บทที่ 206 หิมะตกหนัก

"คุณไปตรวจเช็คความปลอดภัย ฉันจะอยู่ดูคุณตรวจเช็คความปลอดภัย"

ลู่จือสิงพูดประโยคนี้ นำความไม่ยอมแพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใจของฉันออกมา

เวลานี้คนเยอะ ฉันเข้าแถวอยู่ด้านใน เขาก็ยืนอยู่ข้างๆฉัน ไม่พูดอะไร เพียงแค่จูงมือฉัน

จากนั้นก็ถึงตาฉัน เขาจึงเดินกลับไปข้างหลัง

ก่อนเข้าตรวจเช็คความปลอดภัย ฉันมองกลับไปที่เขาโดยจิตใต้สำนึก

เขายืนอยู่หลังแถว ชุดสูทสีดำ สายตาจับจ้องอยู่ที่ฉันตลอด

เพียงชั่วพริบเช่นนี้ ฉันรู้สึกได้ว่าหัวใจของตนเองอ่อนลง ดูเหมือนความทุกข์และความยุ่งเหยิงในสองสามวันที่ผ่านมาหมดไปแล้ว

เร็วมากจะขึ้นเครื่องแล้ว ครั้งนี้บริษัทใจกว้าง จอง First Classให้ฉัน

ฉันนั่งอยู่ด้านนอก เอาผ้าปิดตาออกมาแต่ยังไม่ได้นั่งดีๆ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายจากด้านบนของฉัน : "คุณผู้หญิง ขอทางหน่อย"

ฉันชักงักเล็กน้อย เงยหน้ามองเห็นผู้ชายวูงใหญ่ยืนอยู่ข้างๆฉัน สักครู่จึงมีปฏิกิริยาตอบกลับ หลีกด้านข้างเพื่อให้เขานั่ง

ชายคนข้างๆฉันออกมาจากที่นั่งเป็นครั้งที่สองแล้ว ครั้งนี้เขากลับมา ฉันอดไม่ได้ที่จะมองเขา ปรากฏว่าเขาหน้าซีดมาก

ฉันลังเลเล็กน้อย ไม่ควบคุมตัวเองให้ไปก้าวก่ายเรื่องชาวบ้าน : "คุณผู้ชาย คุณเป็นอะไรไหม?"

เขาโบกมือ แต่สีหน้าซีด ดูเหมือนจะไม่ใช่ไม่เป็นอะไร

เขาลุกไปห้องน้ำหลายครั้ง คิดๆดู ฉันก็พอเดาออก จึงรีบหยิบยาที่เตรียมไว้ในกระเป๋าขึ้นมา : "นี่เป็นยาระบบทางเดินอาหาร คุณกินสักหน่อยก่อนเถอะ ตอนนี้เครื่องบินเพิ่งจะขึ้นไม่นาน ระยะทางในการบินกว่าสามชั่วโมง ยากมากที่จะอดทน"

เขามองฉันสักพัก ดูเหมือนจะคิดเกี่ยวกับความเป็นไปได้ในคำพูดของฉัน

สักพัก ในที่สุดเขาก็ยื่นมือมารับกล่องยาบนมือฉัน : "ขอบคุณครับ"

ฉันยิ้มเล็กน้อย "ไม่เป็นไรค่ะ"

พอดีกับเห็นแอร์โฮสเตสเดินมา จึงรีบช่วยเขาขอน้ำอุ่นหนึ่งขวด

คุณผู้ชายคนนี้คงจะกินของผิดแปลกไป แม้ว่าจะเข้าห้องน้ำครั้งเดียวหลังจากทานยาก็ตาม แต่เห็นสีหน้าของเขาดีขึ้นมากแล้ว

เมื่อเครื่องบินกำลังจะลงจอด ฉันถอดผ้าปิดตาออก พอดีกับที่เขามองมา : "จั๋วหรัน"

ฉันรีบยื่นมือออกไป : "ซูยุ่น"

ขอบคุณสำหรับยาของคุณเมื่อสักครู่นี้ คุณซู"

ฉันยิ้มๆ แต่ไม่ได้ใส่ใจ

เขาไม่ใช่ผู้ชายช่างพูด เราคุยกันไม่กี่คำก็ไม่ได้คุยกันต่ออีก

วันนี้โชคของฉันอาจจะไม่ค่อยดีนัก ทันทีที่เครื่องบินลงจอดที่เมืองLหิมะก็ตก

นี่ยังไม่เป็นไร ฉันเพิ่งลงจากเครื่องบินและเอากระเป๋าเดินทาง ทางด้านฝ่ายความร่วมมือนั้นโทรมาหาฉัน ว่าทางด้านพวกเขานั้นเกิดอุบัติเหตุ ถนนไปสนามบินถูกปิด

เคาระห์ซ้ำกรรมซัดจริงๆ!

ฉันยืนอยู่ที่ประตูทางออกสนามบินพร้อมกระเป๋าเดินทาง ซึมเศร้าเล็กน้อย

เมืองLนี้ฉันมาครั้งแรก การดำเนินชีวิตก็ไม่คุ้นเคย เหตุการณ์นี้ในตอนนี้ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

กำลังลังเลที่จะยื่นมือออกไปเพื่อหยุดรถแท็กซี่สักคัน ทันใดนั้นก็มีคนเรียกฉันอยู่ข้างหลัง : "คุณซู?"

ฉันหันกลับไป เห็นจั๋วหรันยืนอยู่ข้างหลังฉัน ข้างๆเขามีผู้ชายคนหนึ่ง น่าจะเป็นเลขา

ฉันพยักหน้า "คุณจั๋ว"

"ฉันได้ยินมาว่าทางหลวงไปสนามบินถูกปิดกั้น ถ้าคุณซูไม่รังเกียจ พอดีว่าฉันก็จะกลับไปที่เขตเมือง"

"นี่——ไม่รบกวนเกินไปหรอ?"

แม้ว่าฉันจะรู้จักจั๋วหรันได้ไม่นาน แต่ในความคิด ดูออกว่า จั๋วหรันไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร

ผู้ชายข้างหลังเขาพูดตามว่า : "คุณซู หิมะนี่จะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ปีที่แล้วๆมาถนนของสนามบินก็ถูกปิด ถ้าคุณรอต่อไปอีก การกลับไปเขตเมืองจะลำบากแล้ว"

ฉันตกใจเล็กน้อย : "ขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นฉันก็รบกวนพวกคุณแล้ว!"

อยู่สนามบินตลอดก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา ฉันช่วยจั๋วหรันครั้งหนึ่งบนเครื่องบิน ตอนนี้เขาช่วยฉันครั้งหนึ่ง ก็ไม่นับว่าเป็นบุญคุณกัน