บทที่ 9

ในห้องโถงใหญ่ของจวนแม่ทัพ ผู้เฒ่าฮูหยินหลินได้ฟังเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตำหนักขององค์หญิงใหญ่ นางก็แทบจะเป็นลมไปด้วยความโกรธ

หลินฉีคุณหนูรองของครอบครัวตระกูลหลินอยู่ด้วยที่ข้างหลังของแม่เฒ่าไท้จวิ้น เมื่อนางได้ยินเรื่องนี้ ในใจนางแค้นแทบตาย

หลินเยว่ นังงี่เง่านี่ มอบเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ให้เจ้าก็ไม่สามารถจัดการให้เรียบร้อยทั้งหมด!

ไม่เพียงแต่ไม่สามารถทำให้หลินเยียนสูญเสียความบริสุทธิ์ไป เจ้าเองยังถูกหลินเยียนทำลายชื่อเสียงจนป่นปี้!

คราวนี้ดีล่ะ เดิมท่านย่าก็รักหลินเยียนมากกว่าคนอื่นๆ เกรงว่าเรื่องนี้ยิ่งให้หลินเยียนทวงความยุติธรรมได้มากขึ้น

ในใจหลินฉีรู้สึกไม่สะใจอย่างยิ่ง

ทว่าฮูหญิงเฒ่ารู้สึกละอายใจทั่วหน้า ดึงแม่เฒ่ามอม่อที่องค์หญิงใหญ่ส่งมาถ่ายทอดข่าวสาร ถอนหายใจพูดว่า: "ละอายใจนัก เป็นข้าล้มเหลวในการสอนลูกสะใภ้และหลานสาวให้ดี สร้างปัญหาให้องค์หญิงใหญ่ รบกวนแม่เฒ่ามอม่อกลับไปขอโทษองค์หญิงใหญ่แทนข้า วันหน้าข้าจะไปเยี่ยมถึงที่เพื่อขออภัยโทษด้วยตนเองแน่นอน!”

แม่เฒ่ามอม่อรีบพูดว่า: "ท่านไท้จวิ้น วาจาหนักเกินไป องค์หญิงใหญ่ไม่มีเจตนาที่จะตำหนิท่าน"

“ข้าจะนำวาจาไปกราบทูลทั้งหมด ก็ไม่รบกวนท่านไท้จวิ้น ข้าขอลากลับไปก่อน”

ฮูหยินเฒ่ารีบสั่งให้แม่เฒ่ามอม่อที่ข้างกายไปส่งแม่เฒ่ามอม่อคนนี้ออกไป

รอจนแม่เฒ่ามอม่อทั้งสองออกไปหมด ฮูหยินเฒ่าจึงลุกขึ้นจะไปที่ห้องโถงบรรพชนของครอบครัวตระกูลหลิน

เมื่อหลินฉีเห็นสภาพนี้ ก็รีบก้าวไปข้างหน้าพยุงนางไว้ "ท่านย่า ท่านโปรดช้าลงหน่อยเจ้าค่ะ"

ฮูหยินเฒ่าไม่พูดจา เพียงใช้แววตาลึกซึ้งมองนางไปครา

หลินฉีกับหลินเยว่กำเนิดจากมารดาคนเดียวกัน นางคิดต้องการทราบว่า หลินฉีใช่เกี่ยวข้องหรือรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไม่

แต่หลินฉีเพียงพูดด้วยความเป็นห่วงว่า: "เรื่องนี้ล้วนเป็นความผิดของน้องสี่ทั้งหมด ท่านย่าอย่าได้โกรธนางจนเสียสุขภาพเจ้าค่ะ"

เมื่อได้ยินนางพูดแบบนี้ หญิงชราจึงเก็บสายตากลับมา พาหลินฉีไปที่ห้องโถงบรรพชน

หลังจากหลินเยียนกับหลินเยว่กลับมา พวกนางก็ถูกลงโทษให้คุกเข่าในห้องโถงบรรพชน ในขณะที่จ้าวสื่อยืนอยู่ข้างๆ ระดมเค้นสุดสมองคิดหามาตรการตอบโต้

หลินเยียนรู้สึกเครียดและตื่นเต้นเล็กน้อย

ท่านย่าเพิ่งกลับมาจากการกินเจในวัด นี่เดิมนางควรจะไปกับท่านย่า แต่หลินฉียืนกรานที่จะชิงกับนางให้จงได้ นางก็ยอมหลีกทางให้หลินฉีไป

เมื่อชาติก่อน ทันทีที่นางเกิดเรื่อง ท่านย่าก็รีบกลับมา จนถึงบัดนี้ นางยังจำแววตาคู่นั้นของท่านย่าในขณะที่มองนางด้วยความกังวล

แต่ถึงอย่างนั้น ท่านย่าก็ไม่เคยทอดทิ้งนางมาก่อน กำลังวางแผนหาทางให้นางรอดมาโดยตลอด

เพียงแต่น่าเสียดาย สุดท้ายท่านย่าป่วยหนักอยู่บนเตียง และนางไม่สามารถมาพบนางด้วยตนเองเพื่อน้อมส่งขบวนงานศพในช่วงท้ายหลังท่านย่าตายได้

“ฮูหยินเฒ่า คุณหนูรองเจ้าค่ะ” เสียงของสาวใช้ทำความเคารพจากด้านนอกประตู ให้หลินเยียนได้สติกลับมาอีกครั้ง

ฮูหยินเฒ่าให้หลินฉีพยุงเข้ามา นั่งบนเก้าอี้ประธาน

“ท่านย่า” ทันทีที่หลินเยียนเห็นฮูหยินเฒ่าในช่วงนาทีนั้น นางก็อดไม่ได้อีกต่อไป ถลาเข้าไปในอ้อมแขนของฮูหยินเฒ่า เริ่มร้องไห้ขึ้นมา

“ลำบากเจ้าแล้ว” ท่านย่าลูบศีรษะนางด้วยความรัก

หลินเยียนกอดท่านย่าไว้ จึงรู้สึกถึงความสนิทสนมเป็นจริงที่ได้หายไปนาน

ชาติก่อนหลังจากแต่งงานไป นางไม่เคยเจอท่านย่าอีก แม้ว่าท่านย่าที่อยู่ตรงหน้าจะได้สูงวัยอายุหกสิบ แต่ยังกระฉับกระเฉง สุขภาพดี แต่ท่านย่าซึ่งเป็นแบบนี้ กลับป่วยจนเสียชีวิตในอีก 2 ปีต่อมา

ตอนนี้คิดดูแล้ว เพียงเกรงว่าแม่ลูกจ้าวสื่อมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย!

เกิดใหม่ในอีกชาติ ไม่ว่าอย่างไร นางจะปกป้องท่านย่าไว้ให้ดี ไม่ปล่อยให้นางได้รับบาดเจ็บอีกเด็ดขาด!

“เด็กดี หยุดร้องไห้ได้แล้ว หากเจ้ามีความคับข้องใจ ท่านย่าเป็นนายตัดสินแทนเจ้าทั้งหมด”

ฮูหยินเฒ่าเช็ดน้ำตาให้นางด้วยปวดใจ นี่จึงสังเกตเห็นใบหน้าที่บวมเล็กน้อยไปครึ่งของนาง พลันขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย “นี่เป็นเรื่องอะไรกัน? ใครตีเจ้าหรือ?”