ตอนที่ 870 เรามีภาพวาดแบบนี้ทั้งหมดห้าภาพ (1)

ตอนที่ 870 เรามีภาพวาดแบบนี้ทั้งหมดห้าภาพ (1)

“ภาพนี้สุดยอดมาก!”

ในขณะที่หวังซินวางสายโทรศัพท์ เสียงของหวังเยวี่ยก็ดังขึ้นด้วยความตื่นเต้น ดวงตาของเธอแทบจะแนบไปกับกระจกที่กั้นภาพนั้นไว้!

“เหลือเชื่อ!”

ภรรยาของหวังซินจ้องมองภาพนั้นเช่นกัน แววตาเปี่ยมไปด้วยความหลงใหล ปากพึมพำเบาๆ ว่า “ทำไมบนโลกนี้ถึงมีภาพวาดแบบนี้อยู่ได้…”

หวังซินไม่ได้พูดอะไร

เขายืนจ้องมองภาพนั้นพร้อมกับครอบครัว ลมหายใจเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกหลงใหลขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกตกตะลึง!

ห้าแสนหยวนต่อคืน?

หวังซินรู้สึกว่าใช้เงินได้คุ้มค่าเหลือเกิน!

ไม่สิ!

เขายังรู้สึกเหมือนตัวเองได้กำไรด้วยซ้ำ!

ในฐานะเศรษฐีจากจ้าวโจว และเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในสังคม หวังซินเคยเห็นผลงานซึ่งได้รับการกล่าวขานว่าเป็นผลงานระดับปรมาจารย์บ้าง ถึงขั้นซื้อผลงานเหล่านั้นมาตกแต่งห้องทำงานเพื่อเสริมภาพลักษณ์อยู่ไม่น้อย

ในงานพบปะสังสรรค์ของเหล่าเศรษฐี

เขามักจะได้ยินผู้คนพูดถึงจิตวิญญาณแห่งศิลปะของผลงานศิลปะระดับปรมาจารย์อยู่บ่อยครั้ง

อย่างไรก็ตาม แม้ภายนอกเขาจะทำทีเห็นด้วยกับคำวิจารณ์ของคนอื่น แต่ลึกๆ แล้วเขากลับไม่ได้เชื่อถืออะไรมากมาย การซื้อภาพวาดหรืองานเขียนอักษรนั้นก็แค่เพื่อเสริมสร้างภาพลักษณ์เท่านั้นเอง ไม่อยากให้ใครมองว่าเขาเป็นเศรษฐีไร้ที่มาที่ไปไร้มีรสนิยม

แต่แล้ววันนี้เอง!

หวังซินเข้าใจเป็นครั้งแรก!

ว่าภาพเขียนภาพหนึ่งสามารถสะเทือนจิตใจคนได้อย่างแท้จริง ถ่ายทอด จิตวิญญาณแห่งศิลปะที่ลึกซึ้งออกมา!

นี่คือจิตวิญญาณแห่งศิลปะ

หวังซินได้สัมผัสถึงจิตวิญญาณแห่งศิลปะในตำนานเป็นครั้งแรกในชีวิต!

เป็นความงดงามที่ไม่อาจบรรยายได้ และเพียงแค่ชำเลืองมองก็ทำให้เขาหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้น

เขารู้สึกราวกับว่าสามารถสัมผัสถึงสารัตถะที่ภาพนี้ต้องการสื่อ สัมผัสถึงความยิ่งใหญ่ที่สามารถมองลงมาจากสรวงสวรรค์และกลืนกินแผ่นดินทั้งหมดไว้ได้อย่างชัดเจน

หัวใจของเขาคล้ายจะโปร่งโล่งมากขึ้น

ความฮึกเหิมภายในจิตใจพลุ่งพล่าน!

การหล่อหลอมจิตใจที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ล้วนเกิดขึ้นจากภาพนี้ ครั้งสุดท้ายที่หวังซินได้สัมผัสความรู้สึกนี้ได้ครั้งสุดท้ายเมื่อเขาประสบความสำเร็จครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตการทำงาน!

และในขณะนี้เขามีเพียงความคิดเดียวในหัวว่า

ไม่ว่าจะต้องทุ่มเงินมากแค่ไหน เขาก็ต้องการซื้อภาพนี้ไว้เพื่อตัวเอง เพื่อชื่นชมและสะสมส่วนตัว!

ในขณะนั้นเอง

โทรศัพท์จากเลขาก็ดังขึ้น

หวังซินรีบกดรับอย่างรวดเร็ว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น “ว่าไงบ้าง?”

เลขาตอบด้วยน้ำเสียงแปลกชอบกล “ผู้จัดการบอกว่าทางโรงแรมไม่ขายภาพพวกนี้ครับ…”

“ไม่ขายงั้นหรือ…”

หวังซินสีหน้าสลดลงทันที

เขาพอจะเข้าใจเหตุผล เพราะถ้าเขาเป็นเจ้าของโรงแรมเอง ก็คงไม่มีวันขายภาพพวกนี้เช่นกัน และจะไม่ยอมเอาภาพล้ำค่าแบบนี้มาแขวนไว้ในห้องพักโรงแรมด้วยซ้ำ!

เลขาเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ประธานครับ ถ้าท่านชอบภาพวาดจริงๆ ที่จ้าวโจวบ้านเราก็มีศิลปินชั้นครูตั้งหลายคน…”

หวังซินสวนกลับอย่างไม่ลังเล ในสายตาเขาภาพเหล่านั้นไร้ค่าไปโดยสิ้นเชิง!

แต่ภาพตรงหน้านั้นต่างออกไป แตกต่างจากผลงานศิลปะทุกชิ้นที่เขาเคยเห็น!

หวังซินยืนยันในความรู้สึกนี้ของตนเองอย่างแน่วแน่

แม้จะยังมีความเสียดายอยู่ในใจ เขาก็สูดลมหายใจลึกระงับอารมณ์ก่อนจะพูดว่า

“สามสี่คืนต่อจากนี้ ผมจะพักที่โรงแรมนี้ รวมไปถึงต่อไปนี้ผมจะพักที่โรงแรมนี้ทุกครั้งที่มาจ้าวโจว โรงแรมอื่นเลิกคิดไปได้เลย!”

“เข้าใจแล้วครับ”

แม้ในใจของเลขาจะเต็มไปด้วยคำถามนับไม่ถ้วน แต่เขาก็ไม่กล้าแสดงความเห็นขัดแย้งต่อการตัดสินใจของเจ้านาย

“จริงสิ”

หวังซินครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนเสริมว่า

“พรุ่งนี้คุณเหมียวกับคุณฟางจะมาคุยธุรกิจกับผม แจ้งพวกเขาเลยว่าให้มาพบที่โรงแรมนี้ก็แล้วกัน”

“ให้สองท่านนั้นมาที่นี่เหรอครับ?”

เลขาลังเลเล็กน้อย เอ่ยเตือนด้วยเจ้านายของตนอย่างอดไม่ได้ “การเจรจาครั้งนี้สำคัญต่อเรามาก ถ้าปล่อยให้พวกเขาเดินทางมาหาเราเองที่โรงแรม ทั้งสองท่านอาจรู้สึกว่าเราขาดความใส่ใจหรือเปล่าครับ?”

“ช่างเถอะ ผมโทรเองก็แล้วกัน”

หวังซินไม่ได้อธิบายอะไรกับเลขา เนื่องจากการเจรจาธุรกิจครั้งนี้สำคัญมาก ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเชิญทั้งสองคนมาที่โรงแรม!

เศรษฐีทั้งสองที่เขาจะพบ ต่างก็เป็นผู้ที่ชื่นชอบงานศิลปะ

แม้แต่ตัวเขาเองซึ่งไม่ได้เข้าใจศิลปะลึกซึ้ง ยังรู้สึกประทับใจและถูกดึงดูดโดยภาพวาดตรงหน้า

หวังซินไม่เชื่อว่าสองคนนั้นจะมองไม่เห็นถึงความลึกซึ้งและความกว้างขวางของจิตวิญญาณแห่งศิลปะที่ภาพวาดในห้องนี้ถ่ายทอดออกมา