ตอนที่ 970
ตอนที่ 970 คำสอนอาจารย์ (1)
October 22, 2026
ตอนที่ 970 คำสอนอาจารย์ (1)
เขาหลูซาน
บรรยากาศในสถานที่จัดงาน ณ ขณะนี้เงียบงันเสียจนชวนขนลุก
และคนแรกที่ทำลายความเงียบนั้นลง
กลับเป็นเหอชิงฮวนซึ่งนั่งอยู่ในตำแหน่งกรรมการ
เห็นได้ชัดว่าใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นในทันที
จากนั้นก็ตบมือหัวเราะเสียงดังพลางเอ่ยว่า “ยอดเยี่ยน บทกวีเป็นเลิศ!
คนที่มีความสามารถถึงระดับนี้ จะเป็นกรรมการไม่ได้หรือ!?”
พญาอินทรีโผบินด้วยแรงลมในวันเดียว!
เหินทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าเก้าหมื่นลี้!
ช่างเป็นอารมณ์ของวัยหนุ่มที่ห้าวหาญ!
เป็นความหยิ่งผยองระดับใดกัน!
เหอชิงฮวนไม่ใช่คนโง่ เขาย่อมรับรู้ได้ถึงความนัยที่ลึกซึ้งของบทกวี
การที่ฮวาเว่ยหมิงลุกขึ้นโจมตีอย่างกะทันหันในวันนี้
ย่อมมีเบื้องลึกเบื้องหลังบางอย่างซ่อนอยู่แน่นอน
งานประชันวรรณกรรมในวันนี้ ยังไม่ทันเริ่มก็ถูกบดบังด้วยเงาแห่งความขัดแย้งแล้ว
ในฐานะชาวฉินโจว เหอชิงฮวนไม่อาจนั่งนิ่งเฉย เขาอยากช่วยพูดเพื่อปกป้องเซี่ยนอวี๋ ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกจากใจจริงว่า
บทกวีนี้เปี่ยมด้วยความหมาย เหมาะเจาะกับสถานการณ์ในขณะนี้ และถ่ายทอดสภาวะจิตใจของเซี่ยนอวี๋ออกมาได้อย่างสมบูรณ์!
จากนั้น
ในศาลาแต่ละหลัง
กวีหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบ บางคนพูดคุยกันอื้ออึง บางคนตกตะลึง บางคนรู้สึกอับอาย บางคนยังคงเย็นชา และบางคนกลับแค่นหัวเราะ
สารพัดอารมณ์ของผู้คนปรากฏให้เห็นครบถ้วนในเวลาเดียวกัน
และทางฝั่งผู้ชมซึ่งนั่งเฝ้าหน้าจอจากทุกทวีปก็เริ่มได้สติกลับคืนมาเช่นกัน!
‘เฮ้ยยย!’
‘บทนี้โคตรเทพเลย!’
‘เซี่ยนอวี๋แต่งบทกวีสดๆ กลางรายการตอบโต้คนที่ตั้งข้อกังขาเลยเหรอ!?’
‘ในเวลาอันสั้นขนาดนั้น ยังแต่งได้ขนาดนี้ คนพวกนั้นยังจะมีหน้าสงสัยในความสามารถของเขาอีกเหรอ!?’
‘โคตรเท่!’
‘แต่งกลอนสดๆ แถมเป็นผลงานระดับนี้ ใครจะกล้าบอกว่าเขาไม่คู่ควรเป็นกรรมการอีก?’
‘แม่เจ้าโว้ย! เดือดแล้ว!’
‘ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาไม่ได้แต่งไว้ล่วงหน้า?’
แม้ในบรรดาคอมเมนต์จะมีความสงสัยปะปนมาอยู่บ้าง
แต่โดยรวมแล้ว ผู้ชมส่วนใหญ่ต่างก็ถูกบทกวีของเซี่ยนอวี๋สะกดใจไว้เสียแล้ว!
…
ที่บ้านของหลินเยวียน
ต้าเหยาเหยากำหมัดแน่น พลางตะโกนว่า “พี่ สู้เขานะ!”
พี่สาวหลินเซวียนจ้องหน้าจอไม่วางตา “ก็ลองดูแล้วกันว่าพวกเขายังจะกล้าทำอะไรอีกไหม!”
แม่ไม่ได้พูดอะไร
ทว่าในใจเธอกลับเต็มไปด้วยความกังวล
บทกวีบทเดียว น่ากลัวว่าจะยังไม่เพียงพอ ที่จะหยุดยั้งเจตนาของกวีกลุ่มนี้ได้
…
ความกังวลของแม่หลินเยวียนนั้นไม่ได้ผิดเลย
ณ เขาหลูซาน
สถานที่ถ่ายทอดสด
ฮวาเว่ยหมิงเอ่ยขึ้นในที่สุด “ดูเหมือนอาจารย์เซี่ยนอวี๋จะเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี งั้นยิ่งสมควรลงมาแข่งขันกับผู้เข้าแข่งขันอย่างพวกเรา แลกเปลี่ยนฝีมือกันอย่างเต็มที่สักครั้ง”
สุดยอด!
เจ้าแก่นี่!
หน้าไม่อายจริงๆ !
สมาชิกของราชวงศ์ปลาสีหน้าเปลี่ยนไปทันที!
แม้แต่คนโง่ยังฟังคำประชดประชันของฮวาเว่ยหมิงออก!
เขากำลังเหน็บแนมว่า เซี่ยนอวี๋รู้อยู่แล้วว่าจะถูกตั้งคำถาม จึงเตรียมบทกวีนี้ไว้ล่วงหน้า เพื่อใช้ปิดปากกวีนับไม่ถ้วนในที่แห่งนี้!
“ว่าแล้วเชียว”
“ที่แท้ก็แต่งไว้ล่วงหน้านี่เอง”
“เก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางแต่งบทกวีระดับนี้สดๆ ได้หรอก”
“แบบนี้นี่เอง?”
“ก็แค่พวกเด็กหัวร้อนนั่นแหละ”
“ฉันก็ว่าเฉยๆ นะ เปรียบตัวเองเป็นพญาอินทรีโผบินสู่เก้าสวรรค์ชั้นฟ้า ฟังดูไม่ใช่อะไรนอกจากคำคุยโวโอ้อวด!”
มีกวีหลายคนเริ่มแอบซุบซิบ
พวกเขาต่างก็อยู่บนเรือลำเดียวกันแล้ว และในเมื่อเรื่องก็ปานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเขาก็ไม่อาจทนยอมรับให้เซี่ยนอวี๋ ชายหนุ่มที่อายุไล่เลี่ยกับลูกหลานของพวกเขามานั่งในตำแหน่งกรรมการ วิจารณ์ผลงานของพวกเขาได้เป็นอันขาด!
เหอชิงฮวนขมวดคิ้วมุ่น
ขณะที่กรรมการคนอื่นๆ
กลับมีท่าทางประหลาดใจเพียงเล็กน้อย ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร ราวกับเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง ในแววตาของบางคนยังแอบมีแววสนุกราวกับกำลังดูละครเรื่องหนึ่งด้วยซ้ำไป
“หึ”
หลินเยวียนหัวเราะ
คราวนี้เขาไม่ได้ขับกลอน แต่กลับมองตรงไปยังฮวาเว่ยหมิงและกล่าวว่า “ผมเคยได้ยินมาว่าวงการวรรณกรรมของจ้าวโจวรุ่งเรืองล้ำเลิศกว่าทุกทวีปแต่ไม่นึกเลยว่าหนึ่งในบุคคลระดับตัวแทนของวงวรรณกรรมจ้าวโจว จะไม่เข้าใจหลักการที่ว่า การเรียนรู้ไม่มีแบ่งวัย ผู้รู้คืออาจารย์”
“เจ้าเด็กสามหาว!”
ฮวาเว่ยหมิงยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ กวีคนอื่นๆ ก็พากันลุกฮือขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว!
เรียนรู้ไม่มีแบ่งวัย?
ผู้รู้คืออาจารย์?
เซี่ยนอวี๋ถึงกับกล้าเรียกตัวเองว่า ‘ผู้รู้’ ต่อหน้ายอดกวีระดับฮวาเว่ยหมิง แถมยังบอกอีกว่าตัวเองมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นกรรมการ เป็นอาจารย์ของฮวาเว่ยหมิงและกรรมการทุกคนในที่นี้!?
คำพูดนี้ฟังดูโอหังขนาดไหนกัน!?
สีหน้าของฮวาเว่ยหมิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าไม่นานเขาก็หัวเราะออกมาอย่างดังลั่น จากนั้นเขาหันไปเอ่ยปลอบกวีคนอื่นๆ ด้วยว่า
“ทุกท่านอย่าได้ขุ่นเคืองใจ เด็กพูดโดยไม่คิดนั้นเป็นเรื่องปกติ”
หมอนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ แกล้งทำเป็นใจเย็น แต่กลับใช้วิธีนี้โจมตีเซี่ยนอวี๋ แอบแดกดันว่าเขาก็แค่ ‘เด็กที่ไม่ประสีประสา’ เท่านั้นเอง
นี่แหละสงครามน้ำลายของกวี
ประโยคไหนก็กัดกันอย่างเจ็บแสบ โดยไม่มีคำหยาบแม้แต่คำเดียว
กวีทั้งหลายพากันหัวเราะลั่น
ท่ามกลางเสียงหัวเราะนั้น มุมปากของฮวาเว่ยหมิงยกยิ้มขึ้น จากนั้นจ้องมองไปที่หลินเยวียนพลางเอ่ยว่า “ท่านกรรมการรู้หรือไม่ ว่าอาจารย์คือสิ่งใด?”
อาจารย์คืออะไร
หลินเยวียนก็ยิ้มเช่นกัน “อาจารย์ คือผู้ที่ถ่ายทอดแนวทาง บ่มเพาะวิชา คลายความสงสัย”