บทที่ 157 ฉันปฎิเสธคุณไปแล้ว

ฉันไม่คิดว่าลู่จือสิงจะคิดกลอุบายนี้ขึ้นมา ฉันกลัวว่าเขาจะบอกความสัมพันธ์ของฉันกับเขาให้เสี่ยวหลิน แม้ว่าฉันไม่ต้องการ แต่ฉันก็ยังต้องใจอ่อน：“คุณสามารถทำให้เธอขึ้นบัญชีดำได้”

“อ่า ซูซูนี่ฉลาดจริง”

ได้ยินเขาเรียกฉันว่า “ซูซู” ฉันก็รู้สึกเสียวฟันขึ้นมา

คำเรียกนี่มันอะไรกัน ?

“สั่งอาหารเถอะ”

เขาผลักเมนูอาหารมาให้ฉันอีกครั้ง ฉันไม่อยากจะทะเลาะกับเขาจริงๆ จึงมองไปรอบๆ แล้วสั่งเมนูแนะนำของร้านมาสองจาน และจู่จือสิงก็สั่งของตัวเองเพิ่มอีกสองจาน

เมื่อพนักงานจากไป สีหน้าของฉันก็จริงจัง：“ลู่จือสิง คุณทำแบบนี้ยิ่งเป็นการรบกวนฉันมาก”

“ผมไปรบกวนคุณตรงไหน ?”

ฉันแทบจะโกรธเขามาก：“คุณทำแบบนี้ เป็นการรบกวนการทำงานของฉันอย่างมาก ！ ”

เป็นเพราะอารมณ์ เสียงของฉันจึงดังขึ้นหน่อย

แต่ท่าทางของลู่จือสิงก็ดูสงบนิ่ง ฉันแค่รู้สึกว่าคำพูดของตัวเองเหมือนไม่ได้พูดยังไงยังงั้น

ในที่สุดฉันก็ไม่พูดอะไร และตะคอกเขาอย่างเย็นชา：“ตามใจคุณเถอะ แต่ต่อไปถ้าคุณส่งอะไรไปที่บริษัทฉันอีก ฉันจะเรียกตำรวจมาจัดการ”

เมื่อเสียงฉันลดลง ใบหน้าของลู่จือสิงก็ดูซีดจางลง

ฉันไม่ได้พูดอะไร แต่เขากลับพูดขึ้นมาว่า：“หลินซี คุณกำลังหนี”

“ใช่ ฉันกำลังหนี ”

ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้คาดหวังให้ฉันยอมรับอย่างคนใจกว้าง เขามองหน้าฉันและจมดิ่งไปในทันที

ฉันยุ่งกับเขาตลอดทั้งเช้า ทั้งรับดอกไม้ทั้งกินข้าว ฉันพูดเขาก็ไม่ฟัง ตอนนี้เห็นเขายอมจำนน ใจฉันก็รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย

บางทีอาจจะรู้สึกแย่กับสิ่งที่ฉันพูดไป และตอนนี้ลู่จือสิงปลอดภัยและก็ไม่พูดอะไรอีกแล้ว

เวลาพักกลางวันของฉันมีแค่สองชั่วโมง ถูกลู่จือสิงรบกวนไป หลังจากกินข้าวเสร็จและกลับมาที่บริษัทก็ปาเข้าไปบ่ายโมงห้าสิบนาที เหลือเวลาอีกแค่สิบนาทีก็เข้างานแล้ว

ช่วงเวลาพักกลางวันถูกลู่จือสิงรบกวนไปจนหมด ฉันทำได้เพียงเอามือจับโต๊ะและกุมขมับ

ตอนกลางวันหลี่เจียนีนัดฉันไปดูหนัง แต่ฉันก็ปฎิเสธไป เธอโบกมือและก็ปล่อยไป

ในบริษัทไม่มีใครรู้ว่าฉันมีลูกชาย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิด แต่ไม่มีใครถาม และฉันก็ไม่สามารถบอกใครไปทั่วได้ว่า ฉันมีลูกชายหนึ่งคน เข้ามาทำงานครึ่งปีแล้ว แต่ยังไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นแม่คนแล้ว

ฉันก็ไม่รู้ว่าแบบนี้มันดีหรือไม่ดี อย่างไรก็ตามมีผู้นำกระตือรือร้นในบริษัท ก็อยากแนะนำคนเก่งๆให้กับฉัน

โชคดีที่ทุกครั้งฉันไม่พูด หลี่เจียนีก็บอกว่าคนมีคนตามจีบแล้ว อีกทั้งคนที่ตามจีบฉันก็มีไม่น้อยเลย

เมื่อเธอพูดแบบนี้ ฉันก็หลีกเลี่ยงมันได้แล้ว

แต่ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมงานจัดงานเลี้ยงโดยปกติแล้วฉันจะไปสามครั้งหนีหนึ่งครั้ง ถ้าต่างแผนกกันก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นความคิดเห็นของแผนกเดียวกันนั้นค่อนข้างใหญ่

แม้ว่าช่อดอกกุหลาบใหญ่ของลู่จือสิงสร้างปัญหาให้กับฉันมากมาย แต่มันก็ช่วยลดความลำบากใจของฉันไปได้ระดับหนึ่ง

ถึงแม้ว่าตอนนี้ทุกคนจะคิดว่าฉันมีแฟนแล้ว หลังเลิกงานก็มีนัดกับแฟนทำให้ปฎิเสธที่จะไปกินข้าวร้องเพลงกับพวกเขาที่ยังโสดได้

ฉันไม่ได้ปฎิเสธหรือยอมรับในเรื่องนี้ อย่างไรก็ตามเป้ยเปยยังเด็ก และตอนนี้สิ่งแรกที่ฉันทำหลังเลิกงานคือกลับบ้านไปดูแลเป้ยเปย

วันนี้เลิกงานเร็ว และบริษัทฉันก็อยู่ไม่ไกลบ้าน ไม่ถึงหกโมงครึ่งฉันก็ถึงบ้านแล้ว

ทันทีที่เปิดประตู ก็มองเห็นลู่จือสิงที่สวมผ้ากันเปื้อน หน้าของฉันก็จมดิ่งลง：“ทำไมคุณถึงมาอยู่ในบ้านของฉัน ?”

“ผมไม่ได้บอกเหรอว่าจะมากินข้าวเย็นด้วยกัน ?”

“ฉันไม่ได้ปฎิเสธคุณไปแล้วรึไง ?”

ฉันเปลี่ยนรองเท้าด้วยสีหน้าที่เย็นชา ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปก็ได้ยินเสียงเป้ยเปยเรียก：“แม่ แม่อุ้ม ！”

ได้ยินเสียงเป้ยเปย ฉันก็ไม่อยากสนใจลู่จือสิง และเดินไปอุ้มเป้ยเปยที่เล่นอยู่ในรั้วขึ้นมา：“วันนี้เป้ยเปยเป็นเด็กดีไหม ?”

“เด็กดี~”