บทที่ 235 ถูกคนรังแกเสมอ

"ฉันจะบอกคุณให้ คนนั้นที่ฉันพามาคือซูยุ่น ฉันสงสัยว่าเธอเป็นวัยทองก่อนกำหนดหรือเปล่า ความผิดเล็กๆน้อยๆก็คว้าฉันไว้ไม่ปล่อย หงุดหงิดจะตายแล้วจริงๆ! คาดไม่ถึงว่าวันนี้คนทั้งสำนักงานต้องเผชิญหน้ากับฉัน ถ้าไม่ใช่เห็นแก่สวัสดิการที่ดีของงานชิ้นนี้นะ ฉันคงเอาแฟ้มเอกสารโยนใส่หน้าเธอไปนานแล้ว......"

หลี่ฮุ้ยหรูกำลังด่าอยู่นั้น จู่ๆเซี่ยงฉิงก็สบถคำด่าออกมาคำนึง ฉันรู้ว่าคุณต้องการทำอะไร รีบยื่นมือไปดึงเธอ: "ช่างเถอะ ไม่มีอะไร เธอชอบด่าก็ด่าไปเถอะ"

อย่างไรก็ตามเธอเป็นแบบนั้น อย่าบอกว่าฉันใช้อำนาจส่วนรวมมาแก้แค้นส่วนตัว การประเมินของติงหยวนก็จะไม่สามารถให้เธอผ่านได้!

"ไม่ได้ ฉันกลืนน้ำเสียงนี้ไม่ลง คนมาใหม่ตอนนี้เป็นอะไรไป ตนเองทำไม่ดี แล้วยังไม่ยอรับคำวิจารณ์คนอื่นอีกหรอ? วัยทองก่อนกำหนด ฉันดูแล้วเธอคงมีความผิดปกติของต่อมไร้ท่อใช่ไหม?"

เสียงของเซี่ยงฉิงไม่เบา ฉันฟังแล้วก็อดกลั้นขำไม่ได้ และหลี่ฮุ้ยหรูที่อยู่ในห้องน้ำก็ไม่พูดอะไรอีก

ฉันดึงประตูเข้าไป เมื่อปิดประตูก็พบเซี่ยงฉิงที่ยังคงยืนอยู่ที่นั่น

ฉันพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเล็กน้อย: "คุณบอกว่ารีบไม่ใช่หรอ?"

เซี่ยงฉิงร้องเชอะอย่างเย็นชา: "ถึงรีบฉันก็ไม่ไปหรอก ฉันจะรออยู่ที่นี่แหละ! มีความสามารถที่จะพูดจาไม่ดีลับหลังคนอื่นได้ ก็ต้องมีความสามารถที่จะออกมาเผชิญหน้า!"

เสียงของเธอไม่เบา ฉันได้ยินอย่างชัดเจน เชื่อว่าหลี่ฮุ้ยหรูที่อยู่ในประตูนั้นก็คงได้ยินชัดเจนเหมือนกัน

ฉันส่ายหัว ไม่สนใจเซี่ยงฉิง ตนเองปิดประตูแล้วเข้าไป

ด้านนอกเงียบมาก เมื่อฉันออกไปก็พบว่าเซี่ยงฉิงยังยืนอยู่ที่นั่น

ล้างมือ ฉันดึงเซี่ยงฉิงเล็กน้อย: "พอแล้ว อย่าก่อเรื่อง จะเลิกงานแล้ว ยังไม่ไปอีกหรอ?"

"ไม่ไป ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะไม่ออกมา!"

เห็นเซี่ยงฉิงแบบนี้ ฉันก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี เรื่องก็ถือว่าเกิดขึ้นเพราะฉัน คิดๆแล้ว ฉันก็จำต้องยืนรออยู่ในห้องน้ำด้วยกันกับเซี่ยงฉิง

ก็ไม่รู้ว่าเพราะหลี่ฮุ้ยหรูอยากจะกลับบ้านหรือไม่ ไม่กี่นาที เธอก็ดึงประตู้เปิดออกมาเอง

หลี่ฮุ้ยหรูมองฉัน สีหน้าซีดเล็กน้อย เสียงที่เอ่ยปากก็แผ่วเบา: "พี่ซูยุ่น ขอโทษ ที่ฉันบ่นจู้จี้จุกจิกไม่พอใจ"

ที่ฉันพูดเมื่อกี้พูดได้อย่างมั่นอกมั่นใจมาก แต่ตอนนี้ถูกฉันและเซี่ยงฉิงจับไว้ สีหน้าของคนก็มีท่าทีรู้สึกผิด

สองสามวันมานี้หลี่ฮุ้ยหรูล้วนทำแบบนี้กับฉัน ฉันปฏิบัตกับเธอแบบนี้ ล้วนมีภูมิคุ้มกันแล้ว ยิ้มอย่างเย็นชาเล็กน้อย: "ไม่เป็นไร คุณบ่นครั้งหน้า จะดีที่สุดก็คืออย่าอยู่ในบริษัทเลย"

"คุณจะมาเสแสร้งอะไรแบบนี้ เมื่อกี้ไม่ใช่ยัง——"

เซี่ยงฉิงที่อยู่ข้างๆเอ่ยปาก ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้เกิดเป็นเรื่องใหญ่แบบนั้น ดึงเซี่ยงฉิงเล็กน้อย: "เอาล่ะ เลิกงานแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ!"

เซี่ยงฉิงอยากที่จะพูดอะไร ฉันจ้องมองเธอ แล้วก็ไม่สนใจว่าเธอจะยอมไม่ยอม ดึงเธอไป

ออกมาจากห้องน้ำ เซี่ยงฉิงก็เอื้อมมือหยิกฉันเล็กน้อย: "ก็คุณใจอ่อน ถึงถูกคนรังแกเสมอ! เมื่อกี้คุณบอกว่าไม่เป็นไรอะกัน พวกเราล้วนได้ยินเธอพูดแบบนั้นกับคุณจังๆ ต้องไปจัดการด่าเธอสิ!"

ฉันยิ้มเล็กน้อย "หลังจากนั้นล่ะ? ด่าเธอแล้ว หลังจากนั้นล่ะ?"

เซี่ยงฉิงที่อาจจะคิดไม่ถึงว่าจู่ๆฉันจะถามคำถามแบบนี้ออกมา มองฉันแล้วนิ่งอึ้งเล็กน้อย: "หลังจากนั้น หลังจากนั้นก็......."

มองท่าทางนี้ของเธอแล้ว ก็เอื้อมมือไปหยิกแก้มของเธอ: "คุณดูสิ แม้กระทั่งตัวของคุณเองยังพูดไม่ออกเลยว่าหลังจากนั้นควรจะทำยังไง! เธอก็พูดกับฉันสองสามคำก็เท่านั้น ฉันก็ไม่ได้เสียหายอะไร คำพูดเหล่านี้ ไม่จำเป็นต้องเอามาใส่ในหูของตนเองหรอก"

"ซูยุ่น ฉันรู้สึกว่า คุณเปิดประสบการณ์ใหม่ๆให้ฉันจริงไ!"

ฉันเพิ่งพูดจบ ทันทีเซี่ยงฉิงก็ยกนิ้วโป้งมือให้ฉัน

ฉันจ้องมองเธอ: "เอาล่ะ ตอนนี้ก็หกโมงสิบนาทีแล้ว คุณดูสิ ก็เพราะคุณบอกว่าจะรอเธอ พวกเราเลิกงานช้าไปสิบนาทีเลย พวกเราขาดทุนแล้วเห็นไหม?!"

"เอาล่ะเอาล่ะ คุณพูดอะไรก็ถูกไปหมด รีบไปกันเถอะ!"

กลับไปเก็บของให้เรียบร้อยก็หกโมงสิบห้าแล้ว เมื่อฉันและเซี่ยงออกมาจากลิฟต์ก็หกโมงยี่สิบแล้ว