บทที่ 251 ฉันจะพยายาม

ฉันตกตะลึงเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าพ่อของหลี่ฮุ้ยหรูจะรู้จักกันกับลู่จือสิง สรุปแล้วหลี่ฮุ้ยหรูคนเมืองB ถึงแม้จะบอกว่าลู่จือสิงก็ร่วมมืออยู่ที่เมืองB แต่เมืองBใหญ่โตขนาดนี้ พ่อของหลี่ฮุ้ยหรูก็เป็นระดับผู้จัดการ อุปนิสัยของลู่จือสิง ไม่สามารถให้ความสนใจคนอย่างนี้ได้

เห็นได้ชัด ที่ฉันคิดไว้ก็ใกล้เคียง ลู่จือสิงไม่รู้จักฝ่ายตรงข้าม แต่ไม่ได้หมายความว่าฝ่ายตรงข้ามจะไม่รู้จักลู่จือสิง

ไม่รอให้ฉันมีปฏิกิริยาตอบกลับ พ่อของหลี่ฮุ้ยหรูจู่ๆก็เงื้อมือตบหลี่ฮุ้ยหรูหนึ่งที

"เพี้ยะ!" เขาใช้พละกำลังจริงๆ ตบฝ่ามือนั้นลงไป ทันใดนั้นใบหน้าของหลี่ฮุ้ยหรูก็ปรากฏรอยนิ้วมือทั้งห้า

คาดว่าหลี่ฮุ้ยหรูปกติอยู่ที่บ้านน่าจะถูกรักใคร่เอ็นดูอย่างมาก ตอนนี้ถูกพ่อของตนเองตบ ก็รับไม่ได้ ปิดบังใบหน้าทำท่าทางเหมือนชีวิตไม่มีค่าอีกต่อไป : "พ่อ คุณมาตบฉันได้ยังไง?!"

"หุบปาก!"

พ่อของหลี่ฮุ้ยหรูไม่ให้โอกาสหลี่ฮุ้ยหรูได้พูดจบ ฉันเห็นว่าหลินเจี่ยวดูเหมือนว่าอยากจะพูดอะไร ทว่าถูกสายตาเขาจ้องมอง หลินเจี่ยวก็ไม่กล้าพูด

ฉันก็นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เมื่อสติกลับมา ฉันได้ยินว่าพ่อของหลี่ฮุ้ยหรูมองมาที่ฉันและลู่จือสิงด้วยสีหน้าขอโทษ : "ประธานลู่ คุณหญิงลู่ ต้องขอโทษจริงๆ ที่ฉันอบรมลูกสาวไม่ดี!"

ท่าทีของพ่อของหลี่ฮุ้ยหรูแตกต่างจากหลี่ฮุ้ยหรูอย่างสิ้นเชิง ฉันเม้มปาก เรื่องฉันไม่ได้โง่ ที่เขาขอโทษอย่างนี้ ก็เป็นเพียงเพราะหน้าตาของลู่จือสิงเท่านั้น

ลู่จือสิงหัวเราะเล็กน้อย : "ผู้จัดการหลี่พูดอะไรกัน ลูกสาวของคุณดีมาก!"

พูดจบ ลู่จือสิงก็ลากฉันเดินไปเลย ด้านหลังพ่อของหลี่ฮุ้ยหรูยังร้องเรียกพวกเรา แต่เขาไม่กล้าตามมา

การฟ้องคดีนี้ราบรื่นกว่าที่ฉันคิด เพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เรื่องทั้งหมดก็ถูกจัดการแล้ว

ขึ้นรถแล้ว นึกถึงท่าทีของพ่อของหลี่ฮุ้ยหรูที่มีต่อพวกเรา อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองลู่จือสิงที่ขับรถอยู่ข้างๆ : "คุณทำความร่วมมือกับพ่อหลี่ฮุ้ยหรูหรอ?"

ลู่จือสิงทำเสียงเย็นชาเล็กน้อย : "บริษัทของพวกเขาอยากจะร่วมมือกับเราตลอด ปีหน้าที่ฉันกลับไปยังต้องไปทางด้านนั้น"

ฉันพยักหน้า ถอนหายใจเล็กน้อย : "ถ้าหากไม่ใช่คุณ คาดว่าเขาก็จะไม่ขอโทษอย่างนี้"

ลู่จือสิงมองเธอ ดูเหมือนจะรู้ว่าเธอคิดอะไร ยกมือขึ้นลูบผมฉัน : "ซูยุ่น สังคมนี้ก็เป็นอย่างนี้ คนประจบสอพลอมีเยอะ ดังนั้นฉันจะพยายามทำให้คุณและเป้ยเปยถูกคนขอความช่วยเหลือตลอด แต่ไม่ไปขอความช่วยเหลือใคร"

เมื่อก่อน ฉันต้องคิดว่าความคิดของลื่อจือสิงนั้นไร้เดียงสาเกินไป

แต่ว่าหลังจากที่ผ่านเรื่องของหลี่ฮุ้ยหรูเช่นนี้ ฉันก็รู้เลยว่า ความคิดของลู่จือสิงไม่ผิด ธรรมชาติของมนุษย์มักจะเป็นเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะให้ความสำคัญ

สิ่งนี้กำลังจะปิดฉากลง เรื่องของหลี่ฮุ้ยหรูวุ่นวายจนกลายเป็นเช่นนี้ เธอไม่สามารถอยู่ในเมืองAได้อีกต่อไป

กลับไปทำงานวันที่สอง คาดไม่ถึงว่าติงหยวนจะเลี้ยงอาหารกลางวัน เพื่อฉลองอะไร นี่ไม่จำเป็นต้องพูดทุกคนก็รู้ดี

เรื่องของหลี่ฮุ้ยหรูทำให้แผนกของเรากลุ้มใยมาตลอดทุกหลายวันมานี้ แต่ว่าก็ไม่มีอะไรแล้ว ตอนนี้หลี่ฮุ้ยหรูไปแล้ว ในที่สุดพวกเราก็สงบลงมา

เซี่ยงฉิงที่ดูร่าเริงกว่าใคร แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดูใจลอยตลอด

ฉันมองออก อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปดึงเธอ ถามเธอว่า : "คุณเป็นอะไรไป?"

เธอมองฉัน ยิ้มอย่างไม่เต็มใจ : "ไม่มีอะไร"