บทที่ 130 คุณมาอาบน้ำกับผม ซูยุ่น

ฉันไม่ได้คาดเดาว่าเขาสามารถจะทำเช่นนี้ ถูกเขากดลงไปบนโซฟา เงยหน้าขึ้นมา ก็ได้ยินฉันว่าเขากำลังเรียกชื่อฉัน

ดวงตาสีดำคู่นั้นมองจ้องมองมาที่ฉัน มึนงงเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้น: “ลู่จือสิง คุณกำลังแกล้งเมาใช่ไหม?”

ฉันเพิ่งจะพูดจบ ในช่วงเวลาฉับพลันลู่จือสิงก็คล้ายกับหมาน้อย โน้มเข้ามาที่ลำคอของฉัน พลางโน้มเข้ามาพลางเรียกชื่อของฉัน: “ซูยุ่น คุณกลับมาแล้วเหรอ? ซูยุ่น?”

ได้ยินคำพูดของเขาทำให้ทรวงอกของฉันเจ็บปวด ผมสั้นๆนั้นกวาดอยู่บนลำคอของฉัน เส้นผมที่นุ่มและหนา มารบกวนจนทำให้ฉันรู้สึกจั๊กจี้

ทั่วทั้งร่างกายของเขามีแต่กลิ่นเหล้า ฉันใช้แรงผลักเขา ก็ไม่ขยับ แต่กลับเป็นลู่จือสิง ที่ถูกฉันผลัก ในช่วงเวลาฉับพลันนั้นก็ยื่นมือขึ้นมาจับมือฉันไว้

ฉันมองดูเขาที่กำลังจะจูบลงมา รีบหันหน้าหลบ

จูบของเขาหยุดลงบนข้างแก้มของฉัน อุ่น และนุ่ม

ในใจของก็ฉันสั่นเทา ใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักเขาออกไป

เขานั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาสีดำคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉัน มีความปรารถนา: “ซูยุ่น ผมอยากจูบคุณ”

ฉันใช้กำลังสุดความสามารถที่จะมองข้ามหัวใจของตัวที่เต้นไม่เป็นปกติ ใช้ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกจ้องมองเขา: “คุณเมาแล้ว”

“ผมไม่ได้เมา!”

คนที่เมามักจะเป็นเช่นนี้ ไม่ยอมรับว่าตัวเองเมา

ฉันก็ขี้เกียจจะสนใจเขาแล้ว ช่วยเขาถอดเนคไทออกมา และปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขา หลังจากนั้นให้เขานั่งลง ฉันก็ไปต้มซุปที่ทำให้สร่างเมา

ผลลัพธ์คือลู่จือสิงดื่มจนเมาและอยู่ไม่สงบเสงี่ยม ฉันเพิ่งจะก้าวเข้ามาในห้องครัวได้ไม่นาน เขาก็เดินโซซัดโซเซตามฉันเข้ามา

“ซูยุ่น”

ในเวลาที่ได้ยินเสียงของเขา ฉันก็มือไม้สั่นเล็กน้อย เกือบจะทำให้น้ำผึ้งที่อยู่ในมือหล่น

ฉันหันกลับมามองเขา ตัวเขาเองยืนพิงอยู่ที่ขอบประตู และเรียกชื่อฉันอยู่ตลอด

เห็นว่าเขาไม่ได้เดินเข้ามา ฉันก็เลยไม่ได้สนใจเขา

วัตถุดิบในตู้เย็นก็มีจำกัด ฉันจึงทำได้แค่หยิบน้ำผึ้งกับมะนาวทำเป็นเครื่องดื่มผสมเข้าด้วยกัน

หลังจากทำเสร็จหันหน้ากลับไปก็พบว่าลู่จือสิงนั่งลงบนพื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ถึงแม้ตอนนี้จะผ่านพ้นช่วงหน้าหนาวแล้ว แต่ว่าพื้นก็ยังหนาวอยู่ และเขายังดื่มเหล้า นั่งลงบนพื้นนิดหน่อยก็ไม่ดี

ฉันกัดฟัน หรือว่าจะต้องเข้าไปดึงเขาให้ลุกขึ้นยืน

แต่ว่าเขาเป็นผู้ชาย ในเวลาที่ทั่วทั้งร่างกายนั่งและไม่ขยับก็เหมือนกับก้อนหิน ฉันใช้พลังเยอะมากถึงจะดึงขึ้นมาจากบนพื้นได้

เวลาที่ลุกขึ้นมาเขาก็มองที่ฉัน ก็ไม่รู้ว่าสร่างเมาสักนิดแล้วรึเปล่า: “ซูยุ่น?”

“ฉันเอง คุณดื่มจนเมาแล้ว”

“ซูยุ่น. อย่าไป ซูยุ่น”

ฉันเพิ่งจะพูดจบ เขาก็โอบลำคอของฉันไว้ เมื่อเปิดปาก กลิ่นเหล้าก็ปะทะเข้ามาที่ใบหน้า

ฉันฟังเขาที่เรียกชื่อฉันอยู่ตลอด ในหัวใจคล้ายกับว่าถูกดึง

บังคับตัวเองไม่ให้คิดมาก กัดฟันพาเขาลากกลับไปที่โซฟา

ครั้งนี้ลู่จือสิงเมาจริงๆ ฉันป้อนซุปที่ทำให้สร่างเมาให้เขา ทั่วทั้งร่างกายของเขาต่อต้าน ก็คือไม่ให้ความร่วมมือ เวลาต่อมาฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ นั่งคร่อมลงบนตัวของเขาจับคางของเขา: “อ้าปาก!”

ก็ไม่รู้ว่าฉันทำรุนแรงไปรึเปล่า คาดไม่ถึงว่าเขาจะไม่พูดอะไรอีก ทำเพียงแค่อ้าปาก

ฉันนำน้ำผึ้งกับน้ำมะนาวเข้าไปในปากของเขา เขากลืนลงไปทีล่ะคำ สายตาจ้องมองมาที่ฉัน จนกระทั่งฉันเริ่มสงสัยว่าความจริงแล้วลู่จือสิงไม่ได้เมา

ไม่ง่ายเลยที่จะดื่มน้ำมะนาวหมดไปหนึ่งแก้ว ฉันกำลังคิดจะลุกขึ้นจากบนตัวของเขา ไปที่ห้องอาบน้ำเอาผ้าขนหนูเปียกมาเช็ดให้เขา ผลลัพธ์ที่ได้คือเขายื่นมือมาแล้วกดฉันเอาไว้: “ซูยุ่น คุณจะไปไหน?”