ตอนที่ 5 ตกลงเราเป็นอะไรกัน

“หลานน้อมบัญชาเสด็จย่า”

“กุ้ยเหริน เจ้ากลับไปก่อนย่ามีเรื่อง หารือกับฮ่องเต้เพียงลำพัง”

“ลู่เอินกุ้ยเหริน ทูลลา” กิริยางดงามน่ามองเป็นที่ต้องตาของทั้งบุรุษและสตรี แม่ทั่วหล้าอาจมีเพียงหนึ่งเดียว แม้แต่พระอัยยิกายังพึงพระทัย แต่หาใช่กับฮ่องเต้ไม่

“เห็นไหมล่ะเจ้าไม่อาจละเลยหญิงงามอย่างกุ้ยเหรินได้ งดงามหาหญิงใดเปรียบ อย่าเอาอดีต มาทำให้ชีวิต จมอยู่ในความเศร้า”

“ลืมได้อาจไม่ลืม ไม่ลืมกลับอยากให้ลืม หลานยังคงยืนยันคำเดิมนางคือนางในดวงใจของหลานเพียงผู้เดียว”

“ทำไมฮ่องเต้ยังคงดื้อรั้น ย่าและหลายคนพยายามที่จะสรรหาหญิงงามทั่วหล้าแต่ฮ่องเต้กลับใช้เวลากับพวกนางแค่เพียงหนึ่งคืน”

“เป็นเพราะหลานไม่อาจลืม เหมยเจียงนางยังอยู่กับหลานตราบลมหายใจ”

“ย่าจะคอยดู ว่าฮ่องเต้จะเป็นแบบนี้อีกสักเท่าไหร่ คนเรามีความรักได้ครั้งที่ร้อย ยิ่งป็นฮ่องเต้ความรัก ไม่ใช่ส่วนประกอบเดียว” รอยยิ้มมีเลศนัยของอัยยิกาทำเอา ฮ่องเต้เริ่มหวาดกลัวหัวใจของตัวเอง

แพรวานั่งนอนอยู่บนที่นอนจนเบื่อเดินออกมาภายนอกเห็นประตูไม่ได้ล็อก เดินไปบนทางเดินที่มีดอกไม้ที่แพรวาไม่เคยเห็นมาก่อนสองข้างทางสวยงาม ชุดรุ่มร่ามที่ใส่อยู่มองแปลกตาแต่สวยอย่างประหลาด เหมาะกับเธออย่างยิ่งสีเหลืองขับผิวนวลที่ไม่ขาวจัดเหมือนพวกสนมนางใน ของที่นี่ ด้วยผิวของแพรวาออกสีน้ำผึ้งหากแต่เนียนละเอียดไร้จุดด่างดำ

ก้มลงดอมดมดอกไม้สีสวย อย่างเพลิดเพลินก่อนจะผุดลุกขึ้นด้วยความรวดเร็ว ชนเข้ากับร่างของบางคนที่ยืนมือไพล่หลังอยู่เบื้องหน้าเซแซดๆ ร่างสูงคว้าตัวไว้โดยเร็ว

“แม่นาง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

เสียงนุ่มเหมือนพระเอกละคร ใบหน้าคมคายหล่อเหลาแววตาหวานซึ้ง ดวงตาเหมือนจะถูกอาบด้วยน้ำผึ้ง

“เปล่า ปู้ปู้ ปู้ (ไม่ไม่ ไม่) ”

แพรวาละล่ำละลัก คนที่นี่ทำไมหน้าตาดีๆ ทั้งนั้นไม่ว่าผู้หญิงผู้ชาย

“แม่นางเหตุไฉน ข้าไม่เคยเห็นเจ้าภายในวังแห่งนี้ ไม่ทราบว่าแม่นางพำนักที่ตำหนักไหน”

“ข้าไม่มีตำหนัก”

เหมือนพวกทรงเจ้าเลยมีตำหนักด้วย555

“ไม่มีตำหนัก รึจะเป็นเทพ ธิดาจากสรวงสวรรค์ ที่จำแลงกายมาให้พานพบจึงได้งดงามปานภาพวาด”

โห ปากหวานเสียด้วย

“ไม่ใช่ ข้าอาศัยอยู่ที่นู่น”

แพรวาชี้มือไปยังตำหนักใหญ่ตรงกลาง คนหน้าหล่อมีแววผิดหวังเล็กน้อย

“เจ้าเป็น....สนม ของเสด็จพี่” เข้าใจผิดไปกันใหญ่

“ไม่ได้เป็นสนม แค่หญิงหนึ่งผ่านมาพักพิง ประเดี๋ยวก็ไป”

พูดให้เข้ากับสถานการณ์เหมือนบทกลอนน่าฟังไม่ได้แกล้งแต่มันเป็นเอง

รอยยิ้มด้วยความเอ็นดูนั้นไม่ปิดบัง

“คงเป็นดังที่เขาร่ำลือว่าฝ่าบาท ทรงช่วยหญิงงามขึ้นจากน้ำ แล้วยังใช้เสื้อคลุมมังกรกับนางไม่แน่ว่าจะเป็นเจ้า”

เรื่องใหญ่แบบรู้กันหมด

“ไม่รู้ว่าใช่หญิงงามหรือเปล่า แต่เป็นข้าเองที่ฮ่องเต้ช่วยขึ้นจากน้ำ”

มือสวยเรียวบางเหมือนมือผู้หญิงยกขึ้นเชยคางของแพรวา เธอสะบัดหน้าจนมือหลุดไป

“งาม จนดอกเหมยยังอาย สายลมยังหลบ จันทราอับแสง เช่นนี้หรือจะไม่เรียกหญิงงาม แม่นางน้อยคนนี้นามว่ากระไร”

“แพร... เฟยลี่ ฮ่องเต้เรียกข้าว่าเฟยลี่”

“โบยบินอย่างดงาม ดั่ง นกน้อยไร้กรงทอง”

ล้ำลึก ที่นี่แต่ละคน พูดได้คำเดียว...ล้ำลึก