บทที่ 247 มีอะไรต้องกล้ำกลืน เธอก็ไม่จำเป็นต้องอดทน

หลินเจี่ยวอาจจะตื่นตระหนกกับคำพูดของฉัน เธอพูดสองสามคำ ฉันก็ฟังไม่ชัดเจน และเธอก็วางสายโทรศัพท์ไป

เป็นเพราะการโทรศัพท์นี้ เดิมทีอารมณ์ของฉันสงบลงแล้ว แต่ตอนนี้ความโกรธก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่น่าแปลกที่หลี่ฮุ้ยหรูได้รับการเลี้ยงดูจนเป็นอย่างนั้น จริงๆแล้วพ่อแม่ขาดความรับผิดชอบ

ป้าจ้าวถามฉันว่าเป็นอะไร ฉันสงบความโกรธลงและส่ายหน้า：“ไม่มีอะไร”

ทันทีที่พูดจบ ลู่จือสิงก็ผลักประตูเข้ามา：“พวกคุณคุยอะไรกันอยู่？”

ฉันกำลังจะพูด ป้าจ้าวก็พูดขึ้นมาก่อน：“เมื่อตะกี้ไม่รู้ว่าใครโทรศัพท์เข้ามา หลังจากคุณหญิงรับสายก็โกรธจนหน้าซีด”

ฉันมองไปที่ลู่จือสิงและบอกว่าเมื่อตะกี้เกิดอะไรขึ้น：“แม่ของหลี่ฮุ้ยหรูโทรศัพท์มา ถามฉันว่าไม่ฟ้องเธอได้ไหม และเธอรู้สึกว่าค่าเสียหายมันมากเกินไป”

พอฉันพูดจบ สีหน้าลู่จือสิงก็เย็นชา：“ครั้งต่อไปไม่ต้องพูดกับพวกเขามากนัก อาทิตย์หน้าก็ขึ้นศาลแล้ว”

การฟ้องร้องคดีแพ่ง อันที่จริงจะถูกตัดสินหลังจากขึ้นศาลแล้ว ลู่จือสิงกัดฟันไม่ยอมให้ตัดสินก่อน และเขาตั้งใจจะให้บทเรียนกับหลี่ฮุ้ยหรู

ฉันกับลู่จือสิงมีความคิดเช่นเดียวกัน หลี่ฮุ้ยหรูก็ทานอาหารและใส่เสื่อผ้าธรรมดาๆ ดูแล้วพื้นฐานครอบครัวก็มีอันจะกิน แต่ลักษณะนิสัยอย่างนี้ส่วนใหญ่จะเป็นลูกคนเดียวที่ถูกตามใจมากจนเกินไป

เธอเพิ่งออกมามีสังคม มีนิสัยขี้แยฉันพอเข้าใจและให้อภัยเธอได้ แต่เธอร้ายกาจมากจนวางยาฉัน แบบนี้ไม่ใช่เด็กขี้แยที่เรียบง่ายขนาดนั้น

ความเจ็บปวดของฉันในวันนั้นเป็นยังไง ก็มีเพียงตัวฉันเองเท่านั้นที่รู้ ฉันไม่ใช่พระแม่มารี จะเป็นไปได้ยังไงที่แค่เธอร้องไห้และพูดว่าขอโทษเพียงไม่กี่คำ ฉันก็จะปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไป

ดังนั้นได้ยินที่ลู่จือสิงพูดแล้ว ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรมาก：“ฉันรู้แล้ว”

วันนี้ตอนบ่านฉันนอนหลับไปสักพัก พอถึงกลางคืนแล้วก็นอนไม่หลับ

ลู่จือสิงอาบน้ำเสร็จออกมา ยังเห็นว่าฉันนั่งอยู่บนเตียง เขาขมวดคิ้วเบาๆและขยับเข้ามา：“คิดอะไรอ่ะ？”

ขณะที่พูดเขาก็เข้ามากอดฉัน เขาสระผมและยังเช็ดผมไม่แห้ง น้ำหยดลงมาใส่ที่คอของฉันจนรู้สึกเย็นๆ

ฉันยกมือผลักเขา：“ผมคุณยังไม่แห้ง”

ทันทีที่ฉันพูดจบ ในมือก็มีผ้าขนหนูผืนหนึ่ง：“นั้นเธอช่วยฉันเช็ดหน่อย”

ฉันก้มหน้ามองผ้าขนหนูในมือตัวเอง สุดท้ายก็ยกมือขึ้นช่วยเช็ดผมให้เขา

“คุณคิดยังไงกับหลี่ฮุ้ยหรู？”

ฉันคิดไม่ถึงว่าเขาจะถามฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันเม้มบอกและบอกความคิดของตัวเองกับเขา：“ครั้งนี้หลี่ฮุ้ยหรูทำให้บริษัทเราสูญเสียโครงการนี้ และเธอก็ทำให้ฉันเป็นทุกข์ไม่น้อยเลยนะ ฉันไม่ใช่พระแม่มารี ถ้าฉันสามารถให้บทเรียนเธอได้ ฉันคิดว่าฉันก็ควรที่จะให้บทเรียนเธอ”

“สมกับที่เป็นคุณหญิงลู่！”

แล้วลู่จือสิงก็ขยับทันที ฉันจึงบอกให้เขาเอนหลัง เขาก้มลงจูบ

จูบที่ผิวเผิน เมื่อเขาปล่อยฉันแล้วก็ไม่ได้จากไปในทันที ลมหายใจของเขากระทบใบหน้าของฉัน และนิ้วหัวแม่มือก็ลูบไล้ที่แก้มของฉัน：“ซูยุ่น เป็นคุณหญิงลู่มีอะไรต้องกล่ำกลืน คุณก็ไม่จำเป็นต้องอดทน”

เมื่อได้ยินที่เขาประธานลู่จอมเผด็จการพูด ฉันก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ：“คุณจะสนับสนุนฉันอยู่ข้างหลังใช่ไหม？”

เขาทำเสียงฮึ：“เธอเป็นเมียฉัน ฉันไม่สนับสนุนเธอ แล้วเธอคิดว่าใครจะสนับสนุนเธอ？”

เมื่อเห็นว่าเขาต้องการพูดไปเรื่องอื่น ฉันก็เลยไม่พูดต่อ และหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมให้เขา จนเกือบจะแห้ง เอามือลูบแล้วก็ไม่เปียก ฉันจึงเอาผ้าขนหนูวางไว้ด้านข้าง：“เสร็จแล้ว นอนล่ะ พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงาน！”

“เธอไม่ปวดแล้วหรอ？”

ฉันก้มลงจะปิดไฟที่หัวเตียง จู่ๆเขาก็กอดเอวและก้มลงมองฉัน

ฉันไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี：“ฉันก็แค่เป็นประจำเดือนแค่นั้นเอง！และเป็นมาสามวันแล้ว？พรุ่งนี้จะเป็นวันที่สี่ ฉันยังปวดอยู่เรื่อยๆ และฉันยังอยากมีชีวิตอยู่？！”