ตอนที่ 939
ตอนที่ 939 เกมหมาป่าลวงพรางในชีวิตจริง
October 22, 2026
ตอนที่ 939 เกมหมาป่าลวงพรางในชีวิตจริง
จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนก็ยังคงพูดคุยกันอย่างออกรสเกี่ยวกับเกมหมาป่าลวงพราง
“เจียงขุยเล่นห่วยเกินไป!”
จ้าวอิ๋งเก้อแซวเธอ “คำพูดว่าฉันเป็นคนตัวที่ดีนะอะไรแบบนี้คือไม่ไหว ขำจนท้องแข็ง!”
เจียงขุยทำหน้าหงุดหงิด “เธอเก่งจริงๆ ลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อคืนใครโดนทุกคนรุมโหวตจนต้องออก แล้วพูดแบบน่าสงสารว่า ฉันเล่นฝั่งดีมาตลอด ทำไมทุกคนถึงสงสัยฉัน?”
จ้าวอิ๋งเก้อกระแอม
เธอรีบเบี่ยงประเด็น “ทุกคนก็เป็นมือใหม่กันทั้งนั้นแหละ มีโป๊ะแตกกันทั้งนั้น ดูเฉินจื้ออวี่สิ อยู่ดีๆ ก็บอกว่า พวกคนดีถอยไป ให้ผู้หยั่งรู้ตัวจริงออกมาสู้กับฉัน!”
“…”
เฉินจื้ออวี่เงียบไปสักพักก่อนจะพูดขึ้น “แต่คำพูดของพี่ห่าวอวิ้นก็คลาสสิกสุดๆ เลยนะ ฉันเป็นชาวบ้านนะ! ทำไมพวกคนดีถึงไม่เชื่อฉัน!”
ซย่าฝานหัวเราะดังลั่น “พวกเธอเล่นกันห่วยมาก! เมื่อคืนฉันแทบไม่เคยแพ้เลย!”
ทุกคนหันไปจ้องซย่าฝานทันที “เธอยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ? จำได้ไหมว่ามีรอบหนึ่ง เธอเป็นคนแรกที่ได้พูด แล้วเธอก็เปิดมาว่า เมื่อคืนสงบดีนะ ฉันเดาว่าแม่มดอาจช่วยคนไว้ หรืออาจเป็นเพราะผู้พิทักษ์ป้องกันได้พอดี เธอไม่ใช่แค่เปิดเผยตัวตนของตัวเอง แต่ยังช่วยบอกใบ้ให้คนอื่นรู้ว่าใครเป็นฝ่ายดีอีก สุดท้ายเธอชนะได้ก็เพราะอาศัยคนอื่นช่วยล้วนๆ !”
บอกว่าเป็นการย้อนทบทวนเกม
แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นการแฉความผิดพลาดของกันและกัน
คุยไปคุยมา ทุกคนก็หัวเราะออกมา
เพราะพวกเขายังเป็นมือใหม่กันหมด เมื่อคืนจึงเต็มไปด้วยคำพูดที่เปิดเผยตัวเองออกมาแบบไม่รู้ตัว
อย่างไรก็ตาม เรื่องเหล่านี้ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความสนใจที่ทุกคนมีต่อเกม
ในตอนนั้นเอง
ทีมงานของรายการก็ปรากฏตัวขึ้น
ผู้กำกับถือกล่องใบหนึ่งออกมา “ต่อไป ทุกคนต้องจับฉลากเลือกภารกิจของตัวเอง”
“ภารกิจ?”
ทุกคนสงสัย “เราต้องไปกันคนละที่เหรอ?”
ถงซูเหวินไม่ได้ตอบ เพียงแต่ยิ้มแล้วบอกกับทุกคน “มาจับฉลากกันเถอะ”
หลินเยวียนเป็นคนแรกที่จับฉลาก
จากนั้นทุกคนก็จับตามกันไป
เมื่อเปิดดูภารกิจ สีหน้าของแต่ละคนก็แตกต่างกันออกไป
จ้าวอิ๋งเก้อกัดริมฝีปาก ก่อนจะหันไปถามเจียงขุย “ของเธอคืออะไร?”
เจียงขุยตอบอย่างยิ้มแย้ม “เป็นพนักงานร้านกาแฟ วันนี้ฉันคงต้องเป็นสาวร้านกาแฟแล้วละ แล้วของเธอล่ะ?”
จ้าวอิ๋งเก้อคลี่ยิ้มตอบ “คล้ายๆ กับของเธอเลย ฉันต้องไปทำงานที่ร้านเสื้อผ้า” แล้วของทุกคนล่ะ บอกกันหน่อยสิ”
เฉินจื้ออวี่เอ่ยขึ้นแบบติดตลก “ฉันเป็นหมาป่าตัวที่ดีนะ”
ทุกคนหัวเราะกันลั่น
เจียงขุยทำหน้าสีหน้าถมึงทึงขึ้นมา “นายติดเกมหมาป่าลวงพรางไปแล้วหรือไง ขอแบบจริงจัง!”
เฉินจื้ออวี่แบมือยักไหล่ “เป็นพนักงานร้านหนังสือ”
ซุนเย่าหั่วพูดขึ้น “ทำไมทุกคนได้งานเป็นพนักงานร้านกันหมดเลย แต่ฉันไม่เหมือนพวกเธอนะ ฉันต้องไปร้องเพลงข้างถนน”
ซย่าฝานถอนหายใจ “อิจฉาพวกเธอจัง ภารกิจของพวกเธอเบามาก ฉันต้องไปเป็นครูอนุบาลหนึ่งวัน ที่บ้านฉันมีน้องหลายคน ฉันรู้ดีว่าการดูแลเด็กเป็นเรื่องปวดหัวสุดๆ ผู้กำกับ มีใครรักเด็ก อยากเปลี่ยนกับฉันบ้างไหม?”
ถงซูเหวินพยักหน้า “ถ้ายินยอมทั้งสองฝ่าย”
เว่ยห่าวอวิ้นทำหน้าขมขื่นให้ซย่าฝาน “ฉันต้องไปแจกใบปลิวตามถนน เธอสองคนอยากเปลี่ยนกับฉันไหม?”
ซย่าฝานได้ฟังก็รีบส่ายหน้าทันที แจกใบปลิวเหนื่อยจริงๆ “อากาศวันนี้ร้อนนะ ฉันไม่เปลี่ยนเด็ดขาด ตัวแทนได้ภารกิจอะไร!”
ซย่าฝานก็หันไปมองหลินเยวียน
หลินเยวียนตอบเสียงเรียบ “เป็นพนักงานร้านอินเทอร์เน็ต”
ซย่าฝานตาลุกวาว “เปลี่ยนกันเถอะ ฉันอยากเป็นพนักงานร้านอินเทอร์เน็ต!”
“ก็ได้”
หลินเยวียนและซย่าฝานตกลงแลกเปลี่ยนการ์ดภารกิจกัน
ในขณะเดียวกัน
เจียงขุยก็ทำตาเป็นประกาย “เปลี่ยนภารกิจได้ด้วยเหรอ จ้าวอิ๋งเก้อ เธออยากแลกกับฉันไหม ฉันไม่ชอบกาแฟ ฉันชอบชา!”
“เอางั้นเหรอ”
จ้าวอิ๋งเก้อถอนหายใจ ก่อนจะพูดแบบเสียไม่ได้ว่า “งั้นเธอไปขายเสื้อผ้าก็แล้วกัน ฉันจะไปเป็นสาวร้านกาแฟแทนเอง”
ระหว่างที่พูด
ทั้งสองก็แลกการ์ดภารกิจกัน
อีกด้านหนึ่ง
ซุนเย่าหั่วกับเฉินจื้ออวี่มองหน้ากัน “พวกเราจะแลกกันไหม?”
“แลก!”
ทั้งคู่ตอบตกลงพร้อมกันทันที
เฉินจื้ออวี่พูดขึ้น “ผมชอบร้องเพลง ไม่ว่าจะบนเวทีหรือริมถนนก็เหมือนกัน”
ซุนเย่าหั่วกล่าวเสริม “ฉันเองก็ไม่ได้รังเกียจหรอกนะ แต่วันนี้เสียงไม่ค่อยดี ก็เลยอยากไปทำงานที่ร้านหนังสือแทน”
บังเอิญเหลือเกิน
ดูเหมือนว่าทุกคนจะชอบงานของคนอื่นมากกว่า