บทที่ 17 คุณก็คงต้องเรียกฉันว่าคุณน้าสะใภ้แล้วล่ะค่ะ

หลังจากที่หลู่จือสิงออกไปแล้ว ฉันก็ยิ้มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ฉันปรับโหมดหม้อหุงข้าวเสร็จก็เริ่มจัดเตรียมอุปกรณ์ทำอาหาร จัดเตรียมเสร็จถึงจะขึ้นชั้นบนเพื่อไปอาบน้ำ

ตอนลู่จือสิงเดินลงมา เขาเพิ่งจะลงมาจากลู่วิ่งหมาดๆ ยังมีเหงื่อออกเต็มศีรษะ ขณะที่แสงแดดสาดส่องมายังช่วงบนตัวเขา ขับให้ดูเซ็กซี่เบาๆ

"โจ๊กเสร็จแล้วเหรอ?"

พอได้ยินคำพูดของเขา ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองใจลอยไปแล้ว จึงรีบกลับเข้าห้องครัว และเอาเนื้อหมูใส่ลงไป

ขณะที่กำลังทานอาหารเช้าก็มีเสียงกดออดขึ้นอีก คราวนี้ลู่จือสิงไม่ได้ให้ฉันไปเปิดประตูเเล้ว เป็นเขาเดินไปเปิดเอง

ขากลับมาเขาหิ้วถุงมาด้วย: "ชุดอยู่ในนี้"

ฉันอึ้งเล็กน้อย แล้วรีบยื่นมือไปรับมา: "ขอบคุณค่ะ"

ฉันมารู้ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าว่า ลู่จือสิงให้คนอื่นเตรียมชุดชั้นในให้ฉันด้วย แถมไซส์——ยังพอดีเป๊ะ!

พอออกมาฉันก็เห็นลู่จือสิงเปลี่ยนเป็นชุดสูทสีดำแล้ว วันนี้ฉันต้องไปรายงานตัวที่บริษัทเฟิงเหิงเช่นกัน จึงเดินตามเขาไปขึ้นรถ

พอรถใกล้จะถึงบริษัท ฉันก็ขอให้ลู่จือสิงจอดรถ

"เกิดอะไรขึ้น?"

ฉันปลดล็อคเซฟตี้เบลไปด้วยตอบเขาไปด้วย: "ฉันขอลงตรงนี้ดีกว่าค่ะ ไม่งั้นมีใครมาเห็นเข้าคงดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่น่ะค่ะ"

พอฉันพูดจบ ใบหน้าของลู่จือสิงก็กลับมาเย็นชาอีกแล้ว

ฉันเลยแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น: "ประธานลู่ ฉันลงรถก่อนนะคะ"

พูดเสร็จฉันก็ผลักประตูลงจากรถ

พอลงจากรถแล้ว รถของลู่จือสิงก็ห่างตัวฉันออกไป

หลังจากเห็นเงารถเข้ามุมหายไปแล้ว ฉันก็ขำออกมาอย่างอดไม่ได้ แม้ว่าลู่จือสิงคนนี้จะดูเย็นชาไปสักหน่อย แต่บางครั้งก็ชวนดูไร้เดียงสาดี

วันนี้เป็นวันทำงานวันแรกของฉัน แต่ก็ยังไม่มีงานอะไรให้ทำเท่าไหร่ เพื่อนร่วมงานในออฟฟิคดูแลฉันดีมาก พอรู้ว่าฉันเพิ่งเข้ามาใหม่ก็เข้ามาชี้แนะหลายอย่างเลย

ตลอดช่วงเช้า ฉันเข้าใจเรื่องราวเกี่ยวกับบริษัทเฟิงเหิงขึ้นมาก แล้วยังมีเรื่องโครงการในปัจจุบันของแผนกฉันอีก

คืนนี้ที่แผนกจัดงานเลี่้ยงต้อนรับฉันและเพื่อนร่วมงานอีก 4 คนเข้าทำงานเป็นวันแรก