บทที่ 121 เราไม่อาจย้อนคืน

เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินลู่จือสิงใช้น้ำเสียงแบบนี้เรียกฉัน พูดได้ว่า ใจฉันตอนนี้----เต้นแรง

แต่ก็เบาลงในทันที

ตาของฉันร้อนผ่าว แต่ก็กลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างหนัก และมองเขาอย่างเย็นชา : “ คุณบ้าไปแล้วเหรอ ยังฉีดยาอยู่ได้ ！”

เขาคลายมือออกเล็กน้อย แต่ยังก็ไม่ยอมปล่อย : “ ซูยุ่น อย่าไป “

เมื่อครู่เขาทำให้ฉันโกรธ ตอนนี้มากอดฉันห้ามฉันอย่าไปแบบนี้ ฉันจะไปไหนได้

แม้ว่าจะปากแข็งแค่ไหน ในใจก็ไม่สามารถควบคุมได้

ฉันหายใจเข้าลึกๆ ：“ ไม่ไปไหนหรอก คุณปล่อยฉันก่อน ฉันจะเรียกพยาบาลมาช่วยคุณฉีดยา ”

น้าชายของหยาวตันตันก้มมองฉัน และคิดถึงความเป็นจริงในคำพูดของฉัน

สักพัก เขาก็ปล่อยฉัน และหันหลังกลับขึ้นเตียงไป

ฉันยกมือขึ้นกดกริ่ง และหันไปมองน้าชายของหยาวตันตัน พร้อมปรับอารมณ์ให้คงที่ : “ ลู่จือสิง ไม่ว่าคุณจะเข้ามาหาฉันด้วยจุดประสงค์อะไร แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม ”

ระหว่างฉันกับเขา มีหนามใหญ่ขวางกั้นอยู่ ไม่เพียงแต่เขาหลอกใช้ฉัน แต่ฉันไม่สามารถเชื่อใจเขาอีกต่อไป

ฉันยอมรับว่าฉันไม่มีทางปล่อยเขา เหมือนกับว่าตอนนี้ไม่มีทางที่จะเพียงแค่หันหลังจากไป

แต่ฉันก็รู้ดีว่า ถึงแม้ว่าฉันจะรักเขามากพอที่จะอยู่ด้วยกัน แต่อดีตก็จะเป็นสิ่งที่ขวางกั้นเราไว้

เขาเคยหลอกใช้ฉัน อย่างไม่ต้องสงสัย

ความไว้ใจที่ฉันมีต่อเขา มันถูกทำลายไปจากสิ่งที่เขาทำกับฉันแล้ว

เหมือนกับมันเอ่อล้นออกมา มันไม่สามารถกลับไปได้แล้ว

ลู่จือสิงมองฉัน โดยไม่พูดอะไร

เมื่อครู่ฉันออกแรงในการตบเขา ทำให้ตอนนี้รอยตบนั้นเริ่มชัดเจนขึ้น

“ ขอโทษนะ เมื่อครู่ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดี ”

“ ซูยุ่น ฉันรู้ว่าคุณ——”

เมื่อเขากำลังจะพูด ทันใดนั้นพยาบาลก็เปิดประตูเข้ามา “มีอะไรคะ ?”

ฉันชี้ไปที่เข็ม ：“เขาทำเข็มหลุดค่ะ”

บางทีอาจเป็นเพราะรอยตบที่หน้าลู่จือสิง หลังจากพยาบาลฉีดยาเสร็จก็หันมามองฉัน “คุณหนู อย่าปล่อยให้แฟนของคุณทำอะไรตามใจ นอกจากแผลที่มือเขาจะลึกแล้ว อย่าทำให้แผลฉีกอีก”

ฉันกำลังจะเอ่ยปากอธิบายว่าความสัมพันธ์ของฉันกับลู่จือสิงไม่ได้เป็นอย่างนั้น แต่เมื่อพยาบาลพูดจบ เขาก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้ฉันนั่งปวดหัวอยู่ตรงนั้น

“ซูยุ่น ที่ผมพูดครั้งที่แล้วผมจริงใจ ไม่ใช่เพราะเป้ยเปยถึงกลับไปหาคุณ แต่ผมอยากกลับไปหาคุณ ผมยอมรับความผิดพลาดในอดีต แต่คุณเชื่อผมเถอะ ครั้งนี้ ผมไม่หลอกคุณแล้ว ผมรักคุณจริงๆ ซูยุ่น”

เขามองฉัน ทีละคำพูด ทีละประโยค ใบหน้าเขาดูอ่อนลง แต่ดวงตาคู่ดำนั้นดูสดใส

ฉันรู้สึกตื้นตันใจเล็กน้อย แต่ว่าฉันไม่ใช่ซูยุ่นคนเดิมเมื่อสามปีก่อนอีกแล้ว ที่จะรู้สึกกับคำพูดไม่กี่คำของเขา

“ลู่จือสิง พวกเรากลับไปไม่ได้แล้ว”

เขาเป็นคนปากแข็ง ：“พวกเราไม่ต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิมหรอก แค่เริ่มต้นใหม่ก็พอ”

ฉันยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น ไม่อยากพูดเรื่องนี้กับเขาแล้ว：“ คุณยังมีไข้ พักผ่อนก่อนเถอะ ฉันไม่ไปไหนหรอก”

เขาอ้าปาก เหมือนกับจะพูดอะไรบางอย่าง

ฉันลุกขึ้นหยิบแก้ว：“ ฉันจะไปเติมน้ำให้คุณ จะได้กินยาและนอนพัก”

พูดจบ ก็เดินออกมาจากห้อง ไม่เปิดโอกาสให้ลู่จือสิงได้พูด

รับปากลู่จือสิงว่าจะไม่ไปไหน ฉันจึงนอนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย

ยาลดไข้คงมีฤทธิ์ทำให้นอนหลับ ครั้งนี้ลู่จือสิงจึงนอนหลับสนิท

กลางดึกฉันให้พยาบาลมาถอดเข็มออก เขาก็ไม่ตื่นขึ้นมา

？