ตอนที่ 436
ตอนที่ 436 รุ่นน้องเรืองแสงได้
October 22, 2026
ตอนที่ 436 รุ่นน้องเรืองแสงได้
ปิดหน้าไม่มีปัญหา!
เรื่องนี้ทำให้หลินเยวียนเกิดความมั่นใจบางอย่าง แต่ตามกฎแล้ว ผู้แพ้ยังคงต้องเปิดหน้ากาก ต่อให้เป็นผู้ชนะท้ายที่สุดยังต้องถูกเปิดเผยใบหน้า ด่านนี้เขาจะต้องผ่านไปให้ได้!
“ไปหาจิตแพทย์”
หลินเยวียนตัดสินใจทำตามคำแนะนำของพี่สาว
คนที่เขาขอความช่วยเหลือคือซุนเย่าหั่ว รุ่นพี่ซุนเย่าหั่วเป็นคนที่จัดการเรื่องต่างๆ แล้วหลินเยวียนวางใจมากที่สุด แต่เมื่อซุนเย่าหั่วได้ยินว่าหลินเยวียนจะไปหาจิตแพทย์กลับตกใจ “นายมีเรื่องอะไรในใจหรือเปล่า”
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ”
ซุนเย่าหั่วลังเลสักพัก เดิมทีอยากให้หลินเยวียนเล่าให้ตนฟัง แต่ก็คิดว่าในเมื่อหลินเยวียนจะไปหาจิตแพทย์ จะต้องไม่ใช่เรื่องที่ตนสามารถแก้ปัญหาได้แน่ ชั่วขณะนั้นเขาจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้
“ไม่มีปัญหา!”
คงมีเพียงพระเจ้าที่รู้ว่าซุนเย่าหั่วจริงจังแค่ไหน แม้แต่ขณะอัดเพลงเขายังเคยไม่จริงจังเช่นนี้ ในที่สุดเขาก็หาจิตแพทย์ที่เหมาะสมให้กับหลินเยวียนได้ “หมอท่านนี้ชื่อเสียงดีมาก เป็นจิตแพทย์ที่ดีที่สุดในเยี่ยนโจว นอกจากนั้นเธอยังสามารถเก็บเรื่องของนายเป็นความลับ รับประกันว่าแม้แต่ฉัน เธอก็จะไม่บอก”
“ขอบคุณครับ”
“ขอบคุณอะไรกัน”
ซุนเย่าหั่วเอ่ยอย่างจริงจัง “ได้ช่วยรุ่นน้องถึงจะเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด ที่จริงเมื่อก่อนฉันก็เคยไปหาจิตแพทย์ เพราะความเครียดเรื่องดนตรี ฉันเชื่อว่าความกังวลของรุ่นน้องคงมาจากเรื่องดนตรีเหมือนกัน ฉันเชิญเธอมาที่มณฑลฉินแล้ว เรื่องค่าใช้จ่ายฉันจัดการเอง รุ่นน้องแค่ไปหาก็พอแล้ว จะให้เธอไปหา หรือว่านาย…”
“เดี๋ยวผมไปเอง”
“ไม่มีปัญหา”
วันรุ่งขึ้นซุนเย่าหั่วก็ขับรถมารับหลินเยวียน ระหว่างทางเขายังเอ่ยถึงเสียงของหลินเยวียนที่เปลี่ยนไป จนกระทั่งส่งหลินเยวียนถึงชั้นบนของคอนโดมิเนียมสูง “ตอนนี้เธออยู่ข้างบน แต่เธอไม่รู้จักสถานะของนาย นายคุยกับเธอเองนะ ฉันจะรออยู่ข้างล่าง”
“ครับ”
หลินเยวียนลงจากรถ
เมื่อมาถึงหมายเลขห้องที่นัดหมายกันไว้ หลินเยวียนก็รู้สึกกดดันขึ้นมาอย่างประหลาด เขามีความลับที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถปริปากบอกได้ นี่เป็นสิ่งที่แม้แต่จิตแพทย์ก็บอกไม่ได้ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ปัญหาของเขาจะได้รับการแก้ไขจริงหรือไม่
“ก๊อกๆๆ”
หลินเยวียนเคาะประตูด้วยความกังวลใจไอรีนโนเวล
คนเปิดประตูคือผู้หญิงอายุประมาณสามสิบปีคนหนึ่ง แลดูสวยพริ้งเพรา สายตาที่เธอมองมายังหลินเยวียนไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่ยิ้มอย่างอบอุ่น “คุณคือแขกที่นัดหมายไว้สินะคะ เชิญเข้ามาค่ะ”
ไม่ได้ใช้คำว่าคนไข้ด้วยซ้ำไอรีนโนเวล
หลินเยวียนพลันคิดติดตลก
หลังจากเข้าไป อีกฝ่ายก็เชิญให้หลินเยวียนนั่งลงบนโซฟา ส่วนเธอก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม “บนโต๊ะมีเครื่องดื่มหลายประเภท ชอบดื่มอะไรฉันจะชงให้ ม่านปิดแล้ว เพราะฉะนั้นห้องจะมืดเล็กน้อย ถ้าคุณไม่ชอบ ฉันจะเปิดไฟให้”
“ไม่ต้องหรอกครับ”
หลินเยวียนไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายลำบาก ลงมือชงชาด้วยตนเอง ส่วนอีกฝ่ายก็แนะนำตาเอง “ฉันชื่อหลินลี่ คุณเรียกฉันว่าหมอหลินก็ได้ หรือจะเรียกว่าพี่ลี่ลี่ก็ไม่มีปัญหา”
“ครับ”
หลินเยวียนพยักหน้า ดื่มชาหนึ่งอึก ที่จริงแล้วหลินเยวียนกำลังทำใจ จากนั้นจึงบอกไปว่า “ผมชื่อหลินเยวียน เป็นนักประพันธ์เพลง เคยปล่อยเพลงมาบ้าง”
“บังเอิญจังเลย”
หลินลี่กล่าวกลั้วหัวเราะ “พวกเราเป็นคนตระกูลหลินเหมือนกัน อันที่จริงฉันได้พูดคุยกับนักประพันธ์เพลงหลายคน คุณไม่ใช่นักประพันธ์เพลงคนแรกที่ฉันได้พบในอาชีพของฉัน สะดวกให้ฉันฟังเพลงของคุณได้ไหมคะ เพลงที่คุณคิดว่าเป็นผลงานชิ้นโบแดง”
หลินเยวียนบอก “นามปากกาผมคือเซี่ยนอวี๋”
หลินลี่นิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นจึงเอ่ยช้าๆ “งั้นฉันว่าฉันคงไม่ต้องฟังแล้วละ ฉันเคยฟังผลงานของคุณมาหมดทุกเพลง คุณสามารถเล่าความทุกข์ใจของคุณมาได้เลย และแน่นอนว่าสามารถเขียนลงในสมุดบันทึกได้เช่นกัน”
หลินเยวียนรู้สึกประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
เขาจำได้ว่าจินมู่ตกใจมากเมื่อได้ยินว่าเขาคือเซี่ยนอวี๋ แต่เมื่อเทียบกันแล้ว หลินลี่กลับเยือกเย็นเหลือเกิน แน่นอนหลินเยวียนเองก็ไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การตกใจ “ไม่ต้องเขียนหรอกครับ ผมแค่มีปัญหาเรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมีความรู้สึกหวาดกลัวกล้อง”
“ความรู้สึกหวาดกลัว?”
“กลัวกล้อง”
“รวมไปถึงเซลฟีด้วยไหม?”
หลินเยวียนพยักหน้า เขาไม่เคยถ่ายเซลฟีมาก่อน อย่างน้อยก็หลังจากที่มาถึงโลกนี้ เขาไม่เคยถ่ายเซลฟีแม้แต่ครั้งเดียว “คนที่สนิทจะช่วยลดอาการนี้ได้ หรือถ้าใส่หน้ากากจะไม่มีปัญหาครับ”
“อย่างนั้นหรือ…”