บทที่ 100 คุณซู เปลี่ยนผู้ชายไม่ซ้ำหน้าเลยนะครับ

ฉันกับฉีซิ่วหรานเป็นเพื่อนกัน ฉันรู้สึกลำบากใจเล็กน้อยที่ต้องขอให้แม่ของเขาช่วยดูแลเป้ยเปย

แต่ฉีซิ่วหรานดื้นด้าน จนฉันไม่สามารถปฏิเสธได้

วันที่สอง แม่ของฉีซิ่วหรานก็มาถึง ซึ่งแตกต่างจากที่ฉันคิดไว้เล็กน้อย

“ สวัสดีค่ะคุณซู”

แม่ของฉีซิ่งหรานมาตั้งแต่เช้า เธอดูแลตัวเองได้ดีมากและแต่งตัวตามแฟชั่น ฉันดูไม่ออกเลยว่าแม่ของเขาอายุเกือบ 60 แล้ว

ฉันมีความเกรงใจเล็กน้อยกับผู้อาวุโส แต่แม่ของฉีซิ่วหรานเป็นกันเองมากจนฉันรู้สึกไม่อึดอัดเลยสักนิด :“ ซิ่วหรานชอบพูดว่าเขารู้จักแม่สาวสวยคนหนึ่ง ฉันหวังว่าจะได้พบกันสักครั้ง สวยจนฉันอยากจะฉุดเอาไปเป็นลูกสะใภ้เลยนะเนี่ย ”

"เอ่อๆ !! คุณป้าเชิญเข้ามาก่อนค่ะ"

ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเมื่อถูกชม ฉันจึงทำเป็นเปลี่ยนเรื่องคุยกัน

"หนูเป้ยเปยอยู่ไหนล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันอยากมาเจอหลายครั้งแล้ว ครั้งก่อนซิ่วหรานบอกว่ากลัวว่ามันจะทำให้คุณตกใจ ตอนนี้ฉันจะได้เจอเป๋ยเปยแล้ว ฉันต้องขอไปหาเป๋ยเปยก่อนนะ"

นิยสัยของฉีซิ่วหรานและแม่ของเขาแตกต่างกันมาก

“ โทษทีนะ แม่ฉันพูดมากไปหน่อย”

แม่ของฉีซิ่วหรานยกมือขึ้นตบฉีซิ่วหรานเบาๆ: "เฮ้ย พ่อหนุ่ม พูดให้ดีหน่อย ฉันละไม่แปลกใจที่คุณซูเขาไม่มองเธอเลย สมน้ำหน้า!"

ฉันไม่คิดว่าเรื่องที่เขาตามจีบฉัน แม่ของเขาก็รู้

แม่ของเขาพูดตรงจนฉันรู้สึกไม่อึดอัดใจเลย

เมื่อได้ยินแม่ซิ่วหรานพูดถึงเป้ยเปย ฉันก็รีบพาแม่ของฉีซิ่วหรานเข้าไปในห้อง: "เป้ยเปยยังไม่ตื่น เขานอนได้นานมาก"

"เด็กน้อยก็เป็นแบบนี้แหละ การนอนคือความสุข ทำไมน่ารักอย่างนี้"

พูดตามตรงแม่ของฉีซิ่วหรานน่ารักจนฉันคาดไม่ถึงเลย

ฉันรู้สึกเกรงใจเล็กน้อยที่ให้แม่ของเขามาช่วยดูแลเป้ยเปย แต่เมื่อเป้ยเปยตื่นขึ้นมาแม่ซิ่วหรานก็อุ้มเป้ยเปยขึ้นเหมือนลูกของตนเอง

เป้ยเปยที่ไม่รู้จักแม่ของฉีซิ่วหราน แต่เธอก็หัวเราะและเล่นกับแม่ของฉีซิ่งหราน

“เธอยังกังวลเรื่องเป้ยเปยอยู่ไหม”

ฉันยืนดูที่ข้างประตูจากนั้นฉีซิ่วหนานก็ยื้นน้ำให้ฉัน

ฉันเอื้อมมือรับพร้อมกับบอกเขาว่า: "ขอบคุณนะ แม่เธอดูชอบเป้ยเปยมากเลย "

ฉีซิ่วหรานผู้ซึ่งไม่มีสีหน้ามาตลอดคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะยิ้มให้ฉัน"ใช่"

เขามองมาที่ฉัน พร้อมส่งสายตาพิฆาตจนฉันต่อต้านไม่ไหว ฉันจึงต้องหลบสายตาเขา: "ตอนบ่ายเราขึ้นเครื่องกี่โมงเหรอ?"

"บ่ายสามโมงกว่า"

ฉันพยักหน้า“ งั้นฉันขอตัวไปที่ห้องหาแหวนอีกครั้งหนึ่งนะ”

ถึงแม้ว่าฉันจะหามาหลายครั้งแล้ว แต่ลู่จือสิงเขาบอกว่าแหวนอยู่ที่ฉัน แค่ฉันมันหามันไม่เจอเท่านั้น

สร้อยคอและแหวนเรื่องนี้ทำให้ฉันต้องเจอกับลู่จือสิงเป็นครั้งที่สอง และฉันขอให้มันเป็นครั้งสุดท้ายที่เจอลู่จือชิงอีก

ทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่ได้เป็นไปตามที่ฉันคาดไว้เลย ฉันหาทั้งบ้านแล้วแต่ก็ยังไม่เจอ

หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จ ฉีซิ่วหรานและฉันก็ไปที่สนามบิน จากนั้นคนขับรถบ้านฉีซิ่วหรานก็มารับแม่ซิ่วหรานกับเป้ยเปยกลับไป แม่ซิ่วหรานอุ้มเป้ยเปยจนหลับไป เป้ยเปยไม่รู้ว่าแม่ของตนเองกำลังจะไปทำสงคราม

แต่เพื่อเป้ยเปย ฉันต้องไป

ไม่ใช่ว่าฉันหลงตัวเอง ลู่จือสิงทำให้ฉันอับอายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าฉันไม่ไปเมื่องA ไม่รู้เขาอาจมาหาฉันที่เมืองDก็ได้

เมื่อเขามา ก็จะซ่อนเป้ยเปยไม่ได้แน่นอน

ฉันอยากจะไปพบเขาด้วยตัวเองและอดทนต่อความทรมานของความทรงจำในอดีตเหล่านั้น เพื่อที่จะไม่ยอมสูญเสียเป้ยเปยไปเด็ดขาด

"คุณต้องการนอนไหม?"