ตอนที่ 66 พ่อเพลงไม่มีทางผิด

ตอนที่ 66 พ่อเพลงไม่มีทางผิด

“ปรากฏตัวแล้ว!”

หญิงสาวในห้องด้านข้างก็คือกู้ซี เมื่อได้ยินเพลงที่ยังไม่เคยเผยแพร่มาก่อน กู้ซีทั้งตื่นเต้นทั้งปวดใจ!

ตื่นเต้นก็เพราะ…

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินเพลงนี้ก็เป็นเวลาสี่เดือนแล้ว ในที่สุดเธอก็เฝ้าคอยจนได้เยี่ยมเยียนพ่อเพลงผู้ลึกลับท่านนี้อีกครั้ง!

ปวดใจเพราะ…

เวลาผ่านมาเนิ่นนานขนาดนี้ เพื่อที่จะตามหาพ่อเพลงลึกลับท่านนี้ กู้ซีก็จะมาเฝ้ารอที่ห้องเปียโนช่วงพักระหว่างคาบเรียนแทบทุกวัน ถึงขั้นที่แม้แต่ช่วงพักกลางวันก็ยังมาใช้เวลาในห้องเปียโนเลย ช่วงเย็นหลังเลิกเรียนก็จะเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากห้องเปียโน เพราะกลัวว่าจะคลาดกันไปอีกครั้ง!

แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นเวลานานเหลือเกิน

กู้ซีคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ปรากฏตัวอีกแล้ว

ทว่าในวันนี้ เธอกลับรอคอยการปรากฏตัวของเขาอีกครั้งได้สำเร็จ ชั่วขณะนั้นกู้ซีรู้สึกว่าตนเองโชคดีเหลือเกินที่ยืนหยัดและไม่ยอมแพ้มานานถึงขนาดนี้!

หัวใจเต้นระส่ำ

กู้ซีรีบพุ่งปราดเข้าไปยังระเบียงทางเดิน ก่อนจะตรงดิ่งไปยังห้องเปียโนด้านข้างอย่างว่องไว

เธอมั่นใจว่า โน้ตเปียโนดังออกมาจากในห้องนี้!

เธอยื่นมือออกไป หมายเปิดประตูห้อง ทว่าทันใดนั้นก็หยุดชะงัก

อยู่ๆ พรวดพราดเข้าไปรบกวนจะทำให้พ่อเพลงโมโหไหมนะ

กู้ซีรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง พ่อเพลงจำนวนมากอารมณ์ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ถ้าหากตนทำให้อีกฝ่ายเกิดภาพจำที่ย่ำแย่ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็จบเห่กันพอดี

ความประทับใจแรกสำคัญมาก!

“รอให้เสียงเปียโนจบก่อนแล้วกัน” วันนี้เธอจะรออยู่ตรงนี้แหละ ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ไปไหนแม้แต่นิดเดียว พ่อเพลงไม่มีทางติดปีกบินหายไปได้หรอก

ผ่านไปห้านาที

เสียงเปียโนในห้องหยุดลง เข้าไปตอนนี้แหละเหมาะสม

กู้ซีรู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว เธอสูดลมหายใจเข้าลึก จัดแจงเสื้อผ้าและผมเผ้าให้เรียบร้อย เมื่อมั่นใจแล้วว่าตนไม่มีจุดไหนที่ผิดกาลเทศะ จึงเคาะประตูเบาๆ

เธอไม่กล้าเคาะประตูรัว

จึงเคาะสามครั้งอย่างใส่ใจ

หลินเยวียนซึ่งอยู่ในห้องประหลาดใจ ไม่รู้ว่าใครมาหาตน ถึงขั้นลอบรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อย

เปียโนหลังนี้คงไม่ได้มีเจ้าของหรอกใช่มั้ย

เขาเอ่ยปากว่า “เชิญครับ”

ประตูถูกเปิดออก หลินเยวียนเห็นคนที่เคาะประตู หัวคิ้วก็ขมวดเล็กน้อย

กู้ซี?

หลินเยวียนจำชื่อของผู้หญิงคนนี้ได้ ว่ากันว่าเป็นคนที่เล่นเปียโนได้ยอดเยี่ยมที่สุดของวิทยาลัย ตอนที่อาจารย์สอนเปียโนก็เคยเอ่ยถึงเธอ

ทว่าภาพจำที่หลินเยวียนมีต่อผู้หญิงคนนี้ไม่ดีเลย เพราะทุกครั้งที่พบหน้าอีกฝ่าย ก็มักจะเกิดเรื่องไม่สบอารมณ์อยู่ตลอด

เมื่อเทียบกับหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นของหลินเยวียน

ในใจของกู้ซีราวกับเกิดคลื่นโหมคลั่ง จ้องมองตาแทบถลน สมองขาวโพลน!

“มีอะไรครับ”

หลินเยวียนรออยู่หลายวินาที อีกฝ่ายไม่เอ่ยปากโต้ตอบ จึงทำได้เพียงเป็นฝ่ายออกตัวถามเอง

“เมื่อกี้!”

ครั้นกู้ซีเอ่ยปากพูดจึงพบว่าตนเองปากคอแห้งผาก ในใจของเธอยังคงโอบกอดความหวังสุดท้าย

“เพลงนั้นนาย…แค่ก…คุณเป็นคนเขียนเหรอคะ”

“ครับ”

หลินเยวียนยอมรับว่าเรื่องประเภทนี้ไม่ได้ทำให้เขากังวลใจสักเท่าไหร่ หนำซ้ำเขายังมั่นใจว่าบนโลกนี้ไม่มีเพลงที่คล้ายคลึงกัน

จบสิ้นแล้ว!

คำตอบของหลินเยวียนทำให้ความหวังทั้งหมดของกู้ซีมอดมลายไปทันที

เมื่อเห็นหัวคิ้วขมวดเป็นปมของหลินเยวียนโดยไม่ปิดบัง ชั่วขณะนั้นเธอแทบอยากตบหน้าตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด

เขาเป็นถึงพ่อเพลงลึกลับท่านนั้นเชียวนะ!

กู้ซีจินตนาการตัวตนของพ่อเพลงคนนี้นับไม่ถ้วน ตัวอย่างเช่นอาจารย์หรือศาสตราจารย์ท่านหนึ่งในวิทยาลัยซึ่งไม่ค่อยชอบเป็นที่สนใจของผู้คน หรือไม่ก็พ่อเพลงจากข้างนอกที่ผ่านมา…

สิ่งเดียวที่ไม่เคยนึกถึงเลยก็คืออีกฝ่ายเป็นนักศึกษาเหมือนกับตัวเอง!

ที่แท้ตนพบหน้าครั้งแรกก็ล่วงเกินพ่อเพลงไปแล้ว ตนยังคิดอยากจะมีความประทับใจแรกได้ยังไงกัน