บทที่ 214 ซูยุ่น แต่งงานกันนะ

ฉันชะงักไปสักพัก ไม่คิดว่าเขาจะยอมให้ฉันนอน

"นอนไม่หลับ"

เขาอ้าปากถามฉัน ฉันรีบส่ายหัวให้เขา "ง่วง รีบนอนเหอะ"

"อืม"

ลู่จือสิงกระแอมเบาๆ ฉันปิดตาเพราะว่าเหนื่อยมากไม่นานก็นอนหลับทันที

เมื่อวานนอนเช้ามาก แต่ฉันชินกับตื่นแปดโมงไปแล้ว วันนี้ก็ไม่ต่างจากวันอื่นๆ

เดิมคิดว่าลืมตาขึ้นมาอาจไม่เจอลู่จือสิงแล้ว แต่เขายังอยู่

ฉันอึ่งไปสักพัก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

เห็นว่าแปดโมงแล้ว ฉันรีบดึงเขาทันที "ลู่จือสิง แปดโมง ห้านาทีแล้วนะ ถ้ายังไม่ตื่นไปบริษัทก็เก้าโมงกว่าแล้วนะ"

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเจ้านาย แต่สายทุกวันแบบนี้คงไม่ใช่เรื่อง

แต่เขากลับดึ่งเธอเข้าไปกอด "วันนี้ฉันไม่ไปบริษัท วันนี้ป้าจ้าวก็ไม่มา"

ฉันอึ่งเล็กน้อย "นายอู้งาน?"

"ไม่กี่วันพึ่งกลับจากสัมมนาข้างนอก"

เขาจูบฉันกะทันหัน

ฉันรีบยกมือดันเขาไว้ "ยังไม่ได้แปรงฟัน"

"ไม่เป็นไร ฉันไม่รังเกียจเธอ"

“ฉัน......”

ฉันรังเกียจ！

แต่ลู่จือสิงไม่ฟังฉันเลยสักนิด ก้มหน้าจูบฉันทันที

แต่ฉันกลัวเป้ยเปยตื่นมาแล้วไม่เจอใคร พอครั้งหนึ่งผ่านไป ฉันรีบยกมือดันเขาทันที

เขากระหึ่มเบาเบา “เธอจะฆ่าสามีแท้ๆตัวเองหรอซูยุ่น!”

ฉันไม่ได้ตั้งใจ ยกขาไปถีบ ก็ไม่รู้ว่าถีบโดนตรงไหน

ฉันมองไปที่เขา “นายเป็นไรไหม”

“เธอคิดละ？”

เขามองฉันด้วยสายตาเย็นชา ฉันตอบอย่างเจื่อนๆ“ฉัน ฉันลุกขึ้นไปทำอาหารเช้า”

"ไม่ถามฉันสักคำเลย"

ลู่จือสิงทำหน้าเศร้า ฉันเห็นสีหน้าเขายังโอเคก็โล่งอกไปที

"นายก็รีบลุกขึ้น เก้าโมงแล้ว!"

พอพูดจบฉันไม่ได้ยื่นอยู่ที่นั่น รีบไปล้างหน้าแปรงฟันทันที

เพราะตื่นสายฉันไม่ได้ทำข้าวเช้าอะไรมาก ต้มไข่ใส่ผักใส่บะหมี่ก็จบแล้ว

พอฉันทำเสร็จ เป้ยเปยก็เรียกฉันทันที

ลู่จือสิงออกมาจากห้องพอดี ฉันกำลังตักบะหมี่เลยเรียกเขาไปด้วยแล้วตักบะหมี่ไปด้วย"นายไปดูเป้ยเปย เป้ยเปยตื่นแล้ว กำลังเรียกฉันอยู่ !"

อาจเป็นเพราะเรียกแม่แต่ไม่มีใครตอบเขา เลยเปลี่ยนเป็นเรียกพ่อสะเลย

ครั้งนี้ฉันไม่ต้องพูด ลู่จือสิงรีบวิ่งเข้าไปทันที

เพราะเป็นฤดูหนาว ข้างนอกหนาวมาก แต่ตู้เย็นในบ้านไม่มีผักแล้ว ประมาณสิบโมง ฉันห่อเป้ยเปยเหมือนกับบ๊ะจ่าง ครอบครัวสามคนออกไปซื้อผัก

หน้าหนาวเมือง A ปีนี้หนาวมากๆ พอออกมาฉันอดไม่ได้ที่จะสั่นเล็กน้อย

หันไปมองเป้ยเปย เขาใส่เสื้อผ้าเยอะ ยังถูกลู่จือสิงอุ้มไว้ และบนหัวยังสวมหมวกไว้ ทั้งตัวเผยให้เห็นเเค่ตากลมๆ

ฉันเห็นเขาไม่หนาวก็โล่งอกไปที

วันเสาร์ชวี่ชิงหนานโทรมาถามว่าฉันอยู่บ้านไหม เขาเอาเชอร์รี่มากจากต่างประเทศ บอกว่าจะให้ฉันลังหนึ่ง

ฉันมองลู่จือสิงที่กำลังเล่นกับเป้ยเปยอยู่ "อีกสักแปบชวี่ชิงหนานจะมา เขาบอกว่าจะเอาเชอร์รี่มาให้"