บทที่ 243 ความโมโหที่คุณได้รับ สามีจะช่วยคุณทวงกลับมา

“เป็นอะไร?”

ฉันเพิ่งจะวางสาย ลู่จือสิงก็กลับมาแล้ว เขาจ้องมองฉัน ขมวดคิ้วขึ้น ด้วยใบหน้าไม่เข้าใจ

ฉันยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ นำเรื่องของหลี่ฮุ้ยหรูพูดออกไป “……ฉันนึกไม่ถึงว่านิสัยของเธอจะแย่เช่นนี้ ตอนนี้ดีแล้ว ทำให้หลี่เซี่ยงไม่พอใจ ตัวเองก็พูดว่าไม่ทำก็คือไม่ทำแล้ว”

ลู่จือสิงเข้ามาดึงมือของฉัน เขานั่งอยู่บนหัวเตียงทำหน้าที่แทนมือของฉัน ช่วยฉันนวดที่ขมับ

หลังจากที่ฉันตื่นขึ้นมาก็รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย แรงนวดของเขาไม่เบาและไม่หนัก นวดจนฉันรู้สึกสบายขึ้นเยอะมาก

“อย่าโมโห พวกเราไม่จำเป็นต้องโมโหคนพวกนี้”

ฉันเข้าใจเหตุผลทั้งหมด แต่ว่าหลี่ฮุ้ยหรูทำให้ฉันเจ็บปวดมาหลายวันแล้ว ตอนนี้จะไปแล้ว ยังทำให้แผนกของพวกต้องลำบาก พูดตามตรง ฉันอยากจะเอาหลี่ฮุ้ยหรูจับไว้ให้แน่นแล้วใช้ฝ่ามือตบให้หลายๆครั้ง

แน่นอน ฉันก็แค่คิด ถึงอย่างไรฉันก็โตแล้ว ประสบการณ์ในการทำงานก็เจ็ดถึงแปดปีแล้ว ไม่สามารถจะทำร้ายคนที่ไม่เคยมีสังคมการทำงานเช่นผู้หญิงคนนี้

แต่ว่าทัศนคติเช่นนี้ของหลี่ฮุ้ยหรู ฉันก็ยังต้องพูดกับติงหยวนให้ชัดเจน ติงหยวนอยู่เมืองAมานานแล้ว รู้จักคนเยอะมากมาย และทำงานอย่างพวกเรานี้ กลุ่มคนทั้งหมดก็ไม่ได้มีขนาดใหญ เขาเพียงแค่พูดประโยคในกลุ่มคนพวกนี้ ทุกคนก็รู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร

ความจริงแล้วก่อนหน้านี้ฉันก็ไม่ใช่ไม่เคยพบกับนักศึกษาฝึกงานที่ทำเกินไปเช่นนี้ แต่คนอย่างหลี่ฮุ้ยหรู นี้เป็นครั้งแรกจริงๆที่ฉันได้พบ

ทัศนคติชุ่ยๆก็ไม่พูด ทำงานเรื่องอะไรก็ไม่เหมือนกับผู้ที่บรรลุนิติภาวะสักนิด แต่ไหนแต่ไรไม่เคยจะคิดไตร่ตรองผลลัพธ์ที่จะตามมา

ได้ยินคำพูดของลู่จือสิง ฉันถอนหายใจออกมา “ฉันไม่ได้โมโหเพราะเธอ เพียงแต่เธอคือนักศึกษาฝึกงานที่ฉันได้พบและทำให้ฉันรับไม่ได้ที่สุด”

“วางใจเถอะ ความโมโหที่คุณได้รับ สามีจะช่วยคุณทวงกลับมา!”

เขาพูดเช่นนี้ ฉันไม่หยุดที่จะขมวดคิ้ว “คุณต้องการจะทำอะไร?”

ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดจะเรื่องไม่ดีอะไรอยู่ เพียงแค่ลู่จือสิงลงมือด้วยตัวเอง คาดเดาว่าหลี่ฮุ้ยหรูจะสามารถถูกบีบให้เป็นทุกข์อย่างแน่นอน

แต่ว่าถ้าฉันคิดเล็กน้อยกับเธอ ก็ดูเหมือนว่าไม่ดีกับตัวเอง

ครุ่นคิดยุ่งเหยิงมาก ฉันเม้มริมฝีปาก “ช่างเถอะ เรื่องนี้คุณอย่าเข้ามายุ่งดีกว่า!”

ก็ไม่รู้ว่าลู่จือสิงจะฟังที่ฉันพูดหรือเปล่า เพียงแค่พูดเสียงต่ำออกมาหนึ่งเสียง ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

หลังจากฉีดยาแก้ปวดฉันก็ดีขึ้นมากแล้ว ก็แค่มีประจำเดือน มานอนติดอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลความจริงก็ไม่มีเรื่องอะไร

ฉันทนไม่ไหวแล้ว อยู่ในโรงพยาบาลก็กินของที่ลู่จือสิงซื้อกลับมาให้ ฉันพูดกับเขาว่าอยากจะกลับแล้ว

ลู่สือสิงมองฉันด้วยใบหน้าไม่เห็นด้วย “จะกลับเร็วเช่นนี้? ถ้าหากว่าคุณเจ็บอีกจะทำอย่างไร?”

เรื่องวันนี้ทำให้ฉันขายหน้าจริงๆ ใครจะไปคิดว่าฉันแค่มีประจำเดือนครั้งเดียวจะทำให้ฉันน่าเวทนาเช่นนี้ ถูกคนพาส่งเข้าโรงพยาบาล

“ฉันไม่เป็นไรแล้ว จริงๆ ช่วงระยะเวลาที่ฉันมีประจำเดือน เจ็บมากแบบนี้เป็นปกติ！ฉันไม่อยากจะฉีดยาแก้ปวดทุกวัน นอกจากฉีดยา โรงพยาบาลก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว!”

ฉันรู้สึกว่าช่วงระยะเวลาที่ปวดประจำเดือนเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์ที่สุด เพราะว่าเมื่อปวดรุนแรงขึ้นมา นอกจากจะฉีดยาแก้ปวดก็ไม่มีวิธีไหนที่จะแก้ไขได้

ลู่จือสิงจ้องมองฉัน ดูท่าทางเหมือนจะไม่ปล่อย ฉันดึงแขนเสื้อของเขา อย่างออดอ้อน “ลู่จือสิง คุณให้ฉันกลับบ้านเถอะ ฉันไม่ไปบริษัทแล้ว ได้ไหม?”

ตอนนี้ก็อายุสามสิบกันแล้ว นึกไม่ถึงว่ายังจะต้องมาออดอ้อน ฉับพลันนั้นใบหน้าฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมา