ตอนที่ 314
ตอนที่ 314 ผมขอท้าดวลกับคุณ
October 22, 2026
ตอนที่ 314 ผมขอท้าดวลกับคุณ
จิตใจของเหลิ่งกวงพังทลายลง ราวกับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารเข้มข้นของฉู่ขวงทะลุผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์!
เหลิ่งกวงใช้เวลาไปตั้งครึ่งชั่วโมง เพื่อคิดหาคำตอบ!
ปรากฏว่า เหลิ่งกวงคิดอยู่นาน ในนิยายกลับเอ่ยมาประโยคหนึ่ง
‘เหลิ่งกวงเป็นบาบูนขนหยิก’
ในความคิดของเหลิ่งกวง ลิงและบาบูนขนหยิกเป็นสายพันธุ์เดียวกัน
และนี่คือความชั่วร้ายของรูปแบบผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้!
คุณสามารถก่นด่านักเขียน แต่ก็ต้องยอมรับว่าคำอธิบายของผู้เขียนนั้นไร้ที่ติ!
คำให้การของคาเธอร์คือ
ไม่เห็นคนข้ามสะพานแม้แต่คนเดียว
ไม่มีคนข้ามสะพานแม้แต่คนเดียวจริงๆ
ก็เพราะเหลิ่งกวงเป็นลิง เป็นบาบูนขนหยิก ไม่ใช่คนน่ะสิ!
และเหลิ่งกวงซึ่งเป็นบาบูน ก็สามารถข้ามสายเคเบิลไปอีกฝั่งได้อย่างง่ายดาย
นี่เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล และสอดคล้องกับตรรกะ
เพียงแต่ออกจะอเนจอนาถไปหน่อย!
มิน่าล่ะถึงมีคนเรียกฉู่ขวงว่าเจ้าแก่!
สมแล้วที่โดนเรียกว่าเจ้าแก่ หน้าไม่อายจริงๆ!
และที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ ต่อให้เหลิ่งกวงจะพยายามหาข้อบกพร่อง แต่ในเนื้อเรื่องก็ได้อธิบายมาทีละข้อ
‘ในเรื่องไม่มีสักประโยคที่เขียนจากลิงให้เป็นคน ฉะนั้นจึงไม่นับว่าหลอกลวงผู้อ่าน’
‘นอกจากนั้น ในหนังสือยังมีคำใบ้ว่าเหลิ่งกวงซึ่งอายุมากแล้วกำลังแทะเมล็ดพืช เด็กๆ เปลือยกายวิ่งเล่นไปทั่ว นี่เป็นข้อบ่งชี้อย่างชัดเจนว่าพวกเขาเป็นลิงไม่ใช่หรือ’
‘ตระกูลเหลิ่งกวงมองว่าคนนอกเป็นอันตราย ทำไมล่ะ เรื่องนี้ก็บอกเป็นนัยแล้วว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาและผู้คน ยังคงเป็นความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสัตว์’
‘…’
รูปแบบผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้ที่เลวร้าย!
ไร้ซึ่งข้อบกพร่อง!
เพียงแต่ตอนจบนี้ง่ายดายเกินไป จนกลายเป็นการหลอกลวง หลอกลวงจนทำให้กระบวนการขบคิดของผู้มีใจรักวรรณกรรมสืบสวนสอบสวนสูญสิ้นความหมาย!
เหลิ่งกวงยิ่งคิดยิ่งโมโห
ทว่าไม่ใช่เหลิ่งกวงเพียงคนเดียว
เพราะเขาเป็นบาบูนตัวหนึ่ง…
แฮ่ หยอกเล่นน่า
ไม่ใช่เหลิ่งกวงเพียงคนเดียวจริงๆ เพราะชั่วขณะนั้น ผู้อ่านซึ่งเพิ่งอ่านเรื่องสะพานแขวนตงตงหล่นลงมาจบ ก็กำลังกรีดร้องอยู่หน้าคอมพิวเตอร์!
‘เจ้าแก่ฉู่ขวงจงใจหลอกคนอ่าน!’
‘ให้ตายเถอะ คุณเหลิ่งกวงเป็นลิงตัวหนึ่ง ใครจะเข้าใจบ้างว่าฉันงงแค่ไหนตอนอ่านเจอประโยคนี้!’
‘รูปแบบผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้หลอกลวงผู้อ่านชัดๆ! ตอนแรกฉันก็ไม่เห็นด้วย ตอนนี้ฉันยอมรับแล้ว!’
‘ฉู่ขวงโคตรเจ้าเล่ห์!’
‘วดฟ นี่มันเรียกว่าสืบสวนสอบสวนได้เหรอเนี่ย’
‘เหลิ่งกวง: รู้สึกว่าโดนหมิ่นประมาท’
‘ฉู่ขวงทำแบบนี้กับเหลิ่งกวงก็แรงเกินไป เหลิ่งกวงวิจารณ์รูปแบบผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้แค่ไม่กี่ประโยคเอง’
‘แรงเกินไปตรงไหน แรงกว่าที่เขาเขียนบรรยายตัวเองหรือเปล่า เขียนให้ตัวเองตายไปอีก แถมยังทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่าหมอนี่สมควรตายด้วยซ้ำไป!’
‘เอาเถอะ ผมยอมแพ้ เจ้าฉู่ขวงนี่มันรู้งานจริงๆ!’
‘ฉันอ่านถึงครึ่งเรื่อง ก็คิดว่านี่เป็นนิยายสืบสวนสอบสวนของจริง แถมอุตส่าห์ไขคดีอย่างจริงจัง ปรากฏว่าฉู่ขวงดันทำตลบหลังฉันจนไขว้เขว ปวดหลังไปหมดแล้วเนี่ย’
‘แปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร เปี่ยมไปด้วยความสนุกสนาน’
‘เชื่อผมเถอะ นับตั้งแต่เรื่องนี้ คนอ่านที่ชื่นชอบนิยายสืบสวนสอบสวนแบบดั้งเดิม จะเริ่มประณามฉู่ขวงว่าเป็นพวกนอกรีตในแวดวงนิยายสืบสวนสอบสวน’
‘ใช่เลย ฉู่ขวงนี่แหละคือเจ้าพ่อแห่งรูปแบบผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้’
‘…’
มีเรื่องหนึ่งที่ผู้อ่านไม่อยากยอมรับแต่ก็จำเป็นต้องยอมรับ
เป็นรูปแบบผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้เหมือนกัน แต่เรื่องนี้เดาตัวฆาตกรได้ยากกว่าฆาตกรรมโรเจอร์ แอ็กครอยด์มากทีเดียว!
ฆาตกรรมโรเจอร์ แอ็กครอยด์ยังมีคนเดาออก ทว่าเรื่องนี้กลับทำให้ผู้อ่านพ่ายแพ้ยับเยิน!
ไม่นานก่อนหน้านี้ มีผู้อ่านหลายคนป่าวประกาศว่า ไม่ว่าฉู่ขวงจะเล่นรูปแบบผู้เล่าเรื่องที่ไม่น่าเชื่อถืออย่างไร พวกเขาก็เดาคำตอบได้ทั้งนั้น…
ทว่ามีผู้อ่านบางคนที่ทนไม่ไหว รู้สึกว่าสะพานตงตงหล่นลงมานั้นน่าเบื่อเหลือเกิน พร้อมทั้งสาปส่งไปหนึ่งยกเช่นเดียวกับเหลิ่งกวง
อย่างน้อยในวันนี้ คนที่รู้สึกเช่นเดียวกับเหลิ่งกวงก็มีตั้งมากมาย