ตอนที่ 673
ตอนที่ 673 จงโจว
October 22, 2026
‘เพิ่งผ่าด่านที่ห้า แบบนี้ก็ได้ใช่ไหม?’
‘ทุกคนนนน คำว่า เพิ่ง คือประเด็นสำคัญ!’
‘พ่อเพลงอวี๋แรงอยู่นะ! ฉินฉีฉู่เยี่ยนหานผนวกรวมกันทุกวันนี้ ความยากลำบากในการคว้าแชมป์สิบสองสมัยไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!’
‘ถ้าทำสำเร็จ จะยิ่งบ้ากว่าการครองหกตำแหน่งในสิบอันดับแรกอีกนะ!’
‘ผมก็ว่าปีนี้เซี่ยนอวี๋พยายามขนาดนี้ แชมป์ห้าสมัยก็ได้มาแล้ว หกสมัยอีกไม่ไกลแล้ว’
‘หลังจากนี้จะต้องมีขาใหญ่ลอบโจมตีอย่างแน่นอน!’
‘ที่ผ่านมาเซี่ยนอวี๋ลอบโจมตีคนอื่นตลอด จะมีสักกี่คนลอบโจมตีเซี่ยนอวี๋?’
‘นอกเสียจากว่าหยางจงหมิงหรือพ่อเพลงบางท่านจากทางจงโจวออกโรง!’
‘พ่อเพลงหยางฝีมือระดับปีศาจ ต้องเป็นเพราะเขาหยุดแชมป์สามสมัยของเซี่ยนอวี๋ ไปกระตุ้นเซี่ยนอวี๋เข้า ตอนนี้ปลาตัวนี้เลยต้องการให้วงการเพลงชดใช้ด้วยแชมป์สิบสองสมัย!’
‘ฮ่าๆๆๆ หยางจงหมิงคือคนบาปชั่วนิรันดร์ในวงการดนตรี!’
‘…’
แชมป์สิบสองสมัยเป็นเส้นทางที่ยากที่สุดในการคว้าตำแหน่งพ่อเพลง
และในวันนี้ วันที่คลื่นแห่งการผนวกรวมบลูสตาร์เริ่มต้นขึ้น ความยากของแชมป์สิบสองสมัยคือระดับขุมนรก!
บางคนในวงการดนตรีถึงกับคิดว่ากฎของการเป็นพ่อเพลงด้วยการคว้าแชมป์สิบสองสมัยนั้นถูกยกเลิกไปแล้ว
เนื่องจากในปัจจุบันนี้ทวีปที่ผนวกรวมมีมากเหลือเกิน!’
แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะคว้าแชมป์สิบสองสมัยติดต่อกัน!
แต่เซี่ยนอวี๋ดันมาเลือกเดินเส้นทางนี้ซะได้!
นี่มันเดินสวนทางกับคนอื่นชัดๆ !
เรื่องนี้ทำให้ทั้งโลกออนไลน์แตกตื่นและว้าวุ่นกันยกใหญ่!
……
‘ถึงขั้นที่แม้แต่พ่อเพลงบางคนก็ยังตื่นตัวเช่นเดียวกัน!’
‘เขาบ้าไปแล้วหรือไง?’
‘จะคว้าแชมป์สิบสองสมัยในสถานการณ์ที่ห้าทวีปผนวกรวม?’
‘ฉันคิดว่าแชมป์สิบสองสมัยกลายเป็นตำนานไปแล้ว!’
‘คว้าแชมป์สิบสองสมัย ตอนนี้แม้แต่หยางจงหมิงก็ทำไม่ได้แล้วล่ะมั้ง?’
‘ด้วยความสามารถของเขา ปั้นซุนเย่าหั่วกับเจียงขุยให้เป็นราชาราชินีเพลงไม่ง่ายกว่าหรือ?’
‘ต้องท้าทายความยากระดับขุมนรก?’
‘ใครบอกว่าในบรรดาสามสหาย เซี่ยนอวี๋คือคนที่ถ่อมตัวที่สุด ผมว่าเขาบ้าบิ่นยิ่งกว่าฉู่ขวงอีกนะ!’
‘ปลายทางของความถ่อมตัวคือความเย่อหยิ่ง?’
‘ว่ากันว่าเซี่ยนอวี๋เป็นอันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นใหม่ คือถ้าไม่บ้าบิ่นก็เป็นวัยรุ่นเสียเปล่าหรือ?’
‘เขารู้ว่าถ้าพูดออกไป หลังจากนั้นจะมีคนลากเขาลงจากหลังม้า?’
‘กลายเป็นพ่อเพลงด้วยวิธีคว้าแชมป์สิบสองสมัย นี่คือภาพที่พ่อเพลงแนวหน้าหลายคนไม่อยากเห็น’
‘…’
ตกตะลึงก็ส่วนตกตะลึง
พ่อเพลงที่ยังคงใจเย็นอยู่ได้ต่างรู้ดีว่า เส้นทางนี้ของเซี่ยนอวี๋นั้นยากเย็นแค่ไหน แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสำเร็จ!
หลังจากนี้จะต้องมีพ่อเพลงระดับเดียวกับหยางจงหมิงคอยซุ่มโจมตีอย่างแน่นอน!
ทำไมน่ะหรือ
ก็เพราะพ่อเพลงเหล่านี้ก็ล้วนผ่านด่านสิบสองฤดูกาลเพลงไม่ได้อย่างไรล่ะ!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสถานการณ์ในปัจจุบันที่ทั้งห้าทวีปผนวกรวมกัน…
แล้วเซี่ยนอวี๋เป็นใคร จะมาทำได้?
หรือว่าคุณแข็งแกร่งกว่าพ่อเพลงชั้นนำเหล่านั้นของบลูสตาร์?
ถ้าทำเรื่องนี้สำเร็จจริงๆ พ่อเพลงชั้นนำเหล่านั้นจะเอาหน้าไปไว้ไหน
ไม่ใช่พ่อเพลงทุกคนจะดีต่อเซี่ยนอวี๋อย่างหยางจงหมิง
พ่อเพลงบางคนไม่มีทางยอมให้เซี่ยนอวี๋ผ่านด่านฤดูกาลเพลงได้สำเร็จอย่างแน่นอน!
ฉินฉีฉู่เยี่ยนหานอาจมีไม่กี่คนที่หยุดเซี่ยนอวี๋ได้
แต่
ใครจะรับประกันล่ะว่าทางจงโจวจะไม่มีคนลงมือ?
ต้องเข้าใจว่า
จงโจวในฐานะศูนย์กลางของบลูสตาร์ มีขาใหญ่ในหลากหลายวงการกำลังศึกษาวิจัยอยู่ที่นั่น
คนเหล่านั้นคือทีมจงโจว!
คล้ายกับทีมชาติบนโลก!
ไม่ว่าจะสุ่มเลือกใครสักคนออกมา ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือซึ่งยืนอยู่บนยอดพีระมิดทองคำ!
เป็นไปได้มาก
ว่าในอีกไม่นานคนเหล่านั้นจะได้ยินข่าว
ฉินฉีฉู่เยี่ยนหานอาจมีพ่อเพลงบางคนสั่นสะท้าน
……
สตาร์ไลท์
หยางจงหมิงหัวเราะสั่น แววตาแฝงความบ้าบิ่น “มองคนไม่ผิดจริงๆ ”
เจิ้งจิ้งลมหายใจกระชั้น “เขาไม่ใช่แค่คิดจะทำลายสถิติพ่อเพลงที่อายุน้อยที่สุดของลู่เซิ่ง แต่ยังคิดจะใช้วิธีขึ้นเป็นพ่อเพลงด้วยแชมป์สิบสองสมัยเหมือนลู่เซิ่งด้วย?”
หยางจงหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ลู่เซิ่งตอนอายุเท่านี้ยังตามหลังอยู่ไกล”
เจิ้งจิงปรับลมหายใจ กล่าวกลั้วหัวเราะ “ถึงยังไงลู่เซิ่งก็เป็นคนที่คุณสอนมา”
ในวงการเพลงมีคนน้อยนักที่จะรู้ว่า
พ่อเพลงซึ่งอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์บลูสตาร์ เคยเป็นกึ่งลูกศิษย์ของหยางจงหมิง ก่อนที่จะกลายเป็นพ่อเพลง
“แต่คู่แข่งตัวฉกาจที่สุดของเขาไม่ใช่ลู่เซิ่ง”
แววตาของหยางจงหมิงรี่ลงเล็กน้อย พลางมองไปยังทิศตะวันออก
นั่นคือทิศของจงโจว
เจิ้งจิงเลิกคิ้ว “จงโจวต้องเคลื่อนไหวแน่ แต่น่าจะไม่ใช่ตอนนี้ ไม่อย่างนั้นเจ้าพวกคนแก่พวกนั้นคงขายหน้าแย่ จะให้เจ้าแก่พวกนั้นผลัดกันรังแกรุ่นร้องก็คงไม่ได้”
หยางจงหมิงเอ่ยว่า “กลัวก็แต่พวกยอดพีระมิดของจงโจวออกโรง”
เจิ้งจิงลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะบอกว่า “ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ช่วงนี้พวกเขากำลังเล่นทางเพลงซิมโฟนีอยู่ไม่ใช่หรือ ชาร์ตเพลงไม่ได้อยู่ในสายตาพวกเขาแล้ว กลัวก็แค่คนที่เล่นเปียโนพวกนั้น…”