บทที่ 1

“อุแว้ อ่าๆ ๆ -”

จู่ๆ เสียงร้องไห้ของทารกดังเป็นพิเศษท่ามกลางลมหนาวหวีดหวิวที่พัดแรง ทั่วศีรษะหลินเยียนเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น การแสดงออกถึงเจ็บปวดได้ผ่อนคลายลงครู่หนึ่งในท้ายสุด

วันนี้นางคลอดบุตร แต่ข้างกายไม่มีใครมาอยู่ด้วย ยิ่งไม่มีหมอตำแยทำคลอด ทุกอย่างนางได้แต่เพียงพึ่งสัญชาตญาณของนางเองทั้งหมดเท่านั้น

ดีที่ทุกอย่างยังนับว่าราบรื่น

นางเพิ่งพ่นลมหายใจยามเหลือชีวิตรอดจากภัยพิบัติมาได้คำหนึ่ง ประตูห้องนอนก็ถูกคนผลักให้เปิดออก

นางรีบตื่นตัวทันที “ใคร?”

เงาร่างเพรียวบางสายหนึ่งค่อยๆ เดินออกมาจากด้านหลังของฉากกั้น

คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น เป็นหลินฉีเอง ลูกพี่ลูกน้องคนที่สองที่มาจากตระกูลหลินร่วมกับหลินเยียน

“เจ้ามาได้อย่างไร?” หลินเยียนพลันยิ่งตื่นตัวมากขึ้นทันที

นางกับหลินฉีเข้าวังมาปรนนิบัติรับใช้ฮ่องเต้ในปีเดียวกัน แม้ว่านางเป็นฮองเฮา หลินฉีเป็นเพียงนางสนมองค์หนึ่ง แต่ฮ่องเต้ไม่เคยสนใจนาง สักครา หัวใจทั้งดวงของเขาอยู่ที่หลินฉีหมด

นางไม่เป็นที่โปรดปรานเช่นนี้ ก็แม้แต่ตอนที่นางคลอดบุตร ก็ไม่มีหมอตำแยอยู่ข้างกายนางทั้งสิ้น!

แต่นางมีหรงกั๋วกงเป็นที่พึ่งอยู่เบื้องหลัง ขอเพียงชั่วชีวิตนี้เชื้อสายฝ่ายท่านตาของนางยังไม่ล้มลง กลัวว่าแม้แต่ฮ่องเต้ก็ไม่สามารถสั่นคลอนตำแหน่งฮองเฮาของนางได้หมด

ด้วยเหตุนี้ หลินฉีจึงอิจฉานางไปต่างๆ นานา ตั้งแต่พวกนางทั้งสองเข้าวังมา ต่างฝ่ายต่างเขม่นหน้ากัน หลินฉีมาที่นี่ตอนนี้ ไม่ใช่เรื่องอะไรดีเด็ดขาด

จริงดั่งคาด หลินฉีค่อยๆ เผยรอยยิ้มได้ใจออกมา “ข้าผู้น้องย่อมมาเพื่อน้อมส่งท่านพี่”

หลินเยียนขมวดคิ้ว “น้อมส่งหรือ?”

รอยยิ้มของหลินฉียิ่งสดใสมากขึ้น “ท่านพี่คลอดบุตรยาก หนึ่งศพสองชีวิต ไยผู้เป็นน้องถึงไม่มาช่วยเก็บศพให้ท่านพี่ล่ะ?”

หลินเยียนเข้าใจแล้ว นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน กล่าวว่า "เจ้าทำร้ายข้ากับลูกของข้า ฮ่องเต้และท่านตาของข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่!"

หลินฉีอดไม่ไหว แหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าแล้วหัวเราะเสียงดังลั่น “ดูไป ถึงตอนนี้ท่านพี่ยังไม่รู้ไปหมดว่าคนที่ร่วมระเริงตลอดคืนกับเจ้าในคืนนั้น และทำให้เจ้าตั้งครรภ์ได้ลูกเวรกรรมชั่วร้ายนี้ ไม่ใช่ฮ่องเต้ทั้งสิ้น"

“อะไรนะ?!” หลินเยียนไม่อยากจะเชื่อ “เป็นไปไม่ได้!”

หลินฉีกล่าวว่า: "ทำไมถึงเป็นไปไม่ได้? ท่านพี่ไม่เห็นหรือ ตั้งแต่เจ้าเข้าวังมา ฮ่องเต้ก็ไม่เคยแตะต้องเจ้ามาก่อนเลยหรือ? เพราะเขารังเกียจเจ้าสกปรก!"

“ในตอนแรก ฮ่องเต้ทรงสมรสกับเจ้า เพียงเพราะทรงต้องพระเนตรอำนาจทางการทหารในมือของหรงกั๋วกงเท่านั้นเอง ไม่เช่นนั้นด้วยฐานะบุตรแห่งสวรรค์ เขาจะทรงต้องพระเนตรในเจ้าไอ้คนขาดวิ่นดุจรองเท้านี้ได้อย่างไร?”

หลินเยียนรู้สึกราวกับว่าตัวนางกำลังอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง หัวใจนางดวงหนึ่งกลายเป็นน้ำแข็งทันที