บทที่ 151 คนนึงมาคนนึงไป

เห็นได้ชัดว่าเขาพูดเพียงคำง่ายๆแค่สี่คำ แต่ฉันกลับรู้สึกว่าคำสี่คำที่เขาพูดนั้นมันวนเวียนอยู่ภายในใจ

เสียงหัวใจที่อกซ้ายเต้นแรง ราวกับหัวใจจะหลุดออกมา

เขาดูพอใจมากกับปฏิกิริยาของฉัน แล้วยกมือขึ้นแล้วใช้หัวแม่มือริมฝีปากของฉัน

เมื่อฉันได้สติ ฉันก็รีบดึงอารมณ์กลับมา และวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ และสาดน้ำไปที่หน้า

น้ำเย็นสาดไปบนหน้า ในที่สุดฉันก็ค่อยๆสงบลง

ฉันรู้สึกว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ถ้าฉันยังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะไม่สามารถต้านทานความไม่พอใจของเขาได้ ！

เพื่อไม่ให้ฉันคิดกับลู่จือสิงในตอนนี้ ฉันพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาระยะห่างระหว่างเราสองคน

หลายวันมานี้ลู่จือสิงยุ่งมาก ฉันใช้แล็ปท็อปติดต่อสื่อสารกับเพื่อนร่วมงานในเมือง D โปรเจ็กต์ใหม่ล่มอีกแล้ว และฉันก็ไม่ได้คิดที่จะเป็นคนรับผิดชอบในครั้งนี้ด้วย แต่ช่วงแรกยังคงยุ่งมาก ดังนั้นฉันและลู่จือสิงจึงไม่มีเวลาติดต่อกัน

วันที่หกที่ฉันมาอยู่เมือง A ฉันตื่นแต่เช้าและพบว่าลู่จือสิงไม่อยู่ในคฤหาสน์แล้ว

สองสามวันมานี้เมื่อตื่นนอนมาฉันจะเห็นเขาตลอด แต่วันนี้จุ่ๆตื่นขึ้นมาไม่เห็นเขา ฉันไม่อาจจะยอมรับได้ว่า ในใจฉันก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อย

แต่ฉันต้องรีบเก็บความหดหู่นั้นไว้ ในเมื่อลู่จือสิงออกจากคฤหาสน์ไปแล้ว เรื่องของเขาจัดการเกือบเสร็จหมดแล้ว และฉันก็คงสามารถกลับไปที่เมือง D ได้

ฉันยังคงจำในสิ่งที่ลู่จือสิงบอกฉันเมื่อสองสามวันก่อนได้ เขาบอกว่า รอจัดการปัญหานี้เสร็จแล้ว เขาจะไปเมือง D กับฉัน

อย่างไรก็ตามฉันไม่อยากให้เขาไปเมือง D กับฉัน ดังนั้นฉันจึงใช้โอกาสในช่วงที่เขาไม่มีเวลาดูแลฉันนี้ รีบจองตั๋วเพื่อกลับไปที่เมือง D

“ซูยุ่น”

ป้าฝานรู้สึกแปลกใจมากที่เห็นฉัน

ฉันพยักหน้า：“เป้ยเปย หลับอยู่รึเปล่า？”

“เพิ่งทานข้าวไป ตอนนี้หลับอยู่ ”

เป้ยเปยอายุขวบครึ่งแล้ว ฟันของเขาขึ้นเยอะแล้ว และสามารถกินข้าวได้แล้ว

ฉันจะเข้าไปในห้องดูเขาสักหน่อย ในช่วงสองสามเดือนมานี้จะเป็นป้าฝานช่วยฉันดูแลเป้ยเปย คิดไปคิดมา ฉันจึงตัดสินใจเพิ่มเงินเดือนของป้าฝานเพิ่มอีก 500 หยวน

อีกทั้งนี้ในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาป้าฝานทำงานหนักมาก ฉันจึงให้เธอกลับไปพักผ่อน

ช่วงเวลานี้ เป้ยเปยถ้าไม่ใช่ฉีซิ่วหรานดูแลก็เป็นป้าฝานดูแล ฉันไม่คิดเลยว่าตัวเองจะยุ่งขนาดนี้

โชคดีที่โครงการต่อไป ฉันบอกว่า ฉันอยากพักสักสองสามเดือนก่อนที่จะรับผิดชอบโครงการอีกครั้ง

“คุณเลิกงานแล้วเหรอ？”

พอประตูเปิดฉันก็รู้เลยว่าเป็นฉีซิ่วหราน เขามองมาที่ฉันแล้วพยักหน้า ：“ เขาไม่เป็นไรใช่ไหม？”

ฉันพยักหน้า：“อื้ม ไม่มีอะไรร้ายแรงแล้ว ดังนั้นฉันจึงกลับมา”

แม้ว่าฉีซิ่วหรานเป็นคนพูดน้อย แต่เมื่อฉันเห็นเขาเอาแต่เงียบ ฉันก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติและอดไม่ได้ที่จะถาม: “คุณเป็นอะไรไป”

เขาเงยหน้ามองมาที่ฉัน：“ซูยุ่น”

ฉันชะงักไปชั่วขณะ：“อ๊ะ?”

“ผมไม่มีโอกาสจริงๆแล้วใช่ไหม？”

พอได้ยินสิ่งที่เขาพูด ฉันก็อดไม่ได้ที่จะเงียบลง

คำพูดของฉีซิ่วหรานทำให้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ในช่วงเวลานี้ ฉันคิดว่าว่าเขาเป็นเพื่อนที่ดี

เมื่อเขาถามคำถามนี้กับฉันอีกครั้ง ฉันมีลางสังหรณ์ว่าระหว่างฉันกับเขา ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว

แต่ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถเห็นแก่ตัวอย่างนี้ได้ คิดอยู่สักพัก ฉันก็พยักหน้า“ขอบโทษนะฉีซิ่วหราน คุณก็รู้ว่า ฉันไม่สามารถไปชอบคนอื่นได้”

ความรักของฉันได้มอบให้กับลู่จื้อสิงแล้ว และจะไม่มีทางมอบความรักแบบนั้นให้ใครได้อีก

เขายกมือขึ้นกุมขมับ และเอนตัวลงบนโซฟาโดยไม่พูด

ฉันมองไปที่เขา ได้แต่รู้สึกอึดอัด และไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมาดี