ตอนที่ 943
ตอนที่ 943 เรื่องราวดำเนินไปอย่างเหนือความคาดหมาย
October 22, 2026
ตอนที่ 943 เรื่องราวดำเนินไปอย่างเหนือความคาดหมาย
“ในที่สุดก็เสร็จสักที!”
เจียงขุยถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขณะเดินออกจากประตูหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
เธอมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์
ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามยี่สิบนาที
เจียงขุยมองไปรอบๆ “แถวนี้มีที่ไหนเย็นๆ บ้างไหมนะ ฉันต้องหาที่พักเหนื่อยหน่อย วันนี้ร้อนจริงๆ”
ตอนนี้เป็นเดือนกรกฎาคม
ช่วงบ่ายสามกว่านั้นอากาศร้อนจัด
เธอขบคิดอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างน่าสงสารว่า “ฉันอยากกินไอศกรีมจังเลย ทีมงานช่วยเลี้ยงฉันหน่อยได้ไหมคะ…”
“ใช้เงินเดือนตัวเอง”
ทีมงานปฏิเสธเธออย่างไร้ความปรานี
“ขี้งก!”
สุดท้ายเจียงขุยก็ซื้อไอศกรีมจนได้
ระหว่างซื้อเธอมัวแต่ต่อรองราคากับเจ้าของร้านอย่างเอาเป็นเอาตาย
เพราะเงินเดือนของเธอนั้นสัมพันธ์โดยตรงกับมื้อเย็นเลยทีเดียว
เมื่อได้รับไอศกรีม เธอกำลังจะกินคำแรก แต่จู่ๆ ก็ต้องหยุดชะงัก จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า
“เถ้าแก่คะ ช่วยใส่ถุงให้ฉันที”
ทีมงานมองเธอด้วยความประหลาดใจ
ซื้อไอศกรีมมาแล้ว ทำไมถึงไม่กินล่ะ?
…
ซุนเย่าหั่วเพิ่งส่งพัสดุเสร็จเรียบร้อย
เขาทำงานอย่างรวดเร็ว วันนี้เขาจึงเสร็จงานก่อนเวลา
“เป็นพนักงานส่งพัสดุนี่ไม่ง่ายเลย”
ซุนเย่าหั่วส่ายหน้า “ฉันเพิ่งทำได้ไม่ถึงวัน รู้สึกเหมือนร่างกายไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไปแล้ว”
เขาเหงื่อไหลท่วมตัว
ไม่รู้ว่าแต่ละวันเขาต้องไปกี่ที่บ้าง
ไกลออกไป
มีคนที่กำลังถ่ายรูปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หนึ่งในนั้นรวบรวมความกล้าเดินเข้ามา “ฉันเป็นแฟนคลับของคุณค่ะ ขอเลี้ยงน้ำคุณสักขวด!”
“ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก!”
ซุนเย่าหั่วดีใจเหลือเกิน
ในตอนแรกเขาก็ตั้งใจจะใช้เงินเดือนซื้อน้ำเอง แต่สุดท้ายก็อดใจไว้ เพราะเงินนี้เขาต้องใช้คำนวณค่าต่างๆ ในคืนนี้
เมื่อรับน้ำมา
จู่ๆ ซุนเย่าหั่วก็นึกอะไรขึ้นได้
สายตาของเขาจับจ้องไปที่ขวดน้ำอีกขวดในมือของแฟนคลับคนนั้น
“ขวดนี้ก็ให้ผมด้วยเถอะ!”
คนคนนั้นยิ้มแล้วส่งขวดน้ำอีกขวดให้ซุนเย่าหั่ว
ซุนเย่าหั่วรับน้ำสองขวดมา พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ผู้กำกับ อย่าตัดฉากนี้ออกนะ ผมขอให้ฟุตเทจนี้บอกว่า คนใจดีคนนี้สามารถไปกินฟรีที่ร้านหม้อไฟเยี่ยนเยี่ยนได้ไม่อั้น!”
…
อีกด้านหนึ่ง
จ้าวอิ๋งเก้อยังคงทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดถนน
เธอต้องทำงานถึงห้าโมงเย็นถึงจะเลิกงานได้
“ปวดหลังปวดเอวไปหมด”
“หัวก็เริ่มจะมึนๆ”
“ฉันนี่จะเป็นลมแดดแล้วหรือเปล่าเนี่ย?”
“งานนี้เหนื่อยกว่าจัดคอนเสิร์ตอีก”
“ฉันโดนเจียงขุยทำให้ลำบากแทบแย่เลย ที่บอกว่าต้องระวังทั้งไฟ ระวังโจร และระวังเพื่อนสนิทนี่มันจริงที่สุด พวกคุณว่า เป็นแม่บ้านอย่างน้อยก็ได้ทำงานในห้องแอร์ใช่ไหม?”
“ถ้าใครกล้าทิ้งขยะเรี่ยราดอีก ฉันจะเอาเรื่องกับคนนั้นเลย!”
“ทุกคนควรมีจิตสำนึกต่อส่วนรวมนะ อย่าทำให้เจ้าหน้าที่ทำความสะอาดเหนื่อยขนาดนี้อีกเลย”
จ้าวอิ๋งเก้อบ่นไปพลางทำงานไปพลาง
ทันใดนั้นเอง
ก็มีเสียงไม่พอใจดังมาจากด้านข้าง “จ้าวอิ๋งเก้อ เธอแอบพูดไม่ดีลับหลังฉันอีกแล้ว!”
“เจียงขุย!?”
จ้าวอิ๋งเก้อหันไปมอง ก็พบว่าเป็นเจียงขุยจริงๆ !
เธอร้องเสียงหลง
ไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหน เธอรีบวิ่งเข้าไปกอดเจียงขุยแน่นจนแทบร้องไห้
“เธอไม่รู้หรอกว่าฉันลำบากแค่ไหน!”
“เธอคิดว่าฉันสบายงั้นเหรอ?”
“อย่างน้อยเธอก็อยู่ในห้องแอร์ได้นะ!”
“สองบ้านแรกใช่ แต่บ้านที่สามแอร์เสีย เจ้าของบ้านต้องใช้พัดลมแทน”
“ฮ่าๆๆๆ !”
“ยังจะหัวเราะอีกนะ ไอศกรีมนี่ฉันไม่ให้เธอกินแล้ว!”
เจียงขุยหยิบไอศกรีมที่เธอห่อไว้ออกมา
ที่แท้เธอไม่ได้กินไอศกรีม เพราะอยากเก็บไว้ให้จ้าวอิ๋งเก้อ
จ้าวอิ๋งเก้อดีใจสุดๆ รับไอศกรีมมาพลางบ่น
“ละลายหมดแล้ว!”
“ไม่กินก็คืนมา!”
“กินสิ กินๆๆๆ!”
จ้าวอิ๋งเก้อไม่สนใจว่าไอศกรีมจะละลายหรือไม่ รีบกัดไปคำหนึ่งด้วยความสุข “กินด้วยกันไหม?”
“อั้ม!”
ทั้งสองไม่รังเกียจน้ำลายกันเลย สลับกันกินไอศกรีมคำต่อคำอย่างมีความสุข
หลังจากกินเสร็จ