ตอนที่3 โลกแคบ

ตอนที่3 โลกแคบ

"ทำไมคุณไม่ป้องกันคะ ถ้าฉันติดโรคจากคุณจะทำยังไง" เธอโวยวายลั่นห้อง จ้องหน้าเขาเขม็ง

"หึ หึ" เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ขยับตัวขึ้นนั่งหลังตรง ผ้าห่มเลื่อนลงเล็กน้อยตามแรงขยับ

"คุณหัวเราะอะไรคะ ทำไมคุณเป็นผู้ชายมักง่ายแบบนี้"

"ผมสะอาดพอ คุณมั่นใจได้ ผมไม่ได้สำส่อนขนาดนั้น คุณคือผู้หญิงที่ผมขึ้นเตียงด้วยในรอบสองปี และที่สำคัญ ผมตรวจสุภาพทุกปี ผลเลือดปกติ" เขาลงจากเตียง คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอว เดินเข้ามาใกล้ หยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

“ผมไม่ใส่ถุง…คุณก็รู้สึกดี…ไม่ใช่หรือไง” เขาก้มลงเล็กน้อย เสียงต่ำชิดหู

"เสียงครางคุณเพราะมาก” เขายิ้มมุมปาก จับปลายผมยาวสลวยขึ้นมาสูดดม สายตาไล่มองเธอช้า ๆ ตั้งแต่ใบหน้า ลงมาถึงเนินอกอวบที่โผล่พ้นผ้าเช็ดตัว

"อีตาบ้า ฉันไม่น่าเจอคุณเลย" เธอตะโกนใส่หน้าเขา แก้มขึ้นสีแดงจัด จนแทบควบคุมสีหน้าไม่ได้ แล้วหันหลังจะเดินหนี แต่ข้อมือถูกจับไว้

“จะไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ” เสียงเรียบเอ่ยถาม ไอร้อนลมหายใจเป่ารดต้นคอ

“ตื่นเช้ามา มอร์นิ่งคิสผมหรือยัง” เขากระซิบ ริมฝีปากหยักสัมผัสใบหูเนียนขาวเบา ๆ ทำเอาเธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลยสักครั้ง

"นี่คุณ ปล่อยฉันเถอะค่ะ ฉันมีเรียนตอนสิบโมง และฉันสายไม่ได้เพราะต้องส่งรายงาน" เธอยืนตัวแข็งทื่อ เอ่ยขอร้องเขาออกไป ภาคภูมิยกยิ้มมุมปาก เมื่อแกล้งจนพอใจจึงปล่อยเธอไปแต่โดยดี

ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที พิพิมพ์ก็เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเดิมเมื่อคืน พร้อมกระเป๋าสะพายใบเล็ก

“ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวผมไปส่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเรียกแท็กซี่กลับเองสะดวกกว่าค่ะ”

“คิดว่าจะมีแท็กซี่ว่างหรือไง เวลานี้ชั่วโมงเร่งด่วน รอผมสิบนาที”

เขาไม่รอให้เธอปฏิเสธ ลุกจากเตียงในสภาพเปลือยล่อนจ้อน ก่อนหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอวช้า ๆ ราวกับตั้งใจให้เธอมอง พิพิมพ์หน้าแดงจัด รีบเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น

“อายเหรอ เมื่อคืนก็เห็นหมดแล้ว จะอายอะไร” เขากระซิบข้างใบหูขณะเดินผ่านไป

บนรถ

“บอกทางผมด้วย” ใบหน้าคมหันมองเสี้ยวหน้าเรียวสวยที่เอาแต่นั่งนิ่งมองไปด้านหน้า ขณะที่เลี้ยวออกมาจากโรงแรมและกำลังวิ่งอยู่ถนนหลัก

“ตรงไปค่ะ ฉันพักอยู่แถวรังสิต”

“คุณเรียนแถวนั้นเหรอ”