ตอนที่ 846
ตอนที่ 846 กวีเปียโน
October 22, 2026
ตอนที่ 846 กวีเปียโน
ห้องรับรองหมายเลข 013
เจิ้งจิงมองหลินเยวียนด้วยความตื่นเต้น “เสี่ยวอวี๋ ถ้าคุณแต่งเพลงระดับนี้ได้อีกในอนาคต อย่าว่าแต่โถงทองคำแล้ว แค่ห้องแสดงดนตรีห้าแห่งใหญ่ๆ ของบลูสตาร์เรา คุณจะเปิดการแสดงดนตรีที่ไหนก็ไม่มีปัญหา!”
หลินเยวียนไม่กล้าตอบอะไร
ชอแป็งนั้นเป็นไพ่ใบเด็ดเกินไป
ตัวเขาต้องถ่อมตัวไว้สักหน่อย
หยางจงหมิงซึ่งอยู่ด้านข้างหรี่ตาลงเล็กน้อย คล้ายกับกำลังดื่มด่ำกับบทเพลง
คุณภาพของสองบทเพลงราตรีบรรเลงของเซี่ยนอวี๋นั้นไม่จำเป็นต้องให้เขาวิจารณ์แล้ว เพราะในที่นี้ไม่มีใครฟังถึงความยอดเยี่ยมของเพลงนี้ไม่ออก
หยางจงหมิงพบว่าเซี่ยนอวี๋มักจะทำให้เขาประหลาดใจอยู่เสมอ!
อย่างเช่นวันนี้ ทั้งสองผลงานนี้ล้วนเป็นเพลงเปียโนคลาสสิกรูปแบบใหม่
ก่อนหน้านี้หยางจงหมิงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเซี่ยนอวี๋ได้ศึกษาเพลงเปียโนคลาสสิกอย่างลึกซึ้งถึงขนาดนี้
หนุ่มสาวสมัยนี้ไม่ได้ชอบเปียโนสมัยใหม่กันมากกว่าหรอกหรือ?
เหมือนกับเพลงวิวาห์ในฝัน
ก่อนหน้านี้ เซี่ยนอวี๋มีผลงานเพลงเปียโนน้อยเหลือเกิน
ส่วนใหญ่เป็นเพลงเปียโนสมัยใหม่
การประพันธ์เพลงเป็นศาสตร์ที่กว้างใหญ่ การแต่งเพลงพ็อปเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น แต่เนื่องจากเป็นที่นิยมในวงกว้าง คนส่วนใหญ่จึงคุ้นเคยมากที่สุด
อย่างไรก็ตาม ในแวดวงของพ่อเพลง
การประเมินระดับความสามารถของพ่อเพลงนั้น สุดท้ายแล้วก็ขึ้นอยู่กับความสามารถในการใช้เครื่องดนตรีต่างๆ และรูปแบบดนตรีประเภทซิมโฟนี
ยกตัวอย่างจากเครื่องดนตรีสองชนิดที่พบได้บ่อยอย่างเปียโนและกีตาร์
เปียโนจะเน้นไปที่การใช้เส้นทำนองและสีสันของเสียงมากกว่า ในขณะที่กีตาร์จะมีจังหวะและการเคลื่อนไหวที่ซับซ้อนมากกว่า
ยกตัวอย่างเช่นผลงานของประธานโจว
เพลงอย่าง ‘ความเงียบ’ และ ‘ความลับที่บอกไม่ได้’ เป็นแบบฉบับของผลงานที่ใช้แนวคิดของเปียโน
ส่วนเพลงอย่าง ‘รักเรียบง่าย’ และ ‘หอมรวงข้าว’ เป็นแบบฉบับของผลงานที่ใช้แนวคิดของกีตาร์
การประพันธ์เพลงด้วยเครื่องดนตรีแต่ละชนิดย่อมมีแนวคิดที่แตกต่างกัน
แม้แต่พ่อเพลง ก็ยังมีเพียงไม่กี่คนที่จะเชี่ยวชาญในทุกด้าน
แต่ในตอนนี้เซี่ยนอวี๋กลับแสดงให้เห็นถึงศักยภาพในด้านนี้
เด็กคนนี้
อนาคตสดใสแน่นอน!
……
ห้องรับรองหมายเลข 022
ลิเลียมองชื่อผู้ประพันธ์เพลงด้วยความประหลาดใจ
เซี่ยนอวี๋?
ลิเลียเป็นชาวจงโจว ไม่ค่อยรู้จักเซี่ยนอวี๋สักเท่าไหร่ แต่ก็พอได้ยินเรื่องราวมาบ้าง
พ่อเพลงที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของบลูสตาร์
แค่ตำแหน่งนี้ก็โดดเด่นมากแล้ว สำหรับคนที่หลงใหลในดนตรีอย่างลิเลียย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เคยได้ยินชื่อนี้ แต่เธอคิดว่าเซี่ยนอวี๋เป็นพ่อเพลงที่แต่งเพลงพ็อปเสียมากกว่า
ใครจะไปคิดว่าเขาจะเชี่ยวชาญการเล่นเปียโนได้ด้วย!
ทั้งสองอย่างนี้เป็นคนละเรื่องกันเลย
จุดนี้อาจเกี่ยวข้องกับการห่วงโซ่แห่งการดูถูกซึ่งมีอยู่ในวงการดนตรี ลิเลียไม่ได้ดูถูกเพลงพ็อป เธอก็ชอบฟังเพลงพ็อปเหมือนกัน แต่เนื่องจากเธอเรียนรู้การเล่นเครื่องดนตรีต่างๆ มาตั้งแต่เด็ก สิ่งที่เธอรักที่สุดในใจก็คือการบรรเลงดนตรีด้วยเครื่องดนตรีหลายชนิด นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีความสามารถลึกซึ้งในด้านเปียโนคลาสสิกอีกด้วย!
“ลิขสิทธิ์ซื้อได้ไหม?”
“น่าจะไม่มีปัญหาค่ะ ตอนนี้กำลังเจรจากับบริษัทที่ดูแลเซี่ยนอวี๋ ยืนยันแล้วว่าผู้ซื้อรายอื่นๆ ไม่ได้ซื้อลิขสิทธิ์แบบผูกขาด”
“อืม”
เซี่ยนอวี๋ ลิเลียจำชื่อนี้ไว้ในใจเงียบๆ
……
ห้องรับรองหมายเลข 044
ผู้ช่วยของหลิงคงมีท่าทางกระอักกระอ่วน
“ยังจะถามราคาหรือเปล่าครับ?”
“ถามพ่อแกเถอะ!”
หลิงคงสบถออกมาอย่างไม่เกรงใจ
เขาไม่คาดคิดเลยว่าเพลงที่เขาหมายตาไว้นั้นกลับกลายเป็นผลงานของเซี่ยนอวี๋!
นี่มันเรื่องอะไรกัน!
เกือบไปแล้ว เขาเกือบหน้าแตกเพราะไปขอซื้อเพลงเปียโนของเซี่ยนอวี๋ จะให้สภาพจิตใจในตอนนี้ไม่พังทลายได้ยังไง!
แม้ว่าเซี่ยนอวี๋อาจจะไม่รู้เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ ทว่าหลิงคงก็ยังรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง ความอายอย่างเจ็บแสบและความหงุดหงิดพลุ่งพล่านในใจ
“ฉันจะไม่บอกใครหรอก”
หวังจื่อพอจะรู้เรื่องราวอยู่บ้าง แกล้งพูดกลั้วหัวเราะ
“นายแน่มาก!”
“คืนนี้ฉันจะลุยสักสิบคน!”
“ใจเย็นพรรคพวก กินยามันไม่ดีต่อสุขภาพ”
คำพูดนี้ยิ่งทำให้หลิงคงรู้สึกยิ่งแย่กว่าเดิม
……
ห้องรับรองหมายเลข 007
ซงเต่าอวี่รู้สึกทุกข์ใจยิ่งกว่าหลิงคงเสียอีก!
มหาสงครามเทพเซียนยังไม่ทันเริ่มต้น เธอก็เพลี่ยงพล้ำต่อเซี่ยนอวี๋ที่โถงทองคำเสียแล้ว และยังเป็นการเพลี่ยงพล้ำต่อหน้าพ่อเพลงมากมายอีกด้วย!
ทั้งกระอักกระอ่วน ทั้งอับอาย
แม้แต่คนที่ปล่อยวางได้ ในเวลานี้ก็ยังยากจะรับมือ
อีเถิงเฉิงซึ่งอยู่ด้านข้าง เองก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เขารู้ว่าในคืนนี้เซี่ยนอวี๋ก็มีผลงานที่จะขึ้นเวที แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นสองบทเพลงนี้!
นี่เป็นสองบทเพลงที่ทำให้แม้แต่อีเถิงเฉิงก็รู้สึกหวั่นใจ
ความรู้สึกสะเทือนใจที่ก่อให้เกิดขึ้นนั้นเหนือกว่าเครื่องลายครามในเดือนพฤศจิกายนไปอีกขั้น
เพราะแม้ว่าผลงานก่อนหน้ายังเป็นเพลงพ็อป แต่กลับสร้างวิธีการเล่นใหม่ทั้งหมด และแสดงสไตล์โรแมนติกซึ่งทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง!
“คงต้องฝากไว้ที่คุณแล้ว”
ซงเต่าอวี่รู้ดีว่าถึงแม้การจัดอันดับประจำฤดูกาลจะยังไม่เริ่มขึ้น แต่ตนได้พ่ายแพ้ไปแล้ว
“ปล่อยให้ผมจัดการเอง!”
อีเถิงเฉิงสูดลมหายใจลึก แม้ความมั่นใจของเขาเองก็เริ่มสั่นคลอนทีละน้อยก็ตาม
……
และเมื่อข้อมูลของบทเพลงทั้งสองในชื่อราตรีบรรเลงถูกเปิดเผยออกมา ห้องรับรองหลายๆ ห้องก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนองทันที
ก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างคาดเดาเกี่ยวกับผู้แต่งผลงานทั้งสองนี้