บทที่ 108 ผมจะฆ่าคุณ

ฉันคาดไม่ถึงเลยสักนิดว่าในช่วงเวลานี้จะพบกับลู่จือสิง

เขาเพิ่งลงจากรถและค่อยๆเดินเข้ามาหาฉันทีละก้าว

ฉันกำลังอุ้มเป้ยเปย แม้ใจคิดอยากจะวิ่งหนีก็ไม่สามารถวิ่งไปได้

ฉันจ้องมองเขาที่กำลังค่อยๆก้าวเข้ามา ฉันพยายามสงบสติอารมณ์ "คุณชายลู่"

"ซูยุ่น ช่วยอธิบายเรื่องราวของเด็กในอ้อมกอดของคุณหน่อย"

ลู่จือสิงมองลงมาที่ฉัน ดวงตาของเขาราวกับจะกลืนกินฉัน

ฉันบังคับตัวเองให้มองไปที่เขาและบอกกล่าวอย่างใจเย็น "อธิบายอะไร? นี่คือลูกของพี่สาวของฉีซิ่วหราน พี่สาวเขาไม่ว่าง ฉันก็เลยรับอาสาช่วยพาไปหาหมอ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

ใครจะไปรู้ว่าลู่จือสิงจะยิ้มอย่างเย็นชา เขายกมือขึ้นและกระชากกระเป๋าที่ฉันถืออยู่ออกไป

ฉันรู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไร ฉันตื่นตระหนกแต่น่าเสียดายที่มันสายเกินไปแล้ว เขาหยิบหนังสือการฉีดวัคซีนของเป้ยเปยออกมา

"ซูจื่ออัน? ผมไม่ยักจะรู้เลยว่าพี่สาวของฉีซิ่วหรานจะนามสกุลซู!"

ลู่จือสิงถือสมุดบันทึกและเผชิญหน้ากับฉัน ฉันอยากจะคว้ามันกลับมา แต่ในมือของฉันกำลังอุ้มเป้ยเปย จึงทำได้แค่เพียงจ้องมองสมุดวัคซีนที่อยู่ในมือของเขา

ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรลุกลี้ลุกลนหรือควรพูดจาอะไรโดยไม่คิดได้ ฉันทำได้แค่กัดฟันและถามเขา "แล้วยังไง? มันเกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ ลู่จือสิง?"

“ไม่เกี่ยวเหรอ? ซูยุ่น คุณบอกกับผมว่าไม่เกี่ยว แต่นั่นคือลูกของผม!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ฉันก็หัวเราะออกมาในทันที "ลู่จือสิงคุณ คุณเอาอะไรมามั่นใจว่านี่คือลูกของคุณ?"

เห็นได้ชัดว่าลู่จือสิงไม่ได้คาดหวังให้ฉันถามคำถามนี้ ใบหน้าของเขาตกตะลึงและฉันก็กล่าวอีกว่า "ไม่ใช่ว่าคุณคิดอยู่เสมอเหรอว่าฉันนั้นมีความสัมพันธ์กับซวี่ชิงหนาน? คุณรู้ได้อย่างไรว่านี่คือลูกของคุณ ไม่ใช่ลูกของซวี่ชิงหนาน?!"

ทันทีที่ฉันพูดจบ ใบหน้าของลู่จือสิงก็เปลี่ยนเป็นดุร้ายในทันที

ฉันจ้องมองเขาอย่างไม่หลบสายตา

หลังจากที่เขาจนมุม ลู่จือสิงกัดฟันและข่มขู่ฉัน "ซูยุ่น ถ้าหากว่านี่ไม่ใช่ลูกของผม ผมจะฆ่าคุณ!"

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็ยัดสมุดบันทึกเล่มเล็กนั่นลงในกระเป๋าจากนั้นเขาก็โยนมันใส่มือของฉัน เขาได้หมุนตัวและตรงไปยังรถของเขาและขับออกไปในทันที

ฉันยังคงยืนอยู่เช่นนั้น รู้สึกร่างกายแข็งและหนาวสั่นจนไม่สามารถขยับได้

อ้อมแขนของฉันกำลังโอบอุ้มเป้ยเปย ฉันไม่กล้าทำอะไรโดยไม่คิดจึงทำได้เพียงแค่กลับบ้าน

เมื่อกลับถึงบ้านแล้ว ร่างกายของฉันยังคงแข็งทื่อและรู้สึกหนาวไปทั่วร่างกาย

ทำอย่างไร ควรทำอย่างไรดี?

ลู่จือสิงรู้แล้ว เขารู้แล้ว!

ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี เป้ยเปยก็ยังเด็กมาก แม้ว่าฉันจะพาเขาหนีไป ฉันเองก็คงจะหนีไปไหนได้ไม่ไกล!

ในตอนที่ฉันหย่ากับลู่จือสิง ลู่จือสิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันท้อง ฉันเป็นฝ่ายผิดในเรื่องนี้และด้วยความสามารถของลู่จือสิง ฉันไม่อาจปกปิดเขาได้เลย

เมื่อฉันคิดได้เช่นนี้ ฉันก็รู้สึกว่าความคิดของฉันนั้นว่างเปล่าไปหมด

ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร จะนั่งรอก็ไม่ได้ จะหนีไปก็ไม่ได้

ทันใดนั้นโทรศัพท์ในกระเป๋าของฉันก็ดังขึ้น ฉันตกใจไปชั่วขณะและสีหน้าของฉันก็ซีดขาว

เมื่อเห็นว่าเป็นสายโทรศัพท์จากฉีซิ่วหราน ฉันก็โล่งใจเล็กน้อย

เมื่อครู่ลู่จือสิงจากไปเช่นนั้น ฉันไม่รู้เลยว่าเขาคิดจงใจหรือว่าจะหาเรื่องอะไรอีก

"ซูยุ่น?"

เมื่อได้ยินเสียงของซวี่ชิงหนาน ฉันก็ค่อยๆสงบลง "ฉันเอง"

"กลับบ้านหรือยัง?"

ซิ่วหรานเขาจำวันที่เป้ยเปยต้องฉีดวัคซีนได้ เดิมทีเขาบอกว่าเขาจะให้คนไปเป็นเพื่อนฉัน ฉันเองไม่อยากจะรบกวนคนอื่นดังนั้นฉันจึงปฎิเสธเขาไป

"ฉันกลับมานานแล้ว"

เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่พบเจอกับลู่จือสิงเมื่อครู่นี้ ภายในใจฉันก็ตื่นตระหนกอย่างอดไม่ได้ แต่ฉันนั้นรบกวนฉีซิ่วหรานมามากพอแล้ว ฉันไม่สามรถเอาเปรียบเขาได้เพียงเพราะว่าเขาชอบฉัน

หลังจากที่ฉันคิดดีแล้ว ฉันก็อดกลั้นเอาไว้และไม่ได้กล่าวอะไรไป "ฉันไม่เป็นอะไร จะไปทำอาหารแล้ว ไม่คุยแล้ว"