บทที่ 226 ซูยุ่น ฉันกังวล

เวลาเที่ยงฉีซิ่วหรานส่งข้อความมาให้ฉัน เขาบอกว่าสุดสัปดาห์นี้เขาว่าง

ฉันบอกเรื่องนี้กับเซี่ยงฉิง เธอก็นัดว่าเป็นวันเสาร์

ครั้งแรกของฉันที่ทำเรื่องแบบนี้ เกรงว่าจะทำให้ฝ่ายใดไม่พอใจ

อันที่จริงถ้าไม่มองที่อุปนิสัยอย่างนั้นของฉีซิ่วหราน อีกทั้งเซี่ยงฉิงเป็นคนที่มีนิสัยมองโลกในแง่ดี ทั้งสองคนมีอุปนิสัยที่เกื้อกูลกัน ฉันไม่อยากทำเรื่องยุ่งยากและไม่เป็นผลดีอย่างนี้เท่าไหร่ แต่ถึงแม้ว่าเซี่ยงฉิงพูดปาวๆตลอดว่าต้องการหาแฟน แต่อันที่จริงเธอมีเงื่อนไขเยอะ

อย่ามองว่าเซี่ยงฉิงที่ไม่สนใจใยดีอย่างนี้ เธอกลับมาจากแลกเปลี่ยนที่อเมริกา ฉันเห็นว่าตอนนี้อยู่ที่บริษัทเหมือนเธอสั่งสมประสบการณ์ คาดว่าอีกปีสองปี เธอจะสามารถออกไปทำด้วยตัวเองลำพัง

จากที่ได้สนิทสนมเป็นการส่วนตัว ที่จริงเซี่ยงฉิงเป็นผู้หญิงที่ดีมาก อีกทั้งคุณสมบัติก็ดี

หลังจากที่ตัดสินใจเรื่องนี้ ฉันก็รีบไปที่โครงการเมืองJเลย

เวลาที่ลู่จือสิงมารับฉันตอนกลางคืน ประโยคที่ถามฉันคือเป็นยังไงบ้าง ฉันเพิ่งจะเข้าไปนั่งในรถ ได้ยินคำถามของเขา จึงจ้องมองเขา : "ทำไมคุณดูร้อนใจมากกว่าคู่กรณีอีก?"

"เชอะ"

เขาทำเสียงไม่พอใจ "ถ้าตอนแรกฉีซิ่วหรานไม่ได้สนใจคุณ ฉันก็ไม่รีบร้อนขนาดนี้หรอก"

ได้ฟังคำพูดของเขา ฉันก็มีความสุขเลย : "คุณรู้ได้ยังไง ในตอนแรกฉันกับเขาชัดเจนว่า——”

"นี่คุณก็ไม่รู้หรอก คุณอย่ามองว่าฉีซิ่วหรานท่าทางอย่างนี้ ในปีนั้นเขากับฉันชกต่อยกัน แต่ว่าเล็กน้อยไม่ได้เป็นจุดสนใจ หมัดนั้น——”

"ชกต่อย? พวกคุณชกต่อยกันเมื่อไหร่?"

สองคนนี้ นึกไม่ถึงว่าจะชกต่อยกัน ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง

ลู่จือสิงเหลือบมองฉัน "เรื่องหลายปีมาแล้ว ไม่มีอะไรจะต้องพูด"

ฉันทำน้ำเสียงเย็นชา : "พวกคุณรุนแรงจริงๆเลย!"

ฉันไม่แปลกใจที่ลู่จือสิงกับชวี่ชิงหนานจะต่อยกัน แค่คาดไม่ถึงว่าเขากับฉีซิ่วหรานจะต่อยกัน

สักพักหนึ่ง ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี อันที่จริงคนคนนี้ฉุนเฉียวเกินไป!

"ท้ายที่สุดเพื่อนร่วมงานของคุณนั่นว่ายังไง?"

พอดีที่ข้างหน้าเป็นไฟแดง ลู่จือสิงบีบๆมือฉัน ยังคงทิ้งคำถามที่เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตอบ

ฉันไม่อยากให้เขาซักไซ้ต่อ ก็เลยเล่าว่า : "ทั้งสองคนนัดกันแล้ว พอดีฉีซิ่วหรานมีวันว่างสุดสัปดาห์ เซี่ยงฉิงเลยนัดเป็นวันเสาร์นี้"

"ดี ถึงเวลาฉันจะอยู่บ้านดูเป้ยเปย คุณไม่ต้องกังวล"

“……”

เรื่องอื่นไม่เห็นว่าเขาจะกระตือรือร้นแบบนี้ เรื่องนี้ไม่เห็นขัดขวางฉันเลย

หลังจากวันทำงานที่ยุ่งเหยิงผ่านไป วันเสาร์ก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

เพราะว่าเป็นวันพบกันวันแรก ฉันก็ไม่สามารถให้เขาพูดคุยกันสองคนได้ ดังนั้นจึงตามไปด้วย มิเช่นนั้นฉีซิ่วหรานที่อุปนิสัยอย่างนั้น ฉันคาดว่าทั้งสองคนคงมองตากันปริบๆ

เซี่ยงฉิงกับฉันนัดเจอกันที่ชั้นล่างในตึกของบริษัทแล้วไปที่ร้านอาหารที่เรานัดไว้ ลู่จือสิงพาเป้ยเปยมาส่งฉันถึงชั้นล่างของบริษัท

พอฉันมาถึง เซี่ยงฉิงก็อยู่อยู่แล้ว

ที่จริงรูปร่างหน้าตาของเซี่ยงฉิงค่อนข้างอ่อนหวาน แต่เธอชอบใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ น้อยมากที่ฉันจะเห็นเธอใส่กระโปรง

วันนี้อากาศหนาวขนาดนี้ คาดไม่ถึงว่าเธอจะสวมชุดเดรสขาวดำ เสื้อคลุมด้านนอกสีม่วงอ่อน รองเท้าส้นเข็มหนึ่งคู่ เส้นผมถูกจัดแต่งเป็นอย่างดี ที่สำคัญ ผมม้วนพาดอยู่ทางด้านหลัง ใบหน้าเล็กๆดวงตาสดใส

ฉันมองเธออย่างลึกซึ้ง : "คุณเซี่ยง วันนี้คุณ ใช้ได้เลย!"

"นี่ ซูยุ่น ฉันดูดีไหม?"

เธอพูดจบ ก็หมุนตัวตรงหน้าฉัน

ฉันรีบพยักหน้า : "ดูดีสิ สวยมากเลย!"

พูดจบฉันก็จับเธอเล็กน้อย : "โอเค ฉีซิ่วหรานรออยู่ที่นั่นแล้ว เราไปกันเถอะ"

ขึ้นรถแล้ว จู่ๆเซี่ยงฉิงก็ดึงฉัน : "ซูยุ่น คุณพูดว่าฉีซิ่วหรานคนนั้น ไม่ใช่ฉีซิ่วหรานคนที่ฉันคิดใช่ไหม?"