ตอนที่ 280 หักมุม

ตอนที่ 280 หักมุม

โรงฉายหมายเลข 3 ของภาพยนตร์ต้าเฟิงในเมืองซูคราคร่ำไปด้วยผู้คน ผู้ชมต่างตนต่างทยอยกันเข้ามานั่งในที่นั่งตามที่ระบุไว้ในตั๋วของตน

และ ณ ที่นั่งวีไอพีแถวแปดในโรงฉาย

ไต้รุ่ยซึ่งนั่งลงประจำที่แล้วเหลือบมองไปรอบๆ มุมปากยกยิ้ม พึมพำประโยคหนึ่ง “ปั่นกระแสจริงด้วย”

ไต้รุ่ยเป็นชาวฉู่โดยกำเนิด

เพราะต้าฉู่ผนวกรวม ดังนั้นไต้รุ่ยจึงเข้ามาทำงานในมณฑลฉิน

ภาพยนตร์ที่เขาเลือกดู ก็คือเรื่องนักปรับเสียงเปียโนซึ่งตอนนี้กำลังเป็นที่พูดถึงมากที่สุด

เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะดูภาพยนตร์เรื่องนี้

ทว่าในตอนนี้จางปินเพื่อนสนิทตัวดีซึ่งนั่งอยู่ทางซ้ายกลับยืนกรานเรียกให้เขามาดูด้วยกัน เขาถึงได้เดินเข้ามาในโรงภาพยนตร์

ในขณะนั้น

เมื่อได้ยินคำแดกดันของไต้รุ่ย จางปินซึ่งนั่งอยู่ทางซ้ายก็เอ่ยว่า

“ไม่ได้ปั่นกระแสหรอก แต่เป็นความมั่นใจของเซี่ยนอวี๋ นายเป็นคนฉู่ ไม่รู้ว่าพ่อเพลงตัวน้อยของมณฑลฉินน่ะสุดยอดขนาดไหน ฉันเชื่อว่านายดูหนังจบแล้วจะเข้าใจเอง”

จางปินเป็นคนฉิน

ช่วงนี้จางปินกับไต้รุ่ยถกเถียงกันอยู่บ่อยครั้งว่าดนตรีของบ้านเกิดใครดีกว่ากัน

วันนี้จางปินพาไต้รุ่ยมาดูหนัง ก็เพราะอยากให้ไต้รุ่ยได้รับรู้ถึงฝีมือในการประพันธ์เพลงของเซี่ยนอวี๋

‘เชอร์รีเดือนสิบสองแอดมินกลุ่มบอกว่าเพลงในหนังเรื่องนี้คลาสสิกมาก น่าจะมีข่าวจากวงในสินะ’

ในใจของจางปินคิดเช่นนั้น

เขาเป็นสมาชิกในกลุ่ม [ปลาร่าเริง] นับว่าเป็นแฟนคลับตัวยงของเซี่ยนอวี๋ ภาพยนตร์ของเซี่ยนอวี๋เข้าฉาย เขาย่อมต้องสนับสนุนอยู่แล้ว

ไต้รุ่ยส่งเสียงหึ “อาปิน โม้ไปเถอะ หน้าแตกหมอไม่รับเย็บนะเพื่อน”

จางปินเอ่ยเสียงเรียบ “เดี๋ยวนายก็รู้เอง”

ในความจริงแล้ว กว่าร้อยละเจ็ดสิบของคนที่เลือกมาดูเรื่องนักปรับเสียงเปียโนรอบปฐมทัศน์นั้นมาเพื่อฟังเพลง

ถึงอย่างไรก็เป็นคำพูดของเซี่ยนอวี๋ บอกว่าดนตรีในภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการตอบกลับต้าฉู่

และขณะที่ไต้รุ่ยกับจางปินกำลังสนทนากัน ภาพยนตร์ก็เริ่มต้นฉายแล้ว…

ในภาพสีดำ เสียงก็ดังขึ้น

เป็นเสียงของผู้ชาย “เรื่องมันยาว…คุณดื่มชาอะไรดี”

“กาแฟ”

เสียงผู้หญิงตอบ

หลังจากนั้น ภาพก็สว่างขึ้น

ภาพของทุ่งนาปรากฏขึ้น กระต่ายตัวหนึ่งกำลังแอบกินพืชผัก ไกลออกไป ชายผิวเข้มคนหนึ่งยกปืนล่าสัตว์ขึ้นมา พลางขยับเข้าไปอย่างระแวดระวัง

กระต่ายสัมผัสได้ถึงภยันตราย เตรียมกระโดดหนี

นายพรานรีบตามไป ลั่นไกในชั่วพริบตา

ภาพมืดลงอีกครั้ง เสียงดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเสียงคล้ายกับรถพลิกคว่ำ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของหญิงสาว

เมื่อภาพสว่างขึ้นเป็นครั้งที่สาม ฉากก็ตัดไปยังบ้านส่วนตัวแห่งหนึ่ง

ในห้อง ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังบรรเลงเปียโน

ท่วงทำนองหนักแน่น กอปรกับจังหวะของชายหนุ่ม ค่อยๆ ถ่ายทอดออกมาอย่างไพเราะ

แม้ว่าจะไม่เข้าใจเนื้อเรื่องในตอนแรก ทว่าหลังจากที่เสียงเปียโนดังขึ้น ผู้ชมทั้งโรงภาพยนตร์ก็หูผึ่งขึ้นมาในชั่วพริบตา

นี่เป็นบทเพลงที่มีสไตล์แปลกใหม่เหลือเกิน!

มีคนกระซิบพูดคุยกัน แววตาของจางปินพลันเป็นประกายวาบ หันหน้าไปหาไต้รุ่ย พลางเอ่ยอย่างได้ใจเล็กน้อย “เป็นไง”

“…”

ไต้รุ่ยฟังเสียงเปียโน ในใจอดยอมรับไม่ได้ว่าบทเพลงนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ ถ้าหากใช้เพลงนี้แข่งขันในมหาสงครามดนตรีระหว่างฉินและฉู่เพียงอย่างเดียว ก็ออกจะขาดอรรถรสไปสักหน่อย

ดังนั้นไต้รุ่ยจึงเอ่ยว่า

“ขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่าฉันไม่ได้หลอก แล้วก็ไม่ได้ปากแข็ง เพลงนี้คุณภาพไม่เลวก็จริง แต่ยังไม่พอที่จะโน้มน้าวฉันได้”

จางปินขมวดคิ้ว

เขารู้สึกว่าบทเพลงนี้สุดยอดมากแล้ว แต่ไต้รุ่ยดันพูดเช่นนี้ เขาเองก็ไม่อาจตอบโต้ เพราะเพลงนี้ยังไม่เพียงพอให้ตัดสินผลลัพธ์จริงๆ นั่นแหละ!

นี่คือการตอบกลับของอาจารย์เซี่ยนอวี๋?

ผลงานบรรเจิดมากก็จริง ทว่ายังไม่เพียงพอที่จะกลบข้อสงสัยได้ทั้งหมด

เป็นดังคาด…

ยิ่งความคาดหวังสูงขึ้น ความเสี่ยงที่จะหล่นลงมาบาดเจ็บก็สูงขึ้นตามไปด้วย

ถ้าหากไม่ใช่เพราะการปั่นกระแสในครั้งนี้เรียกความคาดหวังจากโลกภายนอกมามหาศาล อันที่จริงบทเพลงนี้ก็ควรค่าแก่การยอมรับมากพอแล้ว

จางปินรู้สึกหดหู่ขึ้นมา

สถานการณ์ของอาจารย์เซี่ยนอวี๋ไม่สู้ดีเอาซะเลย…