บทที่ 253 เว้นแต่ว่าคุณให้ยาที่ฤทธิ์แรงแก่เขา

ถูกลู่จือสิงเปลี่ยนเรื่องแบบนี้ จะทำยังไงฉันก็คิดไม่ออก แต่วันนี้ฉันรับปากว่าจะไปทำงานเพื่อให้คำตอบกับเซี่ยงฉิง ดังนั้นฉันจึงได้แค่หาคำตอบในbaiduระหว่างทางไปบริษัทเท่านั้น

แต่ว่าก็หาคำตอบเหล่านั้นไม่ได้ ส่วนใหญ่บอกว่าให้ใจกล้าหน่อย เซี่ยงฉิงก็กล้ามากอยู่แล้ว แต่ว่าฉีซิ่วหรานเยือกเย็น จุดนี้เดิมทีหลักของ'คำตอบ'บนอินเตอร์เน็ตก็ไม่เหมือนกัน

ไม่นานรถก็มาถึงชั้นล่างของบริษัท ฉันมองลู่จือสิงอย่างเศร้าใจเล็กน้อย

เขายื่นมือมากอดฉัน ฉันจูบเขาอย่างไม่เต็มใจเล็กน้อย

"แค่คุณบอกกับเซี่ยงฉิงตามที่ฉันบอก ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะซูยุ่น คุณก็ดูออก ฉีซิ่วหรานคนนี้นะ เหมือนกับท่อนไม้ คุณจะหวังให้ท่อนไม้เปิดหูเปิดตา มันยากมากจริงๆ แต่ถ้าพวกเขามีความสนิทสนมเหล่านี้มาก่อน เพื่อนร่วมงานของคุณถึงจะไปขั้นต่อไปได้"

การวิเคราะห์ของเขายอดเยี่ยมมาก แต่ฉันรู้สึกว่าไม่ถูกต้องเสมอไป "คุณไม่รู้สึกว่าคำพูดนี้ จะทำให้เซี่ยงฉิงดูเหมือนว่า——”

พูดจบ ฉันหยุดเล็กน้อย ไม่มีวิธีจะพูดคำนั้นออกมา แค่เปลี่ยนเป็น : "ไม่ดีใช่ไหม?"

"ทุกคนโตหมดแล้ว ฉีซิ่วหรานไม่ได้ชอบผู้ชาย เพื่อนร่วมงานคุณก็ชอบเขา เรื่องนี้พูดได้ว่า เห็นได้ชัดว่าฉีซิ่วหรานไม่ได้กีดกันเพื่อนร่วมงานของคุณอย่างที่คุณคิดเพียงแต่ตัวเองยังไม่ได้ค้นพบก็เท่านนั้นเอง"

ลู่จือสิงมักจะมีเหตุผลข้างๆคูๆเสมอ เมื่อลงจากรถ ก็พบว่าตนเองถูกเขาโน้มน้าวไปซะแล้ว

นี่เป็นเรื่องถึงแกชีวิตจริงๆ!

"ซูยุ่น! ซูยุ่น!"

ฉันเพิ่งออกมาจากห้องน้ำชา เซี่ยงฉิงก็กวักมือฉันเลย

ฉันรู้ว่าเธอร้อนอกร้อนใจรอไม่ไหวขนาดนี้เพราะอะไร เธอบอกว่าฉันเข้าใจฉีซิ่วหรานขนาดนี้ ถ้าฉันไม่มีวิธี นั่นก็พิสูจน์ได้ว่าหมดหนทางจริงๆแล้ว

ฉันมองเธอ : "คุณรอฉันหน่อย ฉันกลับไปวางแก้วน้ำนี้ก่อน"

เธอพยักหน้า ผลักๆฉัน : "รีบไปรีบไป! ฉันจะรอคุณอยู่ข้างนอก!"

เห็นแววตาที่เซี่ยงฉิงมองฉัน ฉันรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

หลังจากวางแก้วน้ำ ฉันเดินออกไปด้านนอกอย่างกังวลใจไปหาเซี่ยงฉิง ฉันยังไม่ทันเอ่ย เธอก็เอ่ยกับฉันก่อนว่า : "มาเร็วมาเร็ว! เมื่อคืนวานคุณคิดวิธีอะไรออกไหม?"

ฉันมองหน้าเธอที่เฝ้ารอ อีกทั้งคิดถึงคำพูดของลู่จือสิง เดิมทีก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี

เห็นว่าเธอไม่พูดจา เซี่ยงฉิงก็ร้อนใจเล็กน้อย เธอดึงๆฉัน : "ซูยุ่น คุณมีอะไรก็พูดเถอะ ฉันอดกลั้นไว้ไม่ไหวแล้ว!"

ฉันมองเธออย่างลำบากใจเล็กน้อย : "เซี่ยงฉิง คุณชอบฉีซิ่วหรานขนาดนั้นเลยหรอ?"

ได้ฟังคำพูดของฉัน สีหน้าเธอก็เศร้าหมองเล็กน้อย : "ฉันรู้ว่าคุณรู้สึกว่าฉันพูดเกินจริงไปหน่อย แต่หลายปีมานี้ ฉันไม่ได้คุยกับใครเลย คนเดียวที่ฉันชอบก็คือเขา! เมื่อก่อนฉันกลัวมาก ไม่กล้าสารภาพ รู้สึกมีความสุขมากที่ได้ฟังข่าวของเขาเป็นบางครั้งบางคราว ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้อายุมากขึ้นหรือเปล่า รู้สึกว่าศักดิ์ศรีมันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น อีกทั้งเขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าใกล้ๆฉัน ฉันมักจะรู้สึกว่า ขอเพียงฉันก้าวไปอีกก้าว ฉันก็จะได้ไปอยู่ข้างๆเขาแล้ว"

เธอพูดจบ ทันใดนั้นก็ปล่อยมือที่จับฉันไว้ ยิ้มอย่างขมขื่นเล็กน้อย : "คุณไม่รู้ด้วยซ้ำ ในตอนแรกที่ฉันรู้ว่าคนที่คุณอยากแนะนำให้ฉันคือเขา ฉันเป็นอย่างนั้นจริงๆ นอนไม่หลับทั้งคืนเลย นึกคำอารัมภบทมากมาย แต่เมื่อเห็นเขา ฉันรู้สึกว่าหัวของตัวเองว่างเปล่าไปหมด"

คำพูดของเซี่ยงฉิงนี้ เดิมทีฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

พูดจริงๆ ฉันคาดไม่ถึงว่าเธอจะชอบฉีซิ่วหรานมากขนาดนี้ หรือพูดว่า รักไปแล้ว