสียเช่นเดียวกัน แต่เขาก็กลัวว่าหลินเยวียนจะโมโห เป็นถึงนักแต่งเพลงมือทองจากฉินโจว ถ้าเกิดเทออเดอร์นี้ขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ

ต้องไปพะเน้าพะนอสักหน่อย

เขาพรูลมหายใจ รีบเข้าไปไกล่เกลี่ยในกลุ่ม ‘บางทีตัวแทนหลินอาจเห็นออเดอร์นี้แล้วเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมาก็ได้ ด้วยฝีมือของตัวแทนหลิน ต้องเหนือกว่าเจ้าพวกขี้เมาหยำเปบริษัทเราอย่างแน่นอน แต่ตัวแทนหลินก็ช่วยขัดเกลาผลงานอีกนิดนะครับ…’

หลินเยวียนไม่ได้อธิบาย เมนชันกู้เฉียงอวิ้นไปตรงๆ เลย ‘ขออีเมลหน่อยครับ’

‘…’

‘…’

‘…’

ในกลุ่มปรากฏจุดไข่ปลาอีกหลายบรรทัด ทุกคนไม่กล้าแสดงความคิดเห็นที่อยู่ในใจออกมา และยิ่งไม่กล้าพิมพ์เมนชันหลินเยวียนตรงๆ เฉกเช่นที่กู้ตงทำ

ถึงยังไงตำแหน่งของตัวแทนหลินก็สูงมาก

แต่จากสัญลักษณ์จุดไข่ปลาเป็นพรวนเช่นนี้ ก็พอแสดงออกเป็นนัยได้ว่าไม่พอใจ ถึงยังไงทุกคนก็พิมพ์จุดไข่ปลาเข้าไปในกลุ่ม

กฎหมายไหนเลยจะสู้วิถีประชา

กู้เฉียงอวิ้นจนปัญญา พิมพ์อีเมลส่งเข้าไป

หลินเยวียนส่งไฟล์เพลงเข้าไปในอีเมลของกู้เฉียงอวิ้น

‘คุณได้เข้าร่วม [กลุ่มจริงของบริษัท]’

เมื่อพิมพ์อีเมลส่งไป กู้เฉียงอวิ้นก็พบว่าตนถูกลูกสาวลากเข้ากลุ่มใหม่ จากนั้นคนทั้งบริษัทก็ถูกลากตามเข้ามาทั้งหมด

กลุ่มนี้ ไม่ได้ต่างอะไรกับกลุ่มใหญ่เมื่อครู่

สิ่งเดียวที่แตกต่างก็คือ กลุ่มนี้ไม่มีหลินเยวียน

ทำให้กลุ่มที่หลินเยวียนเพิ่งเข้ามาเมื่อครู่ก็กลายเป็น ‘กลุ่มปลอม’ ไปโดยปริยาย

“ทำอะไรน่ะ”

กู้เฉียงอวิ้นเอ่ยอย่างไม่พอใจนัก

ห้องทำงานของกู้ตงอยู่ถัดจากห้องทำงานของเขา ถ้าเสียงดังมากพอ ทางนั้นก็จะได้ยินเสียงของเขา

กู้ตงไม่ได้ตอบ

สิ่งที่เรียกว่ากลุ่มจริงนี้กำลังระเบิด

‘คุณหนูกู้ตงโหดแท้!’

‘คุณหนูกู้ตงจัดการเขาเลย!’

‘นี่มันอะไรกันฟระเนี่ย!’

‘ดีแล้วๆ ดีที่ลากกลุ่มใหม่ กลุ่มเก่าฉันไม่กล้าเข้าแล้ว’

‘ตัวแทนคนนี้ไม่เห็นหัวเราเลย!’

‘…’

ในขณะนั้นกู้ตงก็เมนชันกู้เฉียงอวิ้น ‘ส่งเพลงนั้นมาในกลุ่มเลยค่ะ จะได้รู้ว่าในเวลาหนึ่งชั่วโมงที่นักแต่งเพลงมือทองอุตส่าห์เจียดมาจากภารกิจร้อยพันอย่าง เพลงที่เขียนออกมาจะเขียนได้ดีขนาดไหน’

กู้เฉียงอวิ้นส่ายหน้า