ตอนที่ 788
ตอนที่ 788 ตราบจนโลกสูญสลาย
October 22, 2026
ตอนที่ 788 ตราบจนโลกสูญสลาย
……….
ไม่ว่าจะเป็นผู้ชมที่เคยอ่านการ์ตูนมาก่อนหรือไม่ พวกเขาล้วนสังเกตเห็นการอัปเดตเรื่องสแลมดังก์ในทันที
‘มาแล้วมาแล้ว!’
‘อัปเดตใหม่สองตอน!’
‘สะใจมาก!’
‘ครั้งนี้ไม่ขาดทุน!’
‘คุ้มค่าแก่การรอสองวัน!’
‘ฉันเคยอ่านการ์ตูน นี่คือฉากดัง!’
‘มิสึอิ ผมมาแล้ว!’
‘…’
แม้ว่าความเชื่อมโยงระหว่างการ์ตูนและแอนิเมชันจะลึกซึ้งมาก แต่แอนิเมชันมีข้อได้เปรียบในด้านเสียงพากย์ ภาพ และดนตรี ซึ่งทำให้ความเข้าถึงของอารมณ์นั้นเหนือกว่าการ์ตูนมาก และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำไมการ์ตูนหลายเรื่องจึงได้รับความนิยมอย่างล้นหลามหลังผลิตเป็นแอนิเมชันแล้ว
ดังนั้น
แม้ว่า หลายๆ คนจะเคยอ่านเรื่องราวในการ์ตูนแล้ว พวกเขายังคงคาดหวังกับแอนิเมชันอย่างเต็มเปี่ยม!
แน่นอน
ยังมีผู้ชมอีกหลายคนที่ยังไม่เคยอ่านการ์ตูน
ยกตัวอย่างเช่น หลู่ปิน
หลู่ปินเป็นนักเรียนมัธยมปลาย
เขาชื่นชอบสแลมดังก์มาก ถึงแม้เขาจะไม่ได้อ่านการ์ตูน แต่เขารับรู้สปอยล์มาจากคนที่เคยอ่านการ์ตูนมาก่อน จึงรู้ว่ามิสึอิมีสถานะสูงมากในใจในดวงใจของแฟนการ์ตูน
เพราะมิสึอิเคยออกโรงในเรื่องราวก่อนหน้านี้ไปแล้ว
ชายคนนี้ไว้ผมยาว อยู่ในกลุ่มอันธพาล มาถึงก็เปิดฉากปะทะกับพวกซากุรางิ และทำให้รุคาวะพลอยเลือดตกยางออก
ภาพลักษณ์ของตัวร้ายที่สมบูรณ์แบบ!
ไม่ว่าอย่างไร หลู่ปินก็ไม่ชอบตัวละครแบบมิสึอิเอาซะเลย ถึงขั้นเกลียดพวกเขาด้วยซ้ำไป
แล้วทำไมมิสึอิถึงมีสถานะสูงส่งในใจของแฟนการ์ตูนได้ล่ะ
หลังจากนี้ตัวละครนี้จะต้องกลับตัวกลับใจในภายหลังอย่างแน่นอน
ผลงานหลายเรื่องชอบใช้กลยุทธ์นี้สร้างตัวร้ายที่น่าขยะแขยงขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงทำให้พวกเขากลับตัวกลับใจเพื่อล้างบาป
นี่คือหนึ่งในกลวิธีที่หลู่ปินเกลียดที่สุด
แต่วิธีนี้กลับบังเอิญใช้ได้ผลดี ความนิยมของตัวร้ายซึ่งกลับตัวกลับใจแล้วหลายคนมักเอาชนะความนิยมของตัวละครฝ่ายอธรรมได้อย่างง่ายดาย
สำหรับเรื่องนี้ หลู่ปินมองว่า
ทั้งหมดนี้คือกลยุทธ์ของผู้ผลิตผลงาน
จะกลับใจอย่างไรก็ตามแต่ ถ้าฉันชอบตัวละครนี้ขึ้นมา เท่ากับฉันแพ้
หลู่ปินคลิกเปิดตอนที่ 27 ด้วยความรู้สึกต่อต้านอยู่ในใจ
ในตอนนี้ ไม่มีการปะทะทางกายภาพเกิดขึ้นอีกต่อไป
เรื่องราวเน้นไปยังการปะทะทางวาจาและความทรงจำของมิสึอิ
ในตอนแรก สองมือของหลู่ปินกอดอก ทำท่าทางเพื่อบอกว่า ‘ฉันจะรอเงียบๆ เพื่อดูนายกลับตัวกลับใจ’
อย่างไรก็ตาม…
เมื่อหลู่ปินเห็นมิสึอิยอมบาดเจ็บเพื่อทำคะแนนให้กับทีม
เมื่อหลู่ปินเห็นมิสึอิอยู่ในโรงพยาบาลด้วยท่าทางสับสนเพราะไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งกันได้
เมื่อหลู่ปินเห็นมิสึอิพยายามอย่างเต็มที่เพื่อกลับเข้าการแข่งขันอีกครั้ง แม้ว่าหมอจะห้ามแล้วก็ตาม
เมื่อหลู่ปินเห็นมิสึอิยืนอยู่นอกสนามเงียบๆ ด้วยท่าทางเศร้าหมอง เขาหันหลังกลับ และเดินออกนอกสนามไป
เมื่อหลู่ปินเห็น…
ความทรงจำในวัยเยาว์ของมิสึอิดั่งสายน้ำถั่งโถมเข้ามาหาเขา และก่อเกิดเป็นเกลียวคลื่นอย่างเงียบเชียบ
ในห้องอันเงียบสงัด
แขนของหลู่ปินซึ่งกอดอกอยู่เมื่อครู่ลดระดับลงโดยไม่รู้ตัว
ดวงตาของเขาแสบเล็กน้อย และทันใดนั้นร่องรอยของความเจ็บปวดปรากฏขึ้นในหัวใจของเขา
ความเจ็บปวด?
ทันใดนั้นหลู่ปินส่ายหน้าเต็มแรง!
นี่คือกลยุทธ์ในการผลิตผลงานของอิ่งจือทั้งนั้นแหละ!
เมื่อสังเกตเห็นจุดนี้ หลู่ปินจึงเอ่ยเตือนตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกำลังล้างสมองตนเอง เขาไม่ยอมให้ตัวละคนนี้ได้รับการล้างบาปง่ายๆ หรอก!
“มิสึอิเป็นตัวร้าย!”
ไม่ว่าจะล้างบาปอย่างไร ก็เปลี่ยนแปลงความจริงเรื่องนี้ไม่ได้!
และขณะที่หลู่ปินกับลังสับสนว้าวุ่นอยู่ในใจ ความทรงจำและความเป็ นจริงยังคงเกี่ยวโยงกัน
“ที่จริงแล้วนายไม่เคยละทิ้งความรักที่มีต่อกีฬาบาสเกตบอล!”
“คนที่ดึงนายไว้และทำให้นายไม่สามารถออกไปจากตรงนี้ได้ก็คือตัวนายเอง!”
ทั้งคำถามและการตอบโต้ ความขัดแย้งและการดิ้นรน ทั้งหมดทั้ง มวลล้วนมาถึงจุดเปลี่ยนพร้อมกับการปรากฏตัวของโค้ชอันไซ!
แกร็ก
ประตูเปิดออก
ท่ามกลางแสงอันเจิดจ้า โค้ชยืนอยู่ที่นั่นและพูดออกมาสามคำ
“นายนี่เอง”
สีหน้าของมิสึอิเปลี่ยนไป
เด็กหนุ่มผู้เคยฉายแววตั้งแต่วัยเยาว์จนกลายเป็นดาวเด่นในโรงเรียน ด้วยการนำทีมพลิกสถานการณ์กลับมาชนะและคว้าแชมป์ด้วยตัวคนเดียว เขาเคยได้รับข้อเสนอจากโรงเรียนบาสเกตบอลชื่อดังหลายแห่ง แต่เขากลับมุ่งมั่นที่จะติดตามโค้ชอันไซ และเลือกมายังโชโฮคุซึ่งแทบจะไม่มีชื่อเสียงเลย…
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะโค้ชซึ่งอยู่เบื้องหน้าคนนี้
ทั้งชีวิตนี้เขาเคารพโค้ชอันไซมากที่สุด
ท่ามกลางความสับสน
ดูเหมือนว่ามิสึอิจะกลับลงสนามแล้ว
คำสอนของโค้ชอันไซดังขึ้นในห้วงสำนึกของมิสึอิอีกครั้ง
“อย่าหมดหวังจนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย เพราะการแข่งขันจะจบลงทันทีที่นายยอมแพ้”
เขาในเวลานั้น หยิบลูกบาสเกตบอลขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่ลังเล และหันหลังวิ่งเข้าไปยังฝูงชน
……
หน้าจอ
หลู่ปินสีหน้าเปลี่ยนไป
หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
ราวกับว่ามีมดนับไม่ถ้วนไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนหัวใจของเขา ให้ความรู้สึกเจ็บแปลบๆ
ทว่าหลังจากนั้น
มดก็ไต่ไปทั่วศีรษะและผิวหนังของเขา เขาเริ่มรู้สึกชาวาบ ขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่างกาย!
ดวงตาของเขาแสบอีกครั้ง
อดทนไว้!
ทั้งหมดทั้งมวลนี้เป็นกลยุทธ์!
เขาพยายามอย่างมากที่จะหยุดอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน แต่กลับไม่เป็นผล ราวกับมีบางอย่างมาบีบคอของเขาไว้
คล้ายกับว่าเด็กหนุ่มบนหน้าจอซึ่งครั้งหนึ่งเคยกระหยิ่มใจถึงขั้นหยิ่งทะนง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่อาจเก็บซ่อนความบอบช้ำและความเจ็บปวดหลังจากออกจากสนามแข่งขันได้