ตอนที่ 17 ลงโทษ

เสวี่ยซาคาบโครงไก่ที่ถูกแทะจนเกลี้ยงไว้ในปากและเดินกระเพื่อมไขมันของมันขยับไปอยู่ข้างกายเฮ่อเหลียนเย่ว์ด้วยท่าทางน่าสงสาร

เฮ่อเหลียนเย่ว์มองฝุ่นสกปรกที่เห็นได้ชัดบนตัวเจ้าจิ้งจอกสีขาวราวกับหิมะและเขาก็รู้สึกขยะแขยงเล็กน้อย

“ใครอนุญาตให้เจ้าวิ่งเล่นไปทั่ว เจ้าถูกลงโทษไม่ให้กินอะไรเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม”

ซือหลิงหลงเกือบจะหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินสิ่งนี้

‘ว้าว ไม่ให้กินข้าวสองชั่วโมง เป็นบทลงโทษที่น่ากลัวจริงๆ เลย’

เมื่อเฮ่อเหลียนเย่ว์ได้ยิน เขาก็จ้องไปยังกระท่อมที่มีเสียงออกมาอย่างเยือกเย็น

เป็นอะไรไปล่ะ โดนใส่ร้ายไปหนึ่งครั้งก็บ่นไม่หยุดเลยหรือ

ซือหลิงหลงที่อยู่ในห้องรู้สึกขนลุกไปทั่วร่างและสัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตที่อธิบายไม่ได้

อีกฟากหนึ่ง ไป๋เชียนเชียนมองเฮ่อเหลียนเย่ว์ตรงหน้าตาปริบๆ แม้ว่าหัวใจของนางจะมีคนในใจแต่นางก็ไม่สามารถปฏิเสธความหล่อเหลาของชายตรงหน้าได้ แต่นางจะไม่ถูกความงดงามนี้ทำให้ว่อกแว่กเด็ดขาด ทุกสิ่งที่นางทำไปในวันนี้เป็นการปกป้องตัวเองเพื่อวันข้างหน้า

เมื่อคิดได้ดังนี้ไป๋เชียนเชียนก็ก้าวออกมาและคำนับเฮ่อเหลียนเย่ว์ “คารวะฝ่าบาท”

ขณะพูด นางก็อดพูดต่อไม่ได้ว่า “ฝ่าบาทโปรดอย่าตำหนิเสวี่ยซาเลยนะเพคะ มันแค่...อดอยากเพคะ”

ในเวลาเช่นนี้นางก็ยังไม่ลืมที่จะเหยียบย่ำซือหลิงหลงอีกรอบ

เฮ่อเหลียนเย่ว์รู้สึกเอือมระอาไป๋เชียนเชียนที่อยู่ตรงหน้ายิ่งกว่าเดิม

ด้วยความรักและเอาใจใส่ที่เขามีต่อเสวี่ยซามันทำให้เขารู้ได้โดยธรรมชาติว่าแม้ว่าทุกวันนี้อาหารของเสวี่ยซาจะลดน้อยลงแต่มันก็ไม่ถึงขั้นที่จะทำให้มันหิวโห ถึงขนาดที่มันเต็มใจออกไปเดินเล่นเพื่อให้ได้รางวัลพิเศษ...

แต่เห็นได้ชัดว่าไป๋เชียนเชียนคิดว่านี่เป็นจุดอ่อนที่นางสามารถฉวยโอกาสได้และนางก็ไม่ละความพยายาม

นางก็เป็นเช่นนี้ พยายามอย่างหนักที่จะทำให้เขาปล่อยนางออกจากตำหนักเย็นให้ได้

โง่เขลาเสียจริง!

ขณะเดียวกันภายในห้อง ซือหลิงหลงเองก็คิดว่าตัวเองอาจจะเป็นคนโง่

‘ไม่ ฉันไม่อยากช่วยยัยนางเอกนี่แล้ว’

‘ปล่อยให้ไอ้ฮ่องเต้บ้าฆ่าเธอไปเลยแล้วกัน’

‘แต่ตายไปก็เท่านั้นใช่มั้ย หงุดหงิด โลกแตกสักทีเถอะ’

เมื่อไป๋เชียนเชียนพูดจบ นางก็เห็นว่าเฮ่อเหลียนเย่ว์นิ่งไป นางจึงค่อยๆ เงยหน้าอย่างระมัดระวังและนางก็พบกับความรังเกียจที่แทบจะไม่ปิดบังเลยของฮ่องเต้อย่างเหนือความคาดหมาย

หัวใจของนางสั่นสะท้านทันใด

ไม่อยากจะเชื่อว่านางจะได้รับสายตาแบบนี้จากเขา

รังเกียจหรือ?

ฮ่องเต้จะรังเกียจนางได้อย่างไร

ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าก่อนหน้านี้ยังดีอยู่แท้ๆ

หรือว่า...ที่ซือหลิงหลงบอกว่าจะช่วยตนแต่จริงๆ แล้วนางแอบใช้กลอุบายบางอย่างเพื่อทำให้ฮ่องเต้เกลียดตน

“ฝะ...ฝ่าบาท...” สาวงามกระซิบอย่างแผ่วเบาด้วยความกล้ำกลืนและไร้หนทางตอบโต้ ดูแล้วช่างน่าสงสาร

เฮ่อเหลียนเย่ว์ไม่ต้องการอยู่ชมการแสดงของนางอีกต่อไป ตาหงส์กวาดมองไปที่กระท่อมเล็กๆ และเอ่ยเสียงเย็นว่า “ยังไม่ออกมาอีกรึ”