บทที่ 104 เป็นบ้าอะไรของคุณ

ลู่จือสิงหันมามองฉัน สายตาเหมือนรู้อะไรบางอย่าง

ฉันยื่นอยู่ตรงนั่น ไม่รู้ว่าสีหน้าของตัวเองเป็นยังไง แต่ตอบกลับไปด้วยสีหน้าเรียบๆ "เพื่อนฉันพึ่งคลอดลูก คุณมีปัญหาไร?"

เขากลับก้าวมาทางฉัน"คุณหรือเพื่อนคุณกันแน่ที่พึ่งคลอดลูก"

เขาเดินเข้ามาทีละก้าว สายตาจ้องมองมาที่ฉัน

เขาจ้องฉันจนฉันรู้สึกกังวล เม้มปากไว้แต่ไม่พูดอะไร

"ซูยุ่น อย่าให้รู้ว่าคุณโกหกผมละกัน"

เขาพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทำเอามือฉันเหงื่อชุ่มทันที

ดีที่เขาพูดจบแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีกต่อไป เริ่มหาแหวนตั้งแต่ต้นจนจบอย่างตั้งใจ

"คุณเคยทิ้งของเดิมๆไหม"

ฉันชะงักไปแปบนึ่ง และตอบไปว่า "ไม่เคย"

พูดจบ ฉันก็คิดถึงอะไรบางอย่าง :"ลู่จือสิง ไม่ต้องหาแล้ว"

เขาเปิดกระเป๋าเดินทางของฉัน ฉันก็หาหลายรอบแล้วก็หาไม่เจอ มันก็ไม่มีอะไรอยู่เลย

ฉันคิดถึงตอนนี้เลิกลากัน ยกมือไปดึงเขาไว้

เขาหันมาหาฉัน ทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา

ฉันรู้สึกผิดทันที แต่ก็ผิดที่ฉัน ฉันเลยลดเสียงน้อยลง:"แหวน น่าจะถูกฉันทิ้งไปแล้ว!"

ลู่จือสิงได้ยินเสียงฉันสีหน้าก็เปลื่ยนเลย สะบัดมือฉันออก:"ทิ้งแล้ว?"

ฉันไม่กล้าเถียงกับเขา:"ฉันไม่แน่ใจ แต่ปีที่แล้ว ตอนที่เราเลิกกัน ฉันทิ้งของหมดแล้ว"

:"ซูยุ่น คุณนี้มันจริงๆเลย คุณโยนทิ้งแล้วจริงๆ!"

เขาพูดอยู่ก็เตะไปที่กำแพง

ทำเอาฉันสะดุ้งจนรู้สึกทนไม่ไหว เลยจับแขนเขาแล้วบอกกับเขาว่า:"เป็นบ้าอะไรของคุณเนี้ย!"

:"เป็นบ้าเหรอ? คุณรู้ไหมว่าคุณทิ้งอะไรไป? นั้นคือแหวนที่คุณยายเก็บไว้ให้ผม!"

ฉันรู้ว่าแหวนหายแล้วเป็นความผิดของฉัน แต่ความรับผิดชอบหลักของเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่ตัวฉันเลย ไม่ว่าจะเป็นสร้อยคือหรือแหวน อยู่ที่ฉันได้ยังไงฉันยังไม่รู้เลย!!

ชัดเจนมากเขาโยนความผิดมาที่ฉัน ฉันพูดกับเขาด้วยอารมณ์ที่ดีมากแล้วนะ แต่ตอนนี้ฉันกลั้นไม่ไหวแล้ว เงยหน้าขึ้น:"ลู่จือสิง เรื่องแหวนหายมีความผิดของฉันด้วย แต่มันอยู่ในกระเป๋าฉันได้ยังไง หรือว่าคุณไม่รู้? คุณไม่เคยบอกฉันเลยว่าคุณยายเก็บสร้อยคอและแหวนให้คุณ อยู่ดีๆคุณก็มาขอฉัน ฉันให้ความร่วมมือคุณอย่างมากแล้วนะ ตอนนี้คุณต้องการอะไรอีก? เลิกกันแล้วของที่มันขวางตาฉัน ฉันก็มีสิทธิทิ้งนะ!"

"ของที่ขวางตางั้นเหรอ?"

ฉันก็คิดว่าเขาเข้าใจผิดว่าฉันจงใจเอาไปทิ้ง พูดไปอีกว่า:"ฉันไม่ได้จงใจเอาไปทิ้งนะ เพราะว่าฉันไม่เคยเห็นแหวนวงนั้น! ฉันแค่ทิ้งของเก่า ๆ ที่ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้เท่านั้น!"

"ของเก่าที่ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้?"

ฉันไม่อยากพูดอะไรกับเขาอีก เลยดันเขาออกจากห้อง:"แหวนมันหายแล้ว เงินฉันก็คืนแล้ว ถ้าคุณยังจะหาอยู่ ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว"

ระหว่างที่พูด สายโทรศัพท์ก็เข้า

ฉีซิ่วหรานเป็นคนโทรมา รู้เลยว่าเป็นเรื่องเป้ยเปย แต่ลู่จือสิงอยู่ฉันเลยกดตัดสาย

"ไม่รัยสายเหรอ?"

ระหว่างที่เขาพูดฉันจ้องหน้าเขาแล้วบอก:"นี้คุณ แหวนก็หาแล้ว ไม่มีจริงๆ ตอนนี้เชิญคุณออกไปได้แล้ว!"

พูดจบ สีหน้าของเขาก็ซึมๆ มองมาที่ฉันแวปหนึ่ง ก็เดินออกไปแล้ว