บทที่ 154 ฉันยอมรับคุณไม่ได้อีกแล้ว

ฉันรู้เหตุผลที่เขามาวันนี้ แต่เมื่อได้ยินเขาพูดเรื่องนี้จริงๆ ฉันก็ยังไม่มีปฎิกิริยาตอบสนอง เหมือนมีชั่วขณะหนึ่งในหัวซีดขาวโพลงไปหมด

ฉันปฎิเสธไม่ได้เลยว่า ในใจของฉันมีความสุขขนาดไหน

ถ้าหากฉันในตอนนี้เป็นเด็กสาวที่อายุยี่สิบปี ฉันคงตอบตกลงไปโดยไม่ลังเล แต่ฉันไม่ใช่

ปีนี้ฉันอายุยี่สิบแปดปีแล้ว อีกไม่นานก็จะสามสิบปี ฉันยังมีลูกชายที่อายุขวบกว่าอีกหนึ่งคน ถึงแม้ว่าลูกชายคนนี้เป็นลูกฉันกับเขาก็ตาม

ฉันไม่ได้อยู่ในช่วงวัยแห่งความรักแล้ว ผู้หญิงยิ่งอายุมากขึ้นก็จะยิ่งเห็นแก่ตัว เมื่อถึงช่วงเวลานี้ ฉันก็นึกถึงแต่เรื่องของเป้ยเปยกับตัวเองยิ่งขึ้น

ครั้งหนึ่งเขาเคยทำร้ายฉันอย่างหนัก ฉันสามารถเป็นเพื่อนกับลู่จือสิงได้ แต่มันเป็นเรื่องยากที่ฉันจะยอมรับความสัมพันธ์แบบคู่รักของเราอีกครั้ง

สิ่งเหล่านี้เป็นเหมือนหนามทิ่มแทงใจ และดึงออกมาไม่ได้ เมื่อไม่สัมผัสกับมันฉันก็ไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อสัมผัสมันก็จะรู้สึกเจ็บ

อีกทั้งฉันยังมีสัญชาติญาณในการป้องกันตัวและยังกลัวลู่จือสิงอยู่ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะกลับมาอยู่กับเขา

ฉันเงยหน้ามองเขา จนสามารถมองเห็นตัวเองในดวงตาสีดำคู่นั้นได้อย่างชัดเจน

พูดตามตรง จริงๆแล้วฉันยังมีความรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย และยังมีเหตุผลมากขึ้น

“ลู่จือสิงพวกเราไม่สามารถกลับมาอยู่ด้วยกันได้หรอก”

ฉันเม้มริมฝีปาก ไม่ตอบอะไร

เมื่อเทียบกับความคมคายของลู่จือสิงเมื่อครู่ ฉันจะสู้เขาได้อย่างไร

ฉันกลัวว่าถ้าฉันเปิดปากพูด ก็จะถูกเขาดึงออกจากกำแพงที่ป้องกันเขาไว้ และยิ่งเขาดึงมากเท่าไหร่ กำแพงป้องกันพวกนั้นก็จะถูกดึงออกจนหมด

เมื่อเห็นฉันไม่พูด เขาก็ตะคอกอย่างเย็นชา：“ ซูยุ่น คุณยังกลัวอยู่เหรอ ? ”

ครั้งนี้ ฉันไม่ได้เงียบแล้ว：“ใช่ ฉันกลัว”

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณยังกลัวอะไร ? คุณคิดว่าผมยังต้องการอะไรจากตัวคุณอีก นอกจากตัวคุณ คุณคิดว่าผมต้องการอะไรจากคุณ ? ”

ใจฉันสั่น พูดได้เลยว่า คำพูดของลู่จือสิงนั้นทำให้คนรู้สึก

ฉันมองไปที่เขา และรู้สึกสับสน：“ฉันไม่รู้ ลู่จือสิง เดิมทีสัญชาตญาณของฉันยังกลัวคุณอยู่ ฉันไม่สามารถยอมรับคุณได้ ถึงแม้ว่าฉันจะยังรักคุณก็ตาม”

ทันใดนั้นดวงตาเขาก็เป็นประกายมองมาที่ฉัน ฉันก็รู้ว่าตัวเองพูดผิดไป แต่มันก็สายไปแล้ว

เขายื่นมือมากอดฉันไว้ในอ้อมแขน：“ซูยุ่น ฉันไม่บังคับคุณ ฉันรู้ว่าเรื่องเมื่อก่อนฉันผิด ฉันรู้ว่าฉันโง่ คุณให้โอกาสผมสักครั้งเถอะ ผมจะทำให้คุณเชื่อใจผมใหม่อีกครั้ง และจะทำให้คุณสามารถมาพึ่งพาผมได้”

“ไม่——ไม่มีทางลู่จือสิง ！”

ฉันจะไม่มีวันพึ่งพาคนคนหนึ่งตลอดไปหรอก ฉันไม่ใช่ผู้หญิงโง่ๆแบบเมื่อก่อนอีกแล้ว ฉันรู้ว่าบนโลกนี้ ไม่มีใครทำดีกับคุณโดยไม่หวังผลหรอก

ฉีซิ่วหรานทำดีกับฉัน เพราะเขาชอบฉัน：ลู่จือสิงทำดีกับฉัน ก็เป็นเพราะเขาชอบฉัน

แต่จะชอบได้นานแค่ไหน ?

ผ่านมานานหลายปีแล้ว แต่ความสัมพันธ์ตอนนี้มันสั้นเกินไป ความรักของใครหลายคนในที่สุดก็ต้องสิ้นสุด

ฉันไม่ได้โง่อีกต่อไปแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะยังรักลู่จืสิง แต่เมื่อมีเป้ยเปยแล้ว ฉันก็สามารถหยุดความรักนั้นไว้ได้

คุณดูสิ เวลากับความเป็นจริงมันก็โหดร้ายแบบนี้แหล่ะ

“ได้สิซูยุ่น ผมจะทำให้เชื่อใจผมอีกครั้ง”

เขาพูดด้วยความแน่วแน่ จนฉันขี้เกียจที่จะพูดอะไรออกมาแล้ว

“คุณปล่อยฉันเถอะ ฉันจะไปแปรงฟันนอนแล้ว ”

ฉันผลักเขา แต่แทนที่เขาจะปล่อย แต่กลับกอดฉันแน่นนั้น ไม่รอให้ฉันได้พูด เขาก็ก้มศีรษะลงมาจูบฉัน

“อื้อ——”

ฉันผลักเขาออกโดยไม่ทันตั้งตัว แต่เขาดันดึงฉันเข้าหาโดยอาศัยจังหวะที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัวเข้าจู่โจมฉัน หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ปล่อย：“ซูยุ่น ผมรู้ว่าคุณกลัวผม ฉันจะทำให้คุณกลับมาเชื่อใจฉันแบบเดิม”

เขาพูดเสร็จ ก็ก้มลงมาจุ๊บหน้าผากฉัน：“ฝันดี”

ครั้งนี้ เขาปล่อยฉัน และเดินหันหลังไป ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว ใช้เวลานานกว่าจะสงบลงได้

ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่นานแค่ไหน แต่ฉันรู้ว่าใจของฉันยังคงเต้นอยู่

คิดต่อไปไม่ได้แล้ว ！